Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Versnellingsbak ..... in de revisie ..... dus een stop .....

Nu gaat het ècht gebeuren. De tafel ligt weer vol. Vijf verschil-lende blokken voor het 'echte' Vintage Crazy Quiltje zijn getekend en op A3 vergroot tot blokken van 25x25 cm.


Foto's van mijn moeder uit haar jonge jaren zijn gescand en op zijde geprint. Zelfs de bak met stofjes staat klaar.


Uit een 2e set kopieën knip ik de onderdelen van Blok 1, zoek ik de stofjes er bij, knip de malletjes rondom uit speld ze voorlopig op de ondergrond.


Als alle deeltjes geknipt zijn en goed liggen, rijg ik alles vast. 


Het begint ergens op te lijken, maar misschien vind ik het rechtse bovenste stofje toch te donker. 
Kan ik altijd veranderen.




Maar hoe zit dat met die versnellingsbak?! Wel, ik vergelijk mezelf soms met een auto. Met een dieselmotor (Chago heeft nog steeds een benzinemotor). Moet de motor aan het werk, dan moet hij eerst 'voorgloeien'. Dan gaat hij in z'n één, de basis, daarna in z'n twee. Daar kan je de bocht mee om en lastige drempels mee nemen. Dan wil ik wat sneller .... naar z'n drie .... sputterdesputter .... bah! hij pakt die drie niet altijd meer. En de vier of de vijfde versnelling? Hoef ik niet eens te proberen! Heb ik een paar kilometer gereden, dan lijkt de diesel wel op ....
Jullie snappen het al, denk ik. Mijn versnellingsbakje (en wel meer, haha) is aan revisie toe. Mijn karretje moet gewoon eens naar de garage ......

Kortom, ik wil, nee, ik voel dat het móet, het is gewoon verstandig om het een en ander aan de kant te zetten, stil te leggen. In ieder geval voor tijdelijk. Dat geldt ook voor het Bloggen, hoeveel plezier ik er ook van heb. Het gaat gewoon even niet zoals ik het graag zou willen. Dus even geen logjes schrijven, logjes lezen, reageren. Maar ik vergeet jullie niet hoor! En ik weet vrijwel zeker:
Ik kom wél weer terug.

Alle goeds voor jullie allemaal en heel veel liefs van mij.


"Geroosterd"

Nee, geen kipjes of andere lekkernijen die geroosterd zijn, maar het middenstuk van de Applicatiequilt. Daar is een rooster of -hekwerk op getekend.


Gelijk maar aan het doorpitten begonnen. Het ging zó lekker dat dit deel helemaal klaar is.



Dus als ik zin en tijd heb, kan ik aan de randen beginnen. Eerst om de applicaties heen quilten en daarna bedenken hoe ik het verder ga doen.



Op woensdag 3 februari zag ik de eerste bloemen aan onze amandelboom. Vroeg dit jaar! Een week of 4 geleden maakte ik deze foto:


Heel langzaam zag je steeds meer roze knopjes en gingen de bloemen open. En weet je wat? Tot nu toe zitten er bloemen aan! Regen of wind, niets viel er af. Ze beginnen nu wel wat te tanen, maar dit hebben we nog nóóit meegemaakt.


Nu begint de pruim, een speciale sierkers en daarna komt het sierappeltje. Het blijft dus een feestje in de tuin.


Pieperrace

Als Chago en ik een vissersplaats, zoals Hoorn of Enkhuizen, bezoeken, staan we op de kade van de haven vaak weg te dromen bij het zien van die prachtige platbodems, tjalken, klippers. Hoe zou het voelen om met zo'n driemaster in volle zeilen de haven uit te varen?
Zaterdag ging de droom in vervulling!
Om 11 uur stapten we aan boord van de klipper "Anne Sophia" en deden we samen met nog 50 andere passagiers en ongeveer 60 boten mee met de Pieperrace. 


Pieperrace? Wat is dat?
Een jaarlijkse race van verschillende klassen platbodems vanuit de haven van Volendam. Als een herinnering aan een historisch feit. Hij wordt ook wel "De Patatten-expeditie" genoemd.
In de hongerwinter van 1944, vlak voor kerst, was een van de grootste ziekenhuizen van West-Europa, het O.L. Vrouwe-ziekenhuis in Amsterdam in grote nood: het voedsel raakte op! Onder leiding van de (vermomde) rector van het ziekenhuis wist de bemanning van 10 Volendamse vissersbootjes onder barre omstandigheden en met veel tegenslag 60 ton aardappels, piepers, vanuit Friesland naar Amsterdam te krijgen. Tot de bevrijding toe heeft het ziekenhuