Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Een halve eeuw!

Het is écht waar: vandaag is het een halve eeuw geleden dat onze dochter geboren werd! Niet te geloven, 50 jaar geleden.
Gisteravond vierden we dat met een oergezellig etentje. Ik kon het natuurlijk niet nalaten om haar tussen 'het lapje' en het toetje even toe te spreken. Een paar herinneringen ophalen, vooral die hele speciale die zo kenmerkend voor haar zijn. Een paar van die herinneringen wil ik met jullie delen:

…..Als peuter van 3 zag ze al veel, hoorde ze veel en gooide ze zichzelf vol enthousiasme in nieuwe avonturen: dansen bovenop een hunebed, met ferventie zo’n vreselijke, enge, stekelige zee-egel aan de Joegoslavische kust kapot slaan met een plastic schepje, met de massa mensen in het Plaza de Toros de Las Ventas (indertijd dé Arena voor stierengevechten in Madrid) mee springen en juichen en héél hard “olé” roepen.

Ze had al vroeg een goeie babbel, overdacht wat ze hoorde en zag, vroeg 100.000 keer “waarom?”, en zei later, vooral bij het naar bed gaan, regelmatig: “ik heb 3 vragen!”.
Nog later heeft ze heel wat bomen opgezet, samen met haar vader.

Haar interesses werden steeds breder:
Ze wilde een eigen tuintje, dus werd een stukje grond tussen buurvrouw en ons vrij gemaakt en ik weet bijna zeker dat daar o.a. radijsjes werden gezaaid.
Ze vond het leuk haar slaapkamer steeds te verbouwen.
Ze hield van een uitdaging en koos de meest enge en gevaarlijke attracties op een kermis uit. Motorrijden leek haar geweldig. Maar anderen, mens en dier, probeerde ze te redden van de ondergang: een eenzaam konijntje dat ze vond in het Heilooër bos, een gewonde meeuw, een spreeuwenjong dat uit een nest op het dak van een andere buurvrouw dreigde te vallen.
Ze was vaak een uitdrukkelijk aanwezig kind met een mondje dat niet stil stond.
Maar…. ze kon zich ook in zichzelf terugtrekken, wegdromen en uren van een boek genieten.
Ze wilde dierenarts worden en met paard en wagen door Europa trekken om overal het evangelie te vertellen.

Nee, ze werd geen dierenarts, maar de sociale en psychologische aspecten in het leven van een mens kregen steeds meer haar belangstelling.

Ze schaamde zich er niet voor dat ik haar moeder was, integendeel. Ze spande zich in om altijd het beste voor mij te vinden. Dat deed ze vooral met verrassingen:
Onverwacht een nieuw behang op mijn slaapkamer.
Een jurkje dat ze bij een postorderbedrijf voor mij bestelde.
Een verrassingsweekend dat ze voor mij en Chago organiseerde, gesponsord door opa.
Een dag uit toen ik 50 werd: per boot over de Utrechtse Vecht langs de prachtige tuinen en buitenhuizen. Opa mee in een rolstoel.

Ze werd ouder, volwassener. Dikwijls probeerde ze anderen op een hoger plan te brengen. Dat doet ze nog steeds, in haar gezin, op haarwerk.

Dat deed ze ook een keer bij mij, letterlijk:
Het was 25 juli 1993, bijna een jaar nadat ik gevloerd werd door een uiterst vervelende en pijnlijke soort aderontsteking in mijn benen. Het gevolgd daarvan was dat ik overdag altijd van die vreselijk onelegante maar wel heel praktische elastieken kousen moest dragen. Fietsen en lopen kostten me behoorlijk meer energie dan daarvoor.
We stonden met de caravan in de vrije natuur aan de rand van het stuwmeer bij het nieuwe Riaño in Spanje. Het oude Riaño was begraven op de bodem van het meer en de caravan stond naast de weg die vroeger naar het oude dorp liep en daar verdween in het meer. Het is in die omgeving behoorlijk heuvelachtig met hier en daar zelfs een kleine berg. De hoogste berg lag vlak achter ons en stak met een echte top boven alles uit.
“Wat zal je dáár een mooi uitzicht hebben”, merkte ik op. Met die opmerking moest zij natuurlijk iets doen! Ik zou en moest die berg beklimmen.
“Dat lukt me niet, veel te veel” zei ik.
“Natuurlijk lukt u dat wel, mam. Ik zorg dat u boven komt!”
Ik kwam er niet onderuit en zo gingen we op pad, met repen chocolade, een thermoskan thee, een wandelstok en, ja heus, een héél dik touw! Dat touw kwam goed van pas, want ze heeft mij het laatste steile stuk daarmee bijna naar boven moeten hijsen! Zo bracht ze mij naar de top, waar we konden genieten van het prachtige uitzicht. Die berg kreeg van ons een naam: “Montaña Lut(sj)ina”

Tuinposter die ik van een oude foto voor haar liet maken

Wat heel leuk is, is dat zij afgelopen week door anderen op een hoger plan is gezet: ze kreeg promotie! Op een mooi moment in haar leven. Als een extra verjaardagscadeau.


Valse start

Je kan het een valse start noemen, het begin van dit jaar voor mij. Al vlak na de kerstdagen werd ik geveld door een vervelende, hardnekkige soort griep, die nu pas echt afscheid van mij neemt. Het betekende wel dat ik tijd had om te lezen! En dat was heerlijk. Ik heb opnieuw een paar boeken van Jennifer Chiaverini, die ik nog had, gelezen. Maar ik heb ook nieuwe 2e-hands boeken via internet op de kop getikt. Nu geniet ik van dit boek:


Dit vond ik bij HAAR. Ik vind het heerlijke boeken. De vriendschap, de waardevolle betekenis die een quilt kan hebben, stukjes geschiedenis, het spreekt me steeds weer aan. Wat is het toch een prachthobby, dat quilten.
Ik ben nog steeds niet echt actief bezig met het handwerk, wel met andere zaken. Bijvoorbeeld het bijwerken van de stamboom die onze oudste kleindochter (zij ging alweer bijna 2 jaar geleden met Chago op pad) is begonnen. Wat vraagt dat een tijd en zoekwerk! Maar wel leuk.

Fijne dag en tot een volgende keer.

Kerstgroet


In little Bethlehem I see
The radiant glory that shall be
When all the wise of all the earth
Proclaim with joy the holy birth.

Lieve mensen. Dit jaar loopt al weer -en veel te snel- ten einde. Het was weer een jaar met veel variatie, mooie verrassingen en ook verdrietige dingen. Een jaar waarin we ook nog meer ervaren hebben hoe gelukkig wij zijn én hoe kwetsbaar. We zijn dankbaar voor elkaar en voor elke dag.

We wensen jullie allemaal hele fijne, gezellige kerstdagen toe en veel zegen voor elke dag van het nieuwe jaar dat er aan komt.

Heel veel liefs en tot volgend jaar!

Gehaakte patches

Ik ben toch met iets leuks bezig! Kwam het patroon vrij toevallig tegen. Kijk wat er op tafel ligt.

 Vrolijk gekleurd katoenen haakgaren, haaknaald nr. 2, losse hexagonnetjes en al het een en ander aan elkaar gehaakt. Wat gaat dat worden?!
Er moeten nog driehoekjes, vierkantjes, penta-, hexa-, hepta- en zelfs octagonnetjes bijgehaakt.

Dat lijken wel slofjes of misschien voeten?

Hé, nu lijkt het wel een viervoeter....

….ja hoor, dat is het ook, een viervoeter nog zonder hoofd.

Voorkantje.....

....achterkantje. Daar moet natuurlijk nog een staartje komen.

Dit is 'Max, de Afrikaanse Bloemen Bulldog'. Aan zoiets kan je toch niet voorbijgaan als je dat tegenkomt. Het is een patroon van Heidi Bears waar ik met ontzettend veel plezier mee bezig ben.


Een bijzondere Affo

Ik kom het op meer Blogs tegen, een berichtje dat het zó lang geleden is dat iemand wat op haar blog schreef. Ik snap dat helemaal want bij mij is dat hetzelfde. Een beetje blogmoe of iets dergelijks.
Misschien denken jullie dat ik al die tijd op mijn lauweren gerust heb, maar niets is minder waar. Ik heb zelfs een Affo! Maar wel anders dan anders.
Dit hele jaar ben ik aan het schrijven geweest. Niet zomaar, nee, maar het verhaal over mijn leven. Dat zat al langere tijd in mijn hoofd om dat eens te doen, zeker nadat ik een aantal jaren terug heel veel brieven van mijn ouders heb gelezen, brieven die ik pas vond na hun overlijden. Daar kwamen dingen in voor waarover ik graag eens met vader of moeder had willen praten. Daarom ben ik gaan schrijven, vooral met mijn dochter en kleindochters in gedachten. En ja, het is een heus boek geworden, 360 bladzijden dik. Een 'erfenis'.
Twee weken terug heb ik mijn 5 meiden uitgenodigd voor een 'Pow Wow', een gezellig onderonsje, waar Chago uiteraard ook bij mocht zijn. In de haard brandden kaarsen en ik had allerlei lekkers gemaakt. Als 'toetje' kregen ze elk het boek. Voor de kleindochters een complete verrassing, dochter vermoedde het een beetje. En wat reageerden ze enthousiast! Ik heb genoten.


