Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Levende familie

Belevenissen van Chago en kleindochter op zoek naar geschiedenis en voorouders. 


Het eiland is maar klein, 9 bij 10 km. Vanuit het midden gedomineerd door de "Nevis Peak", een vulkaan van bijna 1000 m. hoog, begroeid met, van laag tot hoog, 'droog'woud en regenwoud. Het Caribische, voorheen Britse eiland Nevis.


Kleindochter Louis(anne) en opa Chago staan niet in de zon, maar gebogen over oude stoffige documenten in een museum.
Eergisteren waren ze al met de Ferry naar het 'moedereiland' St. Kitts geweest 3 km van Nevis, op zoek naar archieven. En gister was Louis daar nog een keer alleen naar toe gegaan. De dame van het archief én de dominee van het oude kerkje waar een voorouder van Chago getrouwd is (die papieren hadden we thuis) konden niet helpen met gegevens maar verwezen naar 2 musea op Nevis waar ze ook hun appartementje hebben.
Het 1e museum hebben ze al bekeken, daar was niets te vinden. Maar in het 2e museum had de dame al stukken klaar gelegd. In dit museum is dus het archief. Maar eerst bekijken ze het museum. Als ze klaar zijn en de stukken willen bekijken zegt de dame:
"Ik weet dat er nog een paar Jones' in Butlers Village wonen".
Maar dat is de plek waar Chago's moeder, haar broers en zussen én haar ouders geboren zijn!
Ze pakt haar telefoonboek en gaat op zoek naar hun nummer. Chago en Louis buigen zich over de documenten.
Daar komt de dame weer:
"Ik heb een man aan de telefoon die zegt dat zijn opa altijd vertelde over zijn broer die naar Santo Domingo was gegaan en nooit meer was teruggekomen".
Dat kan geen toeval zijn! Chago's opa was namelijk met zijn gezin van Nevis naar Santo Domingo verhuisd.....
Er worden namen uitgewisseld ...... hij móet wel familie zijn. De man laat letterlijk zijn werk voor wat het is en rijdt naar het museum.
Als hij Chago ziet, roept hij uit:
"Je lijkt op mijn vader!"

En zó vinden ze niet alleen namen uit documenten, maar ook familie in levende lijve!! De man heet Anthony. Er is nog een broer Stephan en de oudst levende zus Verna. Ze komen uit een gezin van 15 kinderen. En zo wordt het één groot feest, een heuse familiereünie.

Stephan en zus Verna met dochter.
Anthony met zijn familie

Chago en Louis zijn helemaal door het dolle heen en supergelukkig, dat snap je wel. In de documenten vindt Louis dat de opa van deze broers en zus inderdaad de broer van Chago's opa is.
Er wordt gelachen, verteld, foto's gemaakt en getoond en natuurlijk gegeten.

Blije opa met blije Louis

Wat geweldig voor Louis dat ze zóveel gevonden heeft voor haar onderzoek. En een jarenlange droom en wens van Chago is in vervulling gegaan!

De familie rijdt hen rond over het eiland. Naar de botanische tuin, prachtig:


Het graf van de ouders van broers en zus:


Naar de zee om een potje te zwemmen en nog een neef en nicht te ontmoeten.

Het begin van de niet-Afrikaanse geschiedenis van Chago's familie is nu wel heel duidelijk uit de documenten aangetoond. Twee eeuwen terug leefden de Britse kolonisten op Nevis van de suikerplantages. Slaven uit Afrika werden rechtstreeks naar Nevis aangevoerd. In 1822 en 1824 zijn de eerste huwelijken met de naam Jones opgetekend én voornamen die tot nu toe in de familie voorkomen. Zelfs bij onze dochter en haar dochter Louisanne!

Al maanden geleden heeft Louis het DNA van Chago laten onderzoeken. Onderstreept duidelijk dit verhaal:
Zijn DNA bevat voor 87% West Afrikaanse kenmerken, waarvan ruim 2/3e Nigeriaans. Daarnaast een aantal percentages Brits. Maar vanaf zijn geboorte heeft hij een Nederlands paspoort!

Ze zijn nu nog op zijn geboorte eiland Aruba. Bij bekende familie, neven en nichten. Ook hier ligt een stuk familie-geschiedenis waar ze van kunnen genieten, maar waar ze af en toe ook verdrietig over kunnen zijn. Beide aspecten horen bij dit leven.


