Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Herinneringen aan mijn zus

Afgelopen woensdag was de dag van afscheid, dienst en begrafenis van mijn zus. Het was een dag die ondanks het verdriet zoveel goeds bracht. Warmte, dankbaarheid en bovenal verzoening na járen tussen heel nabije familieleden. Een bijzondere dag.

Bijzonder zijn ook de herinneringen aan haar. Natuurlijk gaan die steeds door mijn hoofd. Ik vind het prettig om te schrijven, dat doet me op de een of andere manier goed, misschien nu nog meer omdat ik alleen thuis ben. Van een paar herinneringen heb ik een verhaaltje gemaakt.


Herinneringen aan mijn zus
Het is 9 november 2016. Ik heb van één van de planken op de overloop een doos gepakt en zet hem op de tafel in de gezellige keuken van mijn zus in haar boerderij. Een doos vol met oude foto's. Ze wil zó graag die foto's samen met mij bekijken en ook samen de brieven van onze ouders, uit een andere doos, lezen.
Ik merk dat het haar veel kost, ze wordt snel moe.

De laatste tijd praten we veel over vroeger, halen herinneringen op:
  • Tot mijn 7e samen slapen in het grote opklapbed dat vader maakte.
  • En oh! wat kon ze me soms plagen: er zat een mannetje op mijn schouder dat álles zag wat ik deed!
  • De verhuizing van het bovenhuis in Amsterdam Oost naar de eengezinswoning met tuin vlak bij de kust.
  • Mijn zus was als tiener al sterk. Ze stond vroeg op en regelmatig had ze al een stuk gefietst op de Zeeweg vóórdat ze met vader meereed naar haar school in Amsterdam, het gymnasium op de Keizersgracht.
  • En als ze dan weer thuis was en we 's avonds aan de tafel zaten te eten, stond haar 'wekkertje' niet stil. Wat kón ze praten! Vader zat er met een glimlach bij, moeder vroeg: "is je wekkertje nou nóg niet afgelopen?" En mijn broer en ik? Wij kregen nauwelijks kans....
  • Bruno, de Duitse herder, een afgekeurde politiehond waar zij en moeder dol op waren en waar ze graag mee buiten liep.

Toch, door de oorlogsjaren, het leeftijdsverschil, het verschil in karakter en belangstelling, hadden mijn zus en ik niet veel band met elkaar. Daar kwam een begin van verandering in toen we samen op vakantie gingen. Zij 22, ik 15 jaar. Dat was na een moeilijke periode in haar leven. We gingen kamperen, ja heus, dat was eigenlijk niets voor haar. Ik zorgde voor de tent en de primus, zij voor de rest.

We kregen ieder ons eigen, totaal verschillende leven. Ver van elkaar. Ze belde mij wél regelmatig op. Ik heb altijd respect en bewondering gehad hoe hard en met hoeveel inzet ze werkte. Voor haar grote gezin én de zaak.

De laatste jaren zijn we meer naar elkaar toegegroeid. Deelden we meer vanuit ons hart. Ik ben daar dankbaar voor. Ik belde haar steeds vaker, tenslotte bijna elke dag, heel even. Totdat ze niet meer met de telefoon om kon gaan. Dat voelde voor mij alsof er een gat was ontstaan.

Na die november in 2016 merkte ik dat ze steeds vaker dingen opnieuw ging vertellen, alsof ik het nog niet wist. Ze praatte vooral steeds vaker over 2 onderwerpen:

✱ Hoe ze in de 2e wereldoorlog voor het eerst naar een kleine plaats in Overijssel werd gebracht. Een zus van onze vader was daar wijkverpleegster en regelde gastgezinnen voor kinderen, vooral op boerderijen. Er was daar meer eten en gezonder buitenlucht dan in Amsterdam.
Als 8-jarig meisje vertrok ze bij opa en oma in Baarn vandaan in een open vrachtwagen. Met een tante en haar 2 kleine kinderen en nog meer kinderen. Én een jongeman die vermomd als meisje onder een deken deed alsof hij sliep. Voor een eventuele controle van de Duitsers. Voor wéken weg bij haar lieve moeder naar totaal vreemde mensen. Er stonden veel meer ouders die wilden dat hun kinderen óók in de vrachtwagen meekonden (het was kostenloos). Opa trok 25 gulden uit zijn portefeuille zodat zíjn kleinkinderen in ieder geval een plekje hadden. Daar heeft mijn zus altijd wat moeite mee gehad, een soort schuldgevoel. Zij wél, die andere kindjes niet....
Wat moet dat allemaal toch een enorme indruk op haar gemaakt hebben.
Niemand had toen kunnen vermoeden hoe die gebeurtenis haar leven zou bepalen: dat ze 18 jaar later met de zoon van de bakker uit die plaats zou trouwen!
De 2e keer dat ze ging, ze was toen 9, had ze van vader 100 gulden mee gekregen voor het gastgezin, in een zakje om haar hals onder haar kleren. Maar de gastouders, geweldige lieve, eenvoudige boerenmensen, wilden daar niets van weten. Die keer kwam ze onverwacht met de trein weer terug in Amsterdam op het Centraal Station. Daar stond ze dan, met haar koffertje voor het station, met de 100 gulden in haar zakje, maar geen dubbeltje voor lijn 9, de tram! Gelukkig was daar een aardige meneer die haar een dubbeltje gaf. En zo stond ze ineens, onverwacht voor moeders deur.

