Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Pax Romana - Pax Christi

De burgeroorlog duurt al meer dan 100 jaar. Daar in de enorme Romeinse republiek. Oorlog op oorlog. De ene partij tegen de andere. Talloze slachtoffers, doden. Duistere wereld, donkere harten.

Dan wordt er een jongetje geboren. Hij krijgt de naam Gaius Octavius Thurinus. Een prachtnaam en achterneef van de recente heerser Julius Caesar. Julius heeft geen zoon en Gaius stijgt steeds meer in de achting van zijn grootoom. Gaius toont zijn moed in talloze veldslagen.
Dan wordt Caesar vermoord. Wie zal hem opvolgen? In zijn testament schrijft Caesar dat hij Gaius als zoon adopteert en zijn hele nalatenschap hem toekomt.

Het lukt Gaius, maar niet zonder slag of stoot, om een eind te maken aan de burgeroorlog. Met wijsheid bouwt hij de Romeinse republiek tot een eenheid, het Romeinse Rijk. In de 40 jaar dat hij over het rijk regeert zijn er veel minder oorlogen en bloeit de economie.
In 27 v. Chr., op 16 januari, krijgt hij een nieuw gecreëerde eretitel: Augustus. Dat betekent: "De Verhevene", een naam die voor goden wordt gebruikt. Zijn rijk wordt genoemd: de Pax Romana, de Romeinse Vrede.

Veel dingen gaan drastisch op de schop, óók het belastingstelsel. Inkomsten uit oorlogsbuit zijn veel minder, daarom beveelt Augustus een volkstelling om de belasting per provincie te regelen.

We schrijven het jaar nul.

In een uithoek van het Rijk, in een provincie die niks voorstelt, maar wèl heel lastig kan zijn, moet ook geteld worden. Dus alle inwoners van Galilea, tegen Libanon aan, reizen naar hun geboorteplaats, bijvoorbeeld Bethlehem.
Er heerst daar onderdrukking, geweld, wreedheden. Duistere wereld, donkere harten. 

Juist dan wordt er een jongetje geboren. Hij krijgt de naam Yeshua, Jezus. Een prachtige naam die betekent: "Hij die redt".
Ook Hij krijgt eretitels, al eeuwen daarvoor voorspeld: Wijs Bestuurder, Goddelijke Held, Eeuwige Vader, Vredevorst, Christus.

Er wordt gezegd dat Hij het Licht is, gekomen in de Duistere wereld. Gods Zoon die Vrede brengt. Niet de Pax Romana van Augustus, dat zegt Jezus zelf, maar de Pax Christi, de goddelijke vrede in je hart. Het zeker weten dat je vergeven bent en geborgen mag zijn in zijn liefde. En hoop mag hebben voor een toekomst op een herschapen aarde. Zo kan je hier en nu overleven in een wereld die steeds donkerder lijkt te worden.

Na deze bespiegelingen stuur ik jullie natuurlijk ook een kerstgroet:


Met heel veel liefs van mij,
Chris



Het is gelukt!

Zag de lap met hexagonnen er op het vorige logje nog zó uit:


Gisteren was ik met de laatste halve ster begonnen,


En nu is hij helemaal klaar:


Het is me dus gelukt om het middenstuk vóór het eind van het jaar af te hebben, hoera! Stof voor de borders ligt al klaar. Maar die moet toch even wachten tot het nieuwe jaar, want de komende 2 weken zijn natuurlijk druk, zoals bij iedereen.

Dit jaar komt er nog één logje, dan wordt het even stil.
Fijne week en sterkte met alle kerstvoorbereidingen.
Liefs, Chris


Kniekousen


Zes paar lagen er nog in de kast. Al heel lang. Om eerlijk te zijn, al járen. Al die tijd zagen ze geen daglicht, werden niet bewon-derd, niet geaaid. Waren zelfs uit de gedachten.
Maar daar kwam verandering in.

Dat gebeurde toen de kleren van Chago te voorschijn werden gehaald, uitgezocht, weggedaan en opgeruimd. Dat deed hij zelf. Twee stapels ontstonden: de 'blijvers' en de 'wegdoeners'. Met spijt werden twee knickerbockers, je weet wel, van die ribfluwele groene of bruine kniebroeken, op de stapel wegdoeners gelegd. Niet dat ze versleten waren of gekrompen, nee, we moeten het feit eerlijk onder ogen zien, Chago is gegroeid. Laten we het maar gewoon zeggen: hij is dikker geworden (komt vast door zijn kookkunst). Wat een herinneringen brachten die broeken naar boven! Alleen maar leuke.

Ja en toen werd er weer aan de kniekousen gedacht. Broek én kniekous werden altijd samen gedragen. Zie je het voor je? Rood overhemd, knickerbocker, opvallende kniekous en als finishing touch een knalrode honkbalpet. Geen wonder dat hij ooit bij het jaarlijkse uitje met collega's (ze gingen voor een keertje golfen) de prijs voor de beste outfit won!

Maar terug naar die zes paar. Ze waren weer in mijn gedachten. Wat er mee te doen? Ze zagen er nog zó goed uit.
Ineens wist ik het: het Heerlijk Avondje! Snel gewassen, lekker fris geurtje, alles bij elkaar in een groot pak met sinterklaas papier en op het juiste adres afgeleverd.
En kijk eens hoe blij ze zijn met die "foute sokken", zoals ze dat tegenwoordig noemen. Vooral kleindochter nummer 3, die op de grond ligt.


En echt, ze worden met plezier gedragen.
Welke kleindochters dragen nou sokken van opa!?
Die van ons!


December en hexjes

Op de 1e dag van een nieuwe maand hang ik steevast het bij-passende maandquiltje in het huisje. Maar dit keer niet. Het decemberquiltje is met zijn soortgenootjes samen in een map uit logeren. (ligt tijdelijk bij de expositie in de winkel van Aljona)
Er moest dus een alternatief in het huisje komen. Dat was niet moeilijk te vinden.


In de laatste week van december hang ik dit quiltje altíjd  er in. Omdat Chago de 25e jarig is. Gezellig met de allereerste kerstkaart die we al 3 weken geleden van vrienden uit Engeland kregen. Zij zijn áltijd de eersten. En natuurlijk een paar kaarsen.

*******

Tussen de bedrijven door heb ik toch weer wat aan de hexagonquilt gedaan. De laatste stand van zaken was dit:


Een week geleden zag hij er zó uit:


Ha! En gisteren zó:


Nog 3 'halve' sterren, dan is het middenstuk helemaal klaar. Ik vind hem leuk!

Niet zo leuk was, dat ik op een gegeven moment mijn kleine dunne naald kwijt was. Overal zoeken. Op de bank, op de vloer, in mijn kleding ..... De lap op tafel, zoeken en voelen.


Die achterkant vind ik trouwens altijd wel intrigerend om te zien, dat wel, maar geen naald te vinden.
Uiteindelijk vond ik hem diep weggescholen tussen de zitting van de bank en de armleuning. Pfff, gelukkig geen gevaar meer om er op te gaan zitten of zo.

En nu het weekend met het 'heerlijke avondje'. Ditmaal vieren we dat niet echt. Maar ik kon het natuurlijk niet laten om stiekem iets bij Dochter neer te zetten. Mèt gedicht, dat vind ik altijd nog het leukste.

Allemaal een heel goed weekend gewenst en voor degenen bij wie de Sint wèl op bezoek komt: heel veel plezier!