Dinsdag komen ze weer thuis!

Fijne Paasdagen voor jullie allemaal en liefs van mij.


Tussen twee bulten

Vandaag gaat het gebeuren! Al weken kijken we er naar uit en nu is het zo ver. We staan buiten in de heerlijke warmte van Lanzarote te wachten op de bus. Onze magen gevuld met heel veel lekkers van een uitgebreid ontbijtbuffet. Eergisteren, eind van de middag, zijn we bij ons hotel aangekomen. En weet je wat?! We hadden natuurlijk een hotelkamer geboekt, foto bekeken, leek prima. En waar werden we naar toe gebracht? Een heel appartement, met zitkamer, slaapkamer, badkamer, keuken én terras. Begane grond met prachtig uitzicht op de poedel- en zwembaden met rondom tuin. Wat een verrassing.
Daar komt de bus voor onze eerste excursie. Naar het Nationaal Park Timanfaya, het 'recente' vulkaangebied dat wel een kwart van het eiland beslaat. De eerste aanblik was al overweldigend, een soort maanlandschap.


We maakten een uitgebreide toer door het hele gebied met een hele duidelijke uitleg. Zó bijzonder en indrukwekkend. 20 cm onder de oppervlakte is het nog zó warm dat je er een eitje kan koken. Door de rode kleur van de grond hier en daar lijkt het nog na te gloeien. Van 1730 tot 1736 waren er voortdurend erupties waarbij 100 nieuwe vulkanen ontstonden en de lavastroom tot in de zee liep. In het zuiden van het eiland. Er zijn nog 200 meer vulkanen op het eiland, maar die zijn een paar duizend jaar oud en zien er meer als heuvels uit.


Maar dit zijn de échte. Natuurlijk is er een restaurant, gebouwd met hittebestendige materialen! Een reusachtige oven werkt op de hitte van de onderaardse vulkaan. Op een 6 meter diepe put ligt een rooster en worden kippeboutjes, aardappelen en nog meer gegrild. Daar in de diepte heerst een temperatuur van 400 gr!


En dan gaan we naar het ultieme doel van onze vakantie 😉


Daar zitten we dan, tussen de 2 bulten van de Kameel. Hier staan we nog even te wachten (het opstaan van het dier was al hilarisch), maar dan begint het waggelen en schudden, want een kameel is een telganger, net als een giraffe. Ria heeft zich letterlijk tranen gelachen. Maar we hébben het gedaan!!

Op donderdag hebben we ook een uitje. Een heel speciaal uitje. We rijden met de reguliere bus een uurtje vooral langs de kust naar het zuidelijkste deel van Lanzarote, naar Playa Blanca. Daar zit iemand, die ik al jaren via het bloggen ken maar nooit heb ontmoet, bij het eindpunt op ons te wachten. Dat is toch bijzonder dat we, allebei uit Nederland, elkaar híér ontmoeten! Kijk, hier staat ze met Ria te babbelen: Ineke oftewel Artineke!


Op het strand met zwarte lavasteentje van Playa Blanca.


Ineke kent het daar goed en met z'n drietjes flaneren we over bijna de hele promenade langs de zee. Ontzettend gezellig. Veel restaurantjes natuurlijk, leuke winkeltjes (ik koop een super-zomerjurkje voor mijn dochter) veel mensen om naar te kijken, waarvan sommigen ook graag bekeken willen worden. Het is nog voorseizoen, dus nog niet al te druk. Heerlijk ontspannen, kijkend en babbelend vullen we onze tijd. En Ineke trakteert ons op een overheerlijke lunch!


Ontzettend bedankt Ineke voor deze heerlijke dag. We hebben echt genoten!!

De 'vrije' dagen maken we uitjes in de buurt van het hotel, doen boodschappen, lezen samen een prachtig boek (Pleegmoeder in Jeruzalem) en spelen Rummikub!

De hele zaterdag doen we mee met een excursie naar het noorden van het eiland. Daar ziet het er totaal anders uit.


Veel groener. De bergen zijn daar hoger en daarom valt er meer regen. Er zijn palmen, een Aloe Vera plantage met demonstratie (Aloe Vera wordt vooral in cosmetica en crèmes gebruikt) maar ook bladcactussen, Opuntia's. Op veel exemplaren van de Opuntia zit een wit poederlaagje, resten van eitjes. Wat voor eitjes? Wel eitjes van een bepaald soort schildluis, de Cochenilleluis.

Foto van internet
Met een bepaalde procedure wordt uit eitjes en luis de rode kleurstof karmozijn gewonnen. Dat is mensvriendelijk en duurzaam en de productie zit daarom ook weer goed in de lift. Het wordt in de cosmetica, denk aan lippenstift, maar ook in snoep, bijvoorbeeld de roze koeken, gebruikt.

Deze dag lieten we ons ook weer gezellig na een heerlijke warme lunch fotograferen.


Maar ook daar zijn lavagrotten, héle oude, héle lange, waarin een zaal voor concerten! De laatste foto die ik laat zien is in zo'n ondergrondse gang genomen.


Het lijken 2 gangen boven elkaar, maar schijn bedriegt. De onderste 'gang' is een weerspiegeling in een rimpelloos laagje water van misschien 20 cm! De gids gooit er een steentje in om te laten zien dat het écht water is. Schitterend!

Tjonge, wat hebben we genoten, geleerd, gelachen, gegeten en ons verwarmd aan de heerlijke zon. Deze vakantie heeft een blijvende nasmaak! En Ria is een geweldig mens om mee op stap te gaan! Maar dat wist ik al......

En mijn Mannetje en kleindochter??? Die maken het geweldig, supergoed, fantastisch. Daarover een volgende keer.


Herinneringen aan mijn zus

Afgelopen woensdag was de dag van afscheid, dienst en begrafenis van mijn zus. Het was een dag die ondanks het verdriet zoveel goeds bracht. Warmte, dankbaarheid en bovenal verzoening na járen tussen heel nabije familieleden. Een bijzondere dag.

Bijzonder zijn ook de herinneringen aan haar. Natuurlijk gaan die steeds door mijn hoofd. Ik vind het prettig om te schrijven, dat doet me op de een of andere manier goed, misschien nu nog meer omdat ik alleen thuis ben. Van een paar herinneringen heb ik een verhaaltje gemaakt.


Herinneringen aan mijn zus
Het is 9 november 2016. Ik heb van één van de planken op de overloop een doos gepakt en zet hem op de tafel in de gezellige keuken van mijn zus in haar boerderij. Een doos vol met oude foto's. Ze wil zó graag die foto's samen met mij bekijken en ook samen de brieven van onze ouders, uit een andere doos, lezen.
Ik merk dat het haar veel kost, ze wordt snel moe.

De laatste tijd praten we veel over vroeger, halen herinneringen op:
  • Tot mijn 7e samen slapen in het grote opklapbed dat vader maakte.
  • En oh! wat kon ze me soms plagen: er zat een mannetje op mijn schouder dat álles zag wat ik deed!
  • De verhuizing van het bovenhuis in Amsterdam Oost naar de eengezinswoning met tuin vlak bij de kust.
  • Mijn zus was als tiener al sterk. Ze stond vroeg op en regelmatig had ze al een stuk gefietst op de Zeeweg vóórdat ze met vader meereed naar haar school in Amsterdam, het gymnasium op de Keizersgracht.
  • En als ze dan weer thuis was en we 's avonds aan de tafel zaten te eten, stond haar 'wekkertje' niet stil. Wat kón ze praten! Vader zat er met een glimlach bij, moeder vroeg: "is je wekkertje nou nóg niet afgelopen?" En mijn broer en ik? Wij kregen nauwelijks kans....
  • Bruno, de Duitse herder, een afgekeurde politiehond waar zij en moeder dol op waren en waar ze graag mee buiten liep.

Toch, door de oorlogsjaren, het leeftijdsverschil, het verschil in karakter en belangstelling, hadden mijn zus en ik niet veel band met elkaar. Daar kwam een begin van verandering in toen we samen op vakantie gingen. Zij 22, ik 15 jaar. Dat was na een moeilijke periode in haar leven. We gingen kamperen, ja heus, dat was eigenlijk niets voor haar. Ik zorgde voor de tent en de primus, zij voor de rest.

We kregen ieder ons eigen, totaal verschillende leven. Ver van elkaar. Ze belde mij wél regelmatig op. Ik heb altijd respect en bewondering gehad hoe hard en met hoeveel inzet ze werkte. Voor haar grote gezin én de zaak.

De laatste jaren zijn we meer naar elkaar toegegroeid. Deelden we meer vanuit ons hart. Ik ben daar dankbaar voor. Ik belde haar steeds vaker, tenslotte bijna elke dag, heel even. Totdat ze niet meer met de telefoon om kon gaan. Dat voelde voor mij alsof er een gat was ontstaan.

Na die november in 2016 merkte ik dat ze steeds vaker dingen opnieuw ging vertellen, alsof ik het nog niet wist. Ze praatte vooral steeds vaker over 2 onderwerpen:

✱ Hoe ze in de 2e wereldoorlog voor het eerst naar een kleine plaats in Overijssel werd gebracht. Een zus van onze vader was daar wijkverpleegster en regelde gastgezinnen voor kinderen, vooral op boerderijen. Er was daar meer eten en gezonder buitenlucht dan in Amsterdam.
Als 8-jarig meisje vertrok ze bij opa en oma in Baarn vandaan in een open vrachtwagen. Met een tante en haar 2 kleine kinderen en nog meer kinderen. Én een jongeman die vermomd als meisje onder een deken deed alsof hij sliep. Voor een eventuele controle van de Duitsers. Voor wéken weg bij haar lieve moeder naar totaal vreemde mensen. Er stonden veel meer ouders die wilden dat hun kinderen óók in de vrachtwagen meekonden (het was kostenloos). Opa trok 25 gulden uit zijn portefeuille zodat zíjn kleinkinderen in ieder geval een plekje hadden. Daar heeft mijn zus altijd wat moeite mee gehad, een soort schuldgevoel. Zij wél, die andere kindjes niet....
Wat moet dat allemaal toch een enorme indruk op haar gemaakt hebben.
Niemand had toen kunnen vermoeden hoe die gebeurtenis haar leven zou bepalen: dat ze 18 jaar later met de zoon van de bakker uit die plaats zou trouwen!
De 2e keer dat ze ging, ze was toen 9, had ze van vader 100 gulden mee gekregen voor het gastgezin, in een zakje om haar hals onder haar kleren. Maar de gastouders, geweldige lieve, eenvoudige boerenmensen, wilden daar niets van weten. Die keer kwam ze onverwacht met de trein weer terug in Amsterdam op het Centraal Station. Daar stond ze dan, met haar koffertje voor het station, met de 100 gulden in haar zakje, maar geen dubbeltje voor lijn 9, de tram! Gelukkig was daar een aardige meneer die haar een dubbeltje gaf. En zo stond ze ineens, onverwacht voor moeders deur.

✱ Steeds vaker vertelde ze ook over haar kinderen. Dat ze zulke geweldige lieve en behulpzame kinderen heeft. Dat ze zo fijn met elkaar kunnen omgaan. Ook dat ze zoveel mooie herinneringen heeft aan haar nog niet zo lang geleden overleden 2 volwassen zoons.
En natuurlijk over haar man met wie ze 56 jaar samen was en die ze zo miste. Hij overleed vorig jaar juni.

❀❀❀❀❀


Tijdens het samenzijn van heel veel mensen na de begrafenis, kwam er een forse man van rond de 70 naar mij toe, gaf mij een hand en stelde zich voor: "Ik ben H......" Ik had hem nóóit herkend, natuurlijk niet, na zo'n 56 jaar! Hij is de jongste zoon van het gastgezin uit de oorlog. Onze gezinnen werden hecht bevriend en ik heb er als kind vaak gelogeerd in de school-vakanties.
Hij vroeg: "Weet je nog dat jij een keer onze boerderij hebt geschilderd?" Langzaam kwam het weer bij me boven. Ja inderdaad, dat had ik gedaan! Ik was toen een jaar of 13 en had mijn ezeltje en schildersdoos mee.
Hij vertelde verder: "Het heeft altijd bij mijn zus gehangen, maar ze is verhuisd naar een verzorgingsinstelling en we moesten haar dingen opruimen. Nu hangt het bij mij!"
Hij stuurde mij via Whatsapp de 2 fotootjes. Dat is nou weer een van die leuke dingen waar je blij van wordt.

Zo, nu stop ik hoor. De volgende keer wil ik toch ook iets laten zien van de vakantie met Ria. Nu eerst genieten
van een rustig weekend.
Liefs van mij.