Gezellig dat je even bij me langs komt. Op deze plaats deel ik het een en ander over mijn hobby, Patchwork en Quilten, en ook iets over familie, huis, tuin, hond en andere leuke dingen. Soms ook wat om over na te denken. Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat en als je klikt op de foto's worden ze een stukje groter.
Veel plezier!
Berichten weergeven met het label Verhalen. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label Verhalen. Alle berichten weergeven

De Verhalenverteller

De verhalen-verteller zit op de terrakleurige lemen vloer. Het vuur verspreidt een aangename warmte en schept een sfeer van veiligheid. Het flakkerende licht zorgt voor levende schaduwen op de muren. De kinderen verzamelen zich rond de verteller. Knielen bij hem neer, zitten op zijn schoot, leunen over zijn schouder. Ademloos luisteren zij naar de verhalen. Elk woord drinken ze in. Niets willen ze vergeten....
*******************************
De ongeplaveide weg laat de high way achter zich en kronkelt door het steenachtige ruwe woenstijngebied.


Steenslag spat ons links en rechts om de oren. De weg voert langs bultige, gladde rotsformaties,


verdwijnt de diepte in door een droge rivierbedding, kruipt weer omhoog en tovert een vlakte waaruit plots een kolos van een rots als een kasteel hoog oprijst.


Dit is het land van 'Enchantment', van betovering en verrukking. New Mexico. Na 20 km stopt de weg aan de voet van een andere kolos, een tafelberg met aan drie kanten torenhoge zijden, bewaakt door uit stenen gehouwen wachters. Er zijn 2 wegen naar de top. Een voetpad dat steil omhoog klautert en een, jawel, geasfalteerde weg die met een grote boog langzaam omhoog klimt. Een minibusje pendelt heen en weer naar Sky City, dat bovenop deze tafelberg ligt.


Eigen vervoer is verboden. Sky City, een toepasselijke naam, want het ligt hoog in de lucht, het is alleen geen stad, maar een dorp. Het heeft een paar straatjes, pleintjes en een kerk. De huizen zijn gebouwd in Adobe stijl. De foto waar zulke huisjes op staan, is niet hier gemaakt, want fotograferen is verboden. De mensen die hier wonen, zijn echte Amerikanen, maar ook echte Tacoma indianen. Ze zijn kleurrijk en kunstzinnig. Prachtig terracotta aardewerk met oude indiaanse versieringen staan te koop op tafels op de pleintjes. En typische lekkernijen. En kleine beeldjes van de Verhalenverteller.



Op deze manier verdienen ze wat bij met het spaarzame bezoek van een toerist. De katholieke kerk heeft pas een nieuwe vloer. De oude vloer moest verwijderd worden, maar voordat dat gebeurde, werd eerst alle stof en gruis van de vloer bij elkaar geveegd en buiten op een hoop gegooid. Daarna werd de oude vloer er uit gebikt, de nieuwe gestort en gewacht totdat hij droog en hard was. Nu moest natuurlijk al het meubilair weer naar binnen. Maar eerst werd alle stof en gruis dat buiten lag te wachten, weer naar binnen gebracht en keurig netjes over het hele vloeroppervlak verdeeld. De voetstappen van de voorouders staan daar immers in! Wat een respect voor het voorgeslacht.


De samenleving van de Tacoma is gebaseerd op het matriarchaat. De jongste dochter erft huis, land en goederen. Want zij heeft de meeste kans van alle verhalen van de voorouders te leren. Broers moeten aan zussen toestemming voor zaken of opleiding vragen. Verhalen uit de geschiedenis, ervaringen, anekdotes, wijsheden worden van geslacht op geslacht doorgegeven. De verhalenverteller kan een ouder zijn, een grootouder, een oom of tante of zomaar een volwassene met veel ervaring. Een hele oude Tacoma vrouw vertelt over haar jeugd: als jong meisje kreeg ze de kans om naar school te gaan. Ze werd opgenomen in een niet-indiaans gezin dat goed voor haar zorgde. Ze kreeg nette kleren, schoolboeken, prachtige schone lakens op haar bed en zelfs een nachtjapon. Dingen die ze nooit gezien had. Maar wat miste ze een schoot en verhalen om naar te luisteren!