✱ Steeds vaker vertelde ze ook over haar kinderen. Dat ze zulke geweldige lieve en behulpzame kinderen heeft. Dat ze zo fijn met elkaar kunnen omgaan. Ook dat ze zoveel mooie herinneringen heeft aan haar nog niet zo lang geleden overleden 2 volwassen zoons.
En natuurlijk over haar man met wie ze 56 jaar samen was en die ze zo miste. Hij overleed vorig jaar juni.

❀❀❀❀❀


Tijdens het samenzijn van heel veel mensen na de begrafenis, kwam er een forse man van rond de 70 naar mij toe, gaf mij een hand en stelde zich voor: "Ik ben H......" Ik had hem nóóit herkend, natuurlijk niet, na zo'n 56 jaar! Hij is de jongste zoon van het gastgezin uit de oorlog. Onze gezinnen werden hecht bevriend en ik heb er als kind vaak gelogeerd in de school-vakanties.
Hij vroeg: "Weet je nog dat jij een keer onze boerderij hebt geschilderd?" Langzaam kwam het weer bij me boven. Ja inderdaad, dat had ik gedaan! Ik was toen een jaar of 13 en had mijn ezeltje en schildersdoos mee.
Hij vertelde verder: "Het heeft altijd bij mijn zus gehangen, maar ze is verhuisd naar een verzorgingsinstelling en we moesten haar dingen opruimen. Nu hangt het bij mij!"
Hij stuurde mij via Whatsapp de 2 fotootjes. Dat is nou weer een van die leuke dingen waar je blij van wordt.

Zo, nu stop ik hoor. De volgende keer wil ik toch ook iets laten zien van de vakantie met Ria. Nu eerst genieten
van een rustig weekend.
Liefs van mij.


32 opmerkingen:

  1. Wat een prachtig blogje over je zus heb je geschreven, ontroerend. Mooie herinneringen en wat een leuk schilderijtje!
    Een goed weekend gewenst

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een mooi, warm verhaal, Chris.
    Dikke kus en een fijn weekend 😘

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Lieve Chris
    Gecondoleerd met het verlies van je zus ,een mooi verhaal heb je geschreven heel veel sterkte de komende tijd .
    liefs Ineke en Rene

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi blogje ,met mooie herinneringen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hoi chris, wat heb je dat prachtig gedaan zo die herinneringen. Ze zeggen wel eens " bij ieder afscheid wordt een herinnering geboren." Natuurlijk waren die herinneringen er ook al maar jij hebt ze zo wel heel mooi vorm en een plekje gegeven. Ik kreeg ooit een briefje van iemand bij het overlijden van mijn moeder 33 jaar geleden. Daar stond op "achter de tranen van het verdriet schuilt de glimlach van de herinnering." Ik was nog erg jong en kon me die glimlach nog niet zo erg voorstellen maar inmiddels weet ik dat het inderdaad zo is. Ik ben dat zinnetje nooit vergeten. Ik hoop dat hij voor jou ook spoedig op zal gaan. Warme knuffel van mij voor jou.


    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een mooie herinneringen aan je zus, het is een prachtig verhaal!

    Groetjes van Cees en Betsie!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Troostrijk zijn ze, deze herinneringen! Zo zal jouw zusje altijd bij je zijn. Geniet van de rust zodat deze herinneringen in je koppie kunnen dansen. Liefs met een dikke kus, Syl

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Och Chris gecondoleerd. Maar wat een prachtig en lief blogje heb je over je zus gemaakt. Al die herinneringen blijven mooi aan haar toch. Veel sterkte de komende tijd.......liefs.Conny

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Piep wat een prachtig blog meid, bedankt dat ik mee mag lezen.. van deze bijzondere herinnering.. knuf

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat mooi geschreven, mooie herinneringen.
    Mijn oudste zus was vorige zaterdag alweer 20 jaar niet meer bij ons. Het gemis gaat nooit over, maar de herinneringen blijven gelukkig!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Lieve Chris, wat een prachtig verhaal.
    Sterkte met dit verlies!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Sterkte met het verlies van je zus. Ik weet hoe het voelt die speciale band tussen zusjes en hoe het voelt als er een wegvalt, maar de herinneringen blijven en helpen ons om verder te gaan en blij te zijn met het moois wat nog wel om ons is. Hou je taai en geniet van de kleine dingen, knuffel
    Lida

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Wat een mooie herinneringen en wat bijzonder dat het schilderij er nog steeds is. Wil je ook veel sterkte wensen want wat een groot gemis is dit voor je.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Wat een mooi opgeschreven verhaal. Je zou er haast een boek van kunnen maken. Nu wennen , dat je zus er niet meer is. Ik weet niet of ik het al gedaan. heb, maar nog gecondoleerd met het verlies. Groetjes....

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Wat een prachtig warm verhaal,ik zag het helemaal voor me.
    Chris,een mooi weekend.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. oooh, wat mooi, al die herinneringen! zo veel warmte die er vanaf straalt!

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Goed en mooie herinneringen aan je zus.
    Zo goed en uit je hart geschreven. Verdrietig dat ze er nu niet meer is, het is je troost om de verhelen op te schrijven.
    En met ons deelt, dank je wel
    Heel veel sterkte Chris om alles een goede plaats te geven. Fijne zondag. Groetnis Annie

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Lieve Chris, wat ben je toch een bijzonder mens. Als we er toch een paar meer hadden met jouw hart, dan zag de wereld er een stuk mooier uit.

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Gecondoleerd met het verlies van je zus Chris. Wat zal dat een gemis zijn, maar wat heb je een mooie herinneringen aan haar. Bedankt voor het delen, heel bijzonder.

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Heel veel sterkte Chris, er gebeurt wel heel veel in een korte tijd. Maar prachtig beschreven!

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Wat goed dat je dit hier neerschrijft. Wat een verdriet, als je zus er niet meer is.

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Mijn oprechte medeleven met het heengaan van je zus.
    Het zal vreemd zijn om niet meer met haar te telefoneren en samen herinneringen ophalen.
    Het is mooi dat je het gaat opschrijven iets waar ik mee bezig ben op aandringen van onze dochter.
    Veel sterkte en een warme knuffel
    liefs, Truus uit Drenthe

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Wat een lief verhaal, ik leef met je mee. Goed dat je dit opschrijft, fijn voor later. Heel veel sterkte en een dikke knuffel van mij.

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Wat een mooi verhaal. Veel sterkte en koester je herinneringen. Groetjes Wilma

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel Wilma. Ik zal de herinneringen zeker koesteren. Liefs van mij.

      Verwijderen
  25. Heel aangrijpend allemaal buvie.
    Mooi verwoord ook.
    Ik kom over een dik kwartiertje naar onze altijd gezellige BEE !

    BeantwoordenVerwijderen
  26. Lieve Chris,
    Kom er nu pas toe om even wat blogjes te lezen.
    Wat mooi die herinneringen van je zus die je met ons deelt.
    Kreeg tranen in mijn ogen, omdat ik ook zoveel mooie herinneringen heb aan mijn zus die niet meer onder ons is.
    Jammer dat je lieve zus nu een herinnering is, maar fijn dat het contact uiteindelijk helemaal hersteld is, dat is een goed gevoel.
    Je hebt een prachtig schilderijtje gemaakt, kunstig hoor voor een jonge meid!
    Wens je veel sterkte met het verlies, want het is moeilijk om mensen van wie je houdt te verliezen.
    Liefs,
    Floor

    BeantwoordenVerwijderen
  27. Heel veel sterkte Chris, er gebeurt wel heel veel in een korte tijd. Maar prachtig beschreven!

    สล็อต ออนไลน์

    BeantwoordenVerwijderen

Gezellig dat je een reactie achter laat. Daar geniet ik altijd weer van.
Reageer je Anoniem en vind je het prettig een mailtje van mij te ontvangen, laat dan je mailadres achter of stuur mij die via het Contact tabblad op mijn blog.