Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Vorderingen en Mini-Bee

De GP-quilt (Geheime Project) is AF! Hij moet nog een tijdje wachten tot zijn verhuizing. Daarna mag er een fotootje op mijn Blog.
De QM-quilt (quilt uit de Quiltmania) is nu weer onderhanden. De eerste steekjes zijn gezet.


En weet je wat?! Het is de enige UFO die ik heb. Ook in een verborgen hoekje in huis ligt er niets meer. Dat is voor het eerst in 22 jaar!


Ik vind het nog steeds een heerlijk quiltje om aan te werken. Ik wil de achtergrond van het middenstuk met de hand meanderen. Ben er aan begonnen en wil eerst eens kijken of het mij bevalt.


Morgen weer gezellig onze Mini-Bee. Ik denk dat het al weer de laatste keer is dit seizoen. Ik ben erg benieuwd naar de quilt van Joke. Zal overmorgen verder schrijven en hem laten zien.


De Mini-Bee van gisteren.

Heerlijk was het weer. We kunnen het altijd goed met elkaar vinden, dingen delen, genieten van elkaars werk en lachen. Vooral Joke brengt steeds veel humor mee. En gisteren bracht ze dit mee:

Nee! Ik wil niet op de foto.....

Overhemdstofjes, alles met de hand genaaid. Alle witte vierkantjes worden doorgequilt en zó keurig!
De achterkant is een zachte warme fleece, waardoor hij heel soepel is en heerlijk als plaid door haar man gebruikt kan worden.


Ruth is met fijne stoffen aan haar 5e quilt begonnen. Die gaat weer prachtig worden.

En zo hadden we een tafel vol mooie projecten. Nu staan de verschillende vakanties al weer voor de deur, dus onze volgende Bee duurt nog een paar maandjes. Tussendoor zien en spreken we elkaar gelukkig wel, we wonen dicht bij elkaar en we appen natuurlijk!!

Tot een volgende keer en liefs van mij.


Kleine lijster

Daar is hij dan, de kleine lijster, boven op ons dak.


Gisteren was hij nog met zijn broertje in het nest, wachtend op een lekker hapje dat mamma in haar bekje had. Ja, hij kon haar wel zien hoor.


Gulzig ging zijn bekje wijd open. Eerst eten.


Dan pikt mamma hier en daar op zijn achterkantje. O ja, hij moet een poepje doen van mamma. Hij doet nu zijn kontje omhoog in plaats van zijn snaveltje. Daar komt het, spierwit. Mamma trekt het gewoon er uit, 'slikt' het in (niet echt, denk ik) en dumpt het ergens in mijn tuin. Allemaal te volgen met de kijker.

Maar vanmorgen ging zijn broertje er van door!! Zomaar. Fladderdefladder de kerseboom in. Mamma er achteraan met een hapje slak. Dat wilde hij ook! Even kijken waar broertje nu is.


Zou hij ook ....... proberen ..... fladderdefladder .....? Ja hoor! Daar ging hij en daar zit hij dan, op het dak.

Na alle onrust van vanmorgen is de rust weer gekeerd. Leeg nest.

En de merels? Ach, dat is een ramp geworden. Gistermorgen om een uur of 5 groot kabaal buiten. Chago ging door het raam kijken, ik heb niets gehoord. Hij zag de lijsters dicht op hun nest en dacht dat de 1e was uitgevlogen. Later ging ik naar buiten en nee! wat vreselijk! Drie onvolgroeide mereltjes op het pad, dood natuurlijk. Wat er gebeurd is, weet ik eigenlijk niet. Een kat? Die kon er toch niet bij. Toch de kraaien? Bah, wat is dat een naar gezicht.
Vader en moeder merel zijn nog steeds in de tuin. Die wonen hier gewoon.

We hebben de laatste weken wel heel erg genoten van de zorgen, het aan en af vliegen van de vogels en vooral ook van het zingen van vader merel.

Ik wens jullie allemaal hele fijne Pinksterdagen. Het wordt morgen gelukkig mooi en warmer weer.
Een lieve groet van mij.


Maarten en Leo

Er is LEVEN in de tuin. Jong groen, nieuwe bloemen. Viooltjes, een Rododendronknop, prachtig blad van een Coleus.


Dat is allemaal 'stil' leven. Er is ook hoorbaar, bewegend leven. De vogels. Een buurtspecht die, soms luid schreeuwend, langs de boomstammen insecten zoekt. Meesjes natuurlijk, die heen en weer vliegen, het schetterende winterkoninkje. Maar het meeste LEVEN komt van Leo en Maarten!

Leo Lijster heeft een nest, met zorg gebouwd door zijn vrouwtje, boven in de klimhortensia/klimop tegen de muur rechts op de foto. Maarten Merel heeft een nest in de vuurdoorn tegen de muur van onze bijkeuken, links op de foto.


Leo vliegt al druk heen en weer met wormpjes voor de kleintjes. Maarten is daar net mee begonnen.


Maar soms is er HERRIE in de tuin! En dat is de schuld van Karel Kraai! Dan klinken er alarmtrompetten en spannen Leo en Maarten gebroederlijk samen tegen de Indringer. Leo neemt een dreigende houding aan, Maarten staat in de starblokken en dan duiken ze samen op Karel af en jagen hem over de schutting. Te snel voor de camera.












Geweldig!!! Die samenwerking. Dat heb ik nog nooit gezien. Leo en Maarten zijn ook totaal geen concurrenten.

De zwaarste tijd voor beide vogels moet natuurlijk nog komen. Als de kleintjes uitvliegen. Ik hoop van harte dat dát goed gaat.

Hele fijne week verder met veel genieten
en liefs van mij.


Idylle onder constructie

Het werd hoog tijd. Af en toe begon het binnen al te druppelen en dat kon natuurlijk niet langer. Het dak móest er af. Van de Idylle. Zat er al 19 jaar op en begon aardig door te rotten.


Wat is het dan fijn dat je iemand hebt die dat voor je wil doen. Eerst het sloopwerk, wat een troep! Natuurlijk had ik binnen al het kwetsbare weggehaald.



Maar dan de nieuwe dakplaten er op.



Dakplaten bedekt met een speciaal rubber en de sierlijsten die Chago gegrond heeft er tegenaan.


Vandaag zijn ze bezig met de laatste klusjes en dan kan Chago op zijn tijd alles weer netjes schilderen.

En ik? Ik had de naaimachine en andere benodigdheden in huis gehaald en ben bezig geweest met wat ik sinds kort 'mijn geheim project' noem. Piepklein stukje laten zien:


Én ik heb in Schagen een poosje terug stof gekocht voor de laatste rand van dit quiltje.


Een blauw stofje voor een smal tussenrandje had ik gelukkig nog liggen.


Heb wat gegoocheld met 2 foto's om te laten zien hoe het ongeveer gaat worden.


Natuurlijk vraagt de tuin ook aandacht. Snoeien, knippen, mesten, kalken, dat doe ik in partjes. Een paar uur achter elkaar werken lukt echt niet meer....

Dat was het weer voor nu. Allemaal maar weer een heel fijn weekend en we gaan warmer weer tegemoet!


Levende familie

Belevenissen van Chago en kleindochter op zoek naar geschiedenis en voorouders. 


Het eiland is maar klein, 9 bij 10 km. Vanuit het midden gedomineerd door de "Nevis Peak", een vulkaan van bijna 1000 m. hoog, begroeid met, van laag tot hoog, 'droog'woud en regenwoud. Het Caribische, voorheen Britse eiland Nevis.


Kleindochter Louis(anne) en opa Chago staan niet in de zon, maar gebogen over oude stoffige documenten in een museum.
Eergisteren waren ze al met de Ferry naar het 'moedereiland' St. Kitts geweest 3 km van Nevis, op zoek naar archieven. En gister was Louis daar nog een keer alleen naar toe gegaan. De dame van het archief én de dominee van het oude kerkje waar een voorouder van Chago getrouwd is (die papieren hadden we thuis) konden niet helpen met gegevens maar verwezen naar 2 musea op Nevis waar ze ook hun appartementje hebben.
Het 1e museum hebben ze al bekeken, daar was niets te vinden. Maar in het 2e museum had de dame al stukken klaar gelegd. In dit museum is dus het archief. Maar eerst bekijken ze het museum. Als ze klaar zijn en de stukken willen bekijken zegt de dame:
"Ik weet dat er nog een paar Jones' in Butlers Village wonen".
Maar dat is de plek waar Chago's moeder, haar broers en zussen én haar ouders geboren zijn!
Ze pakt haar telefoonboek en gaat op zoek naar hun nummer. Chago en Louis buigen zich over de documenten.
Daar komt de dame weer:
"Ik heb een man aan de telefoon die zegt dat zijn opa altijd vertelde over zijn broer die naar Santo Domingo was gegaan en nooit meer was teruggekomen".
Dat kan geen toeval zijn! Chago's opa was namelijk met zijn gezin van Nevis naar Santo Domingo verhuisd.....
Er worden namen uitgewisseld ...... hij móet wel familie zijn. De man laat letterlijk zijn werk voor wat het is en rijdt naar het museum.
Als hij Chago ziet, roept hij uit:
"Je lijkt op mijn vader!"