*******************************

Gisteren, na een avondje scrabbelen bij een vriendin, vond ik het beeldje van de Verhalenverteller bij haar op een kast. Toen moest ik weer denken aan al die verhalen die ik hoorde in Sky City en die een diepe indruk op mij maakten. Waar zijn onze verhalenvertellers en waar zijn de kinderen die er naar willen luisteren? Vandaar dit verhaal.

Djed en Repka

Rusland is, zoals de meesten wel weten, rijk aan cultuur. Componisten, musici, dansers, schilders en schrijvers, daar zijn wereldberoemde namen onder. Kleine kinderen van 3-4 jaar leren op de Russische peuterscholen al gedichtjes van beroemdheden voordragen en er worden heel wat verhalen voorgelezen of opgevoerd. Ben ik in Wit Rusland, dan kan je me steevast een keer vinden in een boekwinkeltje. Ik steven dan direct naar de kinder-boeken. Ik ben namelijk dol op de verhalen én op de schitterende illustraties. Daar kan ik uren van genieten. De man van mijn vriendin heeft me dikwijls een verhaal voorgelezen. En o, wat klinkt dan hetRussisch zangerig en mooi. Meestal is het een verhaal met een moraal. Zoals het verhaal over 'Djed en Repka' (Opa en de Raap).


Jaren geleden, toen ik het boekje net gekocht had, kwam ik Opa in het enige Warenhuis in Grodno als 'matroesjka' tegen. Matroesjka betekent letterlijk: moedertje. Elke ouder en kind in Rusland kent het.  Oh, wat vond ik dat leuk! Je kon het hele verhaaltje van opa en die raap er mee spelen. Nou en dat hebben mijn kleindochters ook allemaal gedaan. Logisch, want in de buik van elk popje zit een kleiner popje. Maar nu willen jullie natuurlijk wel het verhaal horen. Daar gaat hij dan.

Opa zaait een raap. En hij groeit en groeit.... Hij wordt heel groot. Opa wil de raap uit de grond trekken. Hij trekt en hij trekt, maar hij kan hem er niet uittrekken. Opa roept oma: oma wil je me helpen. Ja hoor, ik kom al.

Oma houdt opa vast, opa houdt de raap vast. Ze trekken en trekken... Maar het lukt niet. Oma roept Jerusa, haar kleindochtertje: Jerusa wil je helpen? Ja hoor, ik kom er aan.

Jerusa houdt oma vast, oma houdt opa vast, opa houdt de raap vast. Ze trekken en trekken.... Maar het lukt niet. Jerusa roept de hond: Max, wil je helpen? Woef woef, ik kom er aan.

Max houdt Jerusa vast, Jerusa houdt oma vast, oma houdt opa vast, opa houdt de raap vast. Ze trekken en trekken.... Maar het lukt nog niet. Max roep de poes: Poes wil je helpen? Miauw, ja hoor, hier ben ik al.

Poes houdt Max vast, Max........ Ze trekken en trekken, maar het lukt nog steeds niet. Poes denkt hard na. Dan ziet ze Misja, de muis. Misja, kan je komen helpen? Piep piep, ik kom.

Misja houdt Poes vast, Max..... En daar gaan ze weer. Ze trekken en trekken.....en daar schiet de raap uit de grond! Moraal: ook al ben je klein en ziet bijna niemand je, je bent onmisbaar! En ook al denk je dat je als kat en hond of als muis en kat eigenlijk elkaar in de haren moet zitten, je hebt elkaar toch nodig.


Jerusa is mijn jongste kleindochtertje. Ze speelt al veel met de poppetjes, het verhaaltje komt nog.