Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Tussen Rug en Rijn

Dat is de naam van een huis waar we in de afgelopen 2 weken regelmatig langs reden. Het schetst exact de plek waar onze logeercaravan stond: tussen de Utrechtse heuvelRug en de nederRijn.
Wat hadden we een super vakantie, natuurlijk ook door het bijzonder mooie weer.
Veel gefietst, maar ook naar bijvoorbeeld de Zandsculpturen in Garderen. Een aanrader (nog tot 29 oktober) Thema is dit jaar: "De wereld van Rien Poortvliet". Verrassend vond ik het 1e gedeelte, overdekt, met inkijkjes in huizen en winkels in de tijd van zijn jeugd in Schiedam. Kamertjes met echte meubels en spulletjes, gecombineerd met figuren en dingen van zand. Ongelooflijk leuk.


Het 2e gedeelte is buiten. Zijn liefde en respect voor de schepping, de natuur en het boerenleven.


Dan gaan we weer onderdak, het laatste deel. Krijgen papier met en potlood in handen. Een kronkelpad voert ons langs 41 sculpturen die allemaal een Nederlands gezegde of spreekwoord verbeelden. Die kan je raden, opschrijven en het papier aan het eind in een melkbus gooien. Wie weet win je nog een prijsje.


Ontzettend leuk. Hierboven: een gegeven paard moet je niet in de bek kijken. 

Wil je iets meer weten over zijn leven, kijk dan even HIER.

Op mijn vorige logje kreeg ik een reactie van Betsie, met een tip! Ze wees ons op het Streekmuseum Baron van Brakell in Ommeren. En wat was dat ook leuk! We konden ons aansluiten bij een rondleiding van een groepje. Alles werd ons in een heerlijk Betuws dialect uitgelegd. Alle voorwerpen die er verzameld zijn, werden door Betuwenaren als gift geschonken.

Wat vind je van deze wasmachine, aangedreven door een in de rondte lopend paard!


Natuurlijk waren er merklappen:


En een kleedje van meer dan 100 jaar oud, gebreid met 9 naalden!


En nog veel meer.

Maar wat helemaal ontzettend leuk was, we waren bij Betsie thuis uitgenodigd, want ze woont vlak bij dat museum. Wat is dat toch enig, dat je zo onverwacht, door het bloggen, bij iemand die je niet kent, op de thee zit! Betsie liet 2 quilts zien:


Prachtig doorgequilt!!

Chago genoot van de verhalen van Betsie's man Cees én van zijn enorme schuur met hout en hout en hout en draaibanken en nog veel meer dingen. Cees draait op zijn draaibank prachtige voorwerpen. Hij doet dat ook op markten. Betsie gaat dan mee met haar zakje brei- of haakwerk.
Het was een heerlijk bezoek!! 

En nu wordt het leven weer gewoon. Morgen de ramen en andere huishoudelijke zaken. Ook weer goed. En jullie logjes lezen ......


Onze avonturen!

Het is vandaag al weer een week geleden, onze 50e trouwdag. Toen kwamen we voor in de middag met schoonzoon en 2 kleindochters hier op de camping aan. Om een uur of 5 deden we een ontdekking: ál onze kleren lagen nog thuis, 2 grote weekendtassen vol!! Inclusief onze 'galakleding' voor het échte dinertje 's avonds, haha!

Bijvoorbeeld dit, foto's genomen door 3e kleindochter Annoëlle (wat kan ze dat goed!) vóór het verrassingsfeest op de woensdag er voor:



Geen paniek, wij trokken iets van dochter en schoonzoon aan. Chago (had alleen een korte broek bij zich) in spijkerbroek, wat hij nóóit draagt en ik in een 'hansopje' met spaghettibandjes.

Diner was geweldig. Dank jullie wel, lieverds!



Zaterdagochtend was dochter al heel vroeg op weg om onze kleren te halen. Ik zal maar niet in detail vertellen hoe het haar uiteindelijk via buurvrouw A, dan via buurvrouw B, dan weer via ...... lukte met een sleutel in ons huis te komen......

En om half 8 kregen we het bericht dat de achterruit van onze auto 's nachts was ingeslagen.......


Zaterdag verliep dus 'een tikkeltje' anders dan gepland. Maar het kwam allemaal goed. Met aan het eind van de dag heel gezellig overheerlijke pannenkoeken.

Zondag naar Ouwehands Dierenpark. Mooie foto van mijn 5 meiden bij de ijsberen.


Dat was daar echt genieten. Zondagavond ging het jonge gezin Jones weer huiswaarts, trokken wij van trekkershut naar caravan en rustten maandag van alle escapades uit!

Die prachtige, warme zomerdagen, wat een cadeau!! Drie dagen achtereen zaten we 's morgens vroeg al op de fiets en maakten prachtige tochten. Door bossen langs de grens van de Utrechtse heuvelrug, naar het pondje bij Amerongen, de Neder Rijn over, koffie aan aan het water op het Eiland van Maurik en dan door het verrassende landschap van de Betuwe, waar de appels rood gekleurd zijn,


en de peren door veel handen geoogst worden. Treintjes met enorme kratten rijden af en aan.


Gisteren reden we over een binnendijkje aan de zuidkant van de Oude Rijn. Alléén voor fietsers, geen auto's, geen brommers en zelfs geen racefietsen toegestaan. Schitterend!!


We blijven hier nog een weekje genieten!


Dag met een Gouden randje!

Dit wordt een dag met een GOUDEN randje! Vanmorgen worden wij opgehaald door schoonzoon en de 2 jongste kleindochters. Met onze eigen auto, volgeladen en achterop onze fietsen, brengen ze ons naar de 'Trekkershut' die op een camping ergens in de Betuwe staat. We hebben wat te vieren!!


Ja, dit is 50 jaar geleden.

Dochter en de 2 oudste kleindochters komen tegen de avond. Wij blijven 2 nachten in de hut, de kinderen in de caravan van een familielid. Die avond worden wij getrakteerd op een dinertje! Wij plakken er nog een weekje vakantie aan vast in diezelfde caravan. Helemaal super.

Die 'trekkershut' vind ik een geweldige vinding. Ons hele leven samen was immers een trektocht, van plaats naar plaats, van de ene gebeurtenis naar de andere, berg op, berg af, zon, regen, wind en soms zelfs storm. We zijn nog stééds op weg en hopen dat nog heel lang te mogen doen. Desnoods met een stok of een paar rollators .....

Bovenstaande was al voor publicatie gepland. Maar ja, eer-gisteren werden wij zó verrast, dat ik het niet kan laten om het te vertellen.


Een paar weken terug hoorden we dat de schoonmoeder van dochter Lucia ons als voorschot op een dinertje wilde trakteren. Omdat wij vandaag en komende weken niet thuis zijn. Het was gepland op afgelopen woensdagavond. Dus om half 7 waren we bij Lucia, René, schoonmoeder en jongste 2 kleindochters. Na 3 kwartiertjes gingen we op weg naar het restaurant in de binnen-stad van Alkmaar. Eerst zouden we de 2 oudste kleindochters oppikken bij het station. Wij reden achter het stel aan. Onderweg kwamen we langs ons kerkgebouw. Daar werd vaart geminderd …. waarom? ….. en dan zien we het! De inrit is met hoge hekken afgesloten wegens een opknapbeurt. Op een van die hekken zit een enorm laken gespannen met daarop: Chago en Chris, al 50 jaar bij elkaar! En achter die hekken bij de ingang staat een heel stel mensen en ze wuiven ook nog naar ons. Via een kleine omweg worden we daar naar toe geleid. Stappen uit en zijn helemaal overdonderd. Wel 50 mensen, familie, vrienden, kennissen, buurtjes staan te lachen en zingen ons toe. Allemaal stiekem uitgenodigd door familie Lucia. Niks dinertje, maar een SURPRISE PARTY!
“Kijk nou eens, daar heb je die …. en die …. en die ook nog!!!" We omhelzen iedereen. Hoe hebben ze het voor elkaar gekregen om zoveel mensen uit zulke verschillende facetten van ons leven bij elkaar te krijgen. Geweldig! Zelfs Aljona van de quiltwinkel uit Schagen en Marjan, ook een quiltvriendin, waren er.
In de foyer is alles kleurrijk versierd, tafeltjes klaar en een heleboel lekker eten en drinken. En kaarten en felicitaties. De 3 oudste meiden zingen, met gitaar, een lied over Liefde. En dat kúnnen ze! Lucia houdt een praatje, en dat kan ze ook, en leest een mooi stuk uit de bijbel voor! Alles door die Supermeiden georganiseerd en klaar gemaakt. Het is gewoon nog steeds een droom!

De achterkant van "1903-1933 ....."

Tja, de achterkant, daar moest ik óók over nadenken: hoe ga ik dat doen?! De blokken zijn genaaid en versierd met kaaslinnen als ondergrond. Maar de borders zijn zonder ondergrond aan het quiltje gezet. Er moest wel een lap aan de achterkant komen die een beetje stevig vastzit. Die lap maakte ik van 2 lakentjes uit de 'doos van moeder'. Met de kantjes er aan.


Is een beetje moeilijk te zien. Met onzichtbaar garen (aan de voorkant) de fotootjes in de ditch met de machine vastgenaaid en op dezelfde manier met een zigzaglijn de borders doorgestikt. Op 3 cruciale plekjes dorsetknoopjes genaaid. Zo! Dat zit goed vast. Twee tunneltjes mee genaaid met de bies.

En dan natuurlijk nog een etiket.


Ja, dat fotootje, dat ben ik. Gemaakt in mei 1944, in de oorlog dus. Ik was toen nog net geen 2 jaar.

Die oorlogsjaren. Ik denk dat het de moeilijkste jaren in het huwelijk van mijn ouders waren. Niet alleen door de spanningen van die oorlog  -mijn vader werd af en toe ook 'gezocht'-  maar ook door ziektes en operaties in het gezin. Een maand voordat ik op de foto ging, werd er nog een 4e kindje geboren, zusje. Ik had al een grote zus en een ouder broertje. Eén dag voor het maken van deze foto is zusje overleden. De foto ken ik al lang, maar dat die opname één dag na haar overlijden was, daar kwam ik pas vorige maand achter. Ik denk dat ze van ons drietjes foto's hebben laten maken. Vader werd regelmatig als reserveofficier opgeroepen en ik weet dat hij mijn foto altijd in zijn portefeuille bij zich had. Dat exemplaar heb ik ook nog, helemaal gekreukeld en beschadigd.

Zo, dit project is nu helemaal klaar. Met alles wat er aan te pas kwam en alle herinneringen.

Ik had een hele lieve moeder.
Een moeder om in te lijsten.
Dat heb ik dus gedaan
met dit quiltje.