En zó vinden ze niet alleen namen uit documenten, maar ook familie in levende lijve!! De man heet Anthony. Er is nog een broer Stephan en de oudst levende zus Verna. Ze komen uit een gezin van 15 kinderen. En zo wordt het één groot feest, een heuse familiereünie.

Stephan en zus Verna met dochter.
Anthony met zijn familie

Chago en Louis zijn helemaal door het dolle heen en supergelukkig, dat snap je wel. In de documenten vindt Louis dat de opa van deze broers en zus inderdaad de broer van Chago's opa is.
Er wordt gelachen, verteld, foto's gemaakt en getoond en natuurlijk gegeten.

Blije opa met blije Louis

Wat geweldig voor Louis dat ze zóveel gevonden heeft voor haar onderzoek. En een jarenlange droom en wens van Chago is in vervulling gegaan!

De familie rijdt hen rond over het eiland. Naar de botanische tuin, prachtig:


Het graf van de ouders van broers en zus:


Naar de zee om een potje te zwemmen en nog een neef en nicht te ontmoeten.

Het begin van de niet-Afrikaanse geschiedenis van Chago's familie is nu wel heel duidelijk uit de documenten aangetoond. Twee eeuwen terug leefden de Britse kolonisten op Nevis van de suikerplantages. Slaven uit Afrika werden rechtstreeks naar Nevis aangevoerd. In 1822 en 1824 zijn de eerste huwelijken met de naam Jones opgetekend én voornamen die tot nu toe in de familie voorkomen. Zelfs bij onze dochter en haar dochter Louisanne!

Al maanden geleden heeft Louis het DNA van Chago laten onderzoeken. Onderstreept duidelijk dit verhaal:
Zijn DNA bevat voor 87% West Afrikaanse kenmerken, waarvan ruim 2/3e Nigeriaans. Daarnaast een aantal percentages Brits. Maar vanaf zijn geboorte heeft hij een Nederlands paspoort!

Ze zijn nu nog op zijn geboorte eiland Aruba. Bij bekende familie, neven en nichten. Ook hier ligt een stuk familie-geschiedenis waar ze van kunnen genieten, maar waar ze af en toe ook verdrietig over kunnen zijn. Beide aspecten horen bij dit leven.


Dinsdag komen ze weer thuis!

Fijne Paasdagen voor jullie allemaal en liefs van mij.


Tussen twee bulten

Vandaag gaat het gebeuren! Al weken kijken we er naar uit en nu is het zo ver. We staan buiten in de heerlijke warmte van Lanzarote te wachten op de bus. Onze magen gevuld met heel veel lekkers van een uitgebreid ontbijtbuffet. Eergisteren, eind van de middag, zijn we bij ons hotel aangekomen. En weet je wat?! We hadden natuurlijk een hotelkamer geboekt, foto bekeken, leek prima. En waar werden we naar toe gebracht? Een heel appartement, met zitkamer, slaapkamer, badkamer, keuken én terras. Begane grond met prachtig uitzicht op de poedel- en zwembaden met rondom tuin. Wat een verrassing.
Daar komt de bus voor onze eerste excursie. Naar het Nationaal Park Timanfaya, het 'recente' vulkaangebied dat wel een kwart van het eiland beslaat. De eerste aanblik was al overweldigend, een soort maanlandschap.


We maakten een uitgebreide toer door het hele gebied met een hele duidelijke uitleg. Zó bijzonder en indrukwekkend. 20 cm onder de oppervlakte is het nog zó warm dat je er een eitje kan koken. Door de rode kleur van de grond hier en daar lijkt het nog na te gloeien. Van 1730 tot 1736 waren er voortdurend erupties waarbij 100 nieuwe vulkanen ontstonden en de lavastroom tot in de zee liep. In het zuiden van het eiland. Er zijn nog 200 meer vulkanen op het eiland, maar die zijn een paar duizend jaar oud en zien er meer als heuvels uit.


Maar dit zijn de échte. Natuurlijk is er een restaurant, gebouwd met hittebestendige materialen! Een reusachtige oven werkt op de hitte van de onderaardse vulkaan. Op een 6 meter diepe put ligt een rooster en worden kippeboutjes, aardappelen en nog meer gegrild. Daar in de diepte heerst een temperatuur van 400 gr!


En dan gaan we naar het ultieme doel van onze vakantie 😉


Daar zitten we dan, tussen de 2 bulten van de Kameel. Hier staan we nog even te wachten (het opstaan van het dier was al hilarisch), maar dan begint het waggelen en schudden, want een kameel is een telganger, net als een giraffe. Ria heeft zich letterlijk tranen gelachen. Maar we hébben het gedaan!!

Op donderdag hebben we ook een uitje. Een heel speciaal uitje. We rijden met de reguliere bus een uurtje vooral langs de kust naar het zuidelijkste deel van Lanzarote, naar Playa Blanca. Daar zit iemand, die ik al jaren via het bloggen ken maar nooit heb ontmoet, bij het eindpunt op ons te wachten. Dat is toch bijzonder dat we, allebei uit Nederland, elkaar híér ontmoeten! Kijk, hier staat ze met Ria te babbelen: Ineke oftewel Artineke!


Op het strand met zwarte lavasteentje van Playa Blanca.


Ineke kent het daar goed en met z'n drietjes flaneren we over bijna de hele promenade langs de zee. Ontzettend gezellig. Veel restaurantjes natuurlijk, leuke winkeltjes (ik koop een super-zomerjurkje voor mijn dochter) veel mensen om naar te kijken, waarvan sommigen ook graag bekeken willen worden. Het is nog voorseizoen, dus nog niet al te druk. Heerlijk ontspannen, kijkend en babbelend vullen we onze tijd. En Ineke trakteert ons op een overheerlijke lunch!


Ontzettend bedankt Ineke voor deze heerlijke dag. We hebben echt genoten!!

De 'vrije' dagen maken we uitjes in de buurt van het hotel, doen boodschappen, lezen samen een prachtig boek (Pleegmoeder in Jeruzalem) en spelen Rummikub!

De hele zaterdag doen we mee met een excursie naar het noorden van het eiland. Daar ziet het er totaal anders uit.


Veel groener. De bergen zijn daar hoger en daarom valt er meer regen. Er zijn palmen, een Aloe Vera plantage met demonstratie (Aloe Vera wordt vooral in cosmetica en crèmes gebruikt) maar ook bladcactussen, Opuntia's. Op veel exemplaren van de Opuntia zit een wit poederlaagje, resten van eitjes. Wat voor eitjes? Wel eitjes van een bepaald soort schildluis, de Cochenilleluis.

Foto van internet
Met een bepaalde procedure wordt uit eitjes en luis de rode kleurstof karmozijn gewonnen. Dat is mensvriendelijk en duurzaam en de productie zit daarom ook weer goed in de lift. Het wordt in de cosmetica, denk aan lippenstift, maar ook in snoep, bijvoorbeeld de roze koeken, gebruikt.

Deze dag lieten we ons ook weer gezellig na een heerlijke warme lunch fotograferen.


Maar ook daar zijn lavagrotten, héle oude, héle lange, waarin een zaal voor concerten! De laatste foto die ik laat zien is in zo'n ondergrondse gang genomen.


Het lijken 2 gangen boven elkaar, maar schijn bedriegt. De onderste 'gang' is een weerspiegeling in een rimpelloos laagje water van misschien 20 cm! De gids gooit er een steentje in om te laten zien dat het écht water is. Schitterend!

Tjonge, wat hebben we genoten, geleerd, gelachen, gegeten en ons verwarmd aan de heerlijke zon. Deze vakantie heeft een blijvende nasmaak! En Ria is een geweldig mens om mee op stap te gaan! Maar dat wist ik al......

En mijn Mannetje en kleindochter??? Die maken het geweldig, supergoed, fantastisch. Daarover een volgende keer.