Als zij na het lezen vragen hebben dan zijn wij er nog om er met hun over te praten.
Sommige andere familieleden en intieme vrienden kregen ook een exemplaar.
Het was alsof ik dit jaar een wereldreis heb gemaakt door mijn eigen leven. Gelukkig had ik vroeger ook al het een en ander geschreven en in de loop van de jaren heb ik ook veel aantekeningen in dagboekjes of agenda's gemaakt.

Maar ik heb nóg een affootje, een kleintje. Dit leuke tasje:


Het patroontje uit Q141. Was echt leuk om dat weer eens te doen.

Hartelijke groet van mij en wie weet tot over weer een tijdje.


Het wordt weer eens tijd.....

….. om het een en ander te vertellen en te laten zien.
Ik keek gisterochtend uit ons raam en genoot van het uitzicht op onze tuin:


Het is zo heerlijk dat we buiten kunnen genieten van ons ontbijtje en dat we zelfs kunnen kiezen of we dat doen op het voor of -achterterras! Willen we naar het achterterras, dan lopen we door de 'Passage', o zo lux!!



Langs de piksplinternieuwe bakken, verhoogde borders die de rug sparen.
Vanaf begin januari zijn we bezig geweest met een rigoureuze renovatie van onze tuin. Met hulp van dochter en 2e kleindochter die het ontwerp maakten en ook praktisch veel werk verrichtten. Verder een fantastisch handige kennis die in zijn vrije tijd kwam ploegen, graven, bestraten, zagen en timmeren. En onze geweldige buurman voor grof werk: het weghalen van 12 meter coniferenhaag, struiken en bomen.





Wat is dat een klus geweest! We zijn superblij hoe het nu geworden is. 

Maar …..

Nu zit ik achter de eettafel, kijk naar buiten en wat zie ik? Daar wordt wéér gewerkt en hoe!



Nu is de vijver aan de beurt. Hij moet opnieuw leeg (vorig jaar is hij al aangepakt) want er zit toch nog een lek(je) in. Mmmmm, vervelend maar dochter en kleindochter doen het zonder morren. Leegpompen, vissen in een grote regenton en nu maar zoeken naar het lek en dan wordt de hele boel dichtgesmeerd. Het komt wel goed, dat weet ik zeker.

Iets heel anders is het volgende:
Al een tijdje hangt er een AFFO in onze kamer:


Het quiltje uit de Quiltmania. Daar ben ik ook superblij mee. Ik vond het een ontzettend leuk patroon om aan te werken, vooral ook omdat ik veel restjes stof kon gebruiken.
En weet je wat? Ik heb niet één Ufo liggen, echt niet. Het was voor mij ook even genoeg allemaal. Voorlopig zal dat nog wel even zo blijven, maar je kan nooit weten.... Eerst moet hier de rust terugkeren.

Dat was het voor nu. Ik wens jullie allemaal nog een heel goede zomer met niet meer die hitte die we gehad hebben.
Liefs van mij.


Afscheid

Misschien herinneren sommigen van jullie nog het stukje dat ik schreef over Greetje. Kort nadat zij in een kleinschalig verpleeg-huis was opgenomen. Zij heeft daar 4½ jaar gewoond. Gisterochtend is ze naar Huis gegaan. In haar diepe dementie was ze tóch altijd tevreden, zwaaide naar iedereen, lachte graag en plaagde graag. Ze genoot, zoals in haar hele gezonde leven, van mensen om zich heen.
Minstens 5 keer per week reden haar man en dochter de 12 km naar haar toe. Was ze blij hen te zien, maar heeft nooit meer hun naam genoemd.

In onze woonkamer liggen al ruim 3 jaar een paar leuke herinneringen aan haar. Dit kussen dat ze maakte tijdens de allereerste cursus in onze kerk in 2006.


Kijk, hier is ze ijverig bezig:


De andere herinnering is ook een kussentje:


Dat kocht ik voor haar in een enige winkel in Lemoore, Californië.

We zullen haar missen, maar toch is het goed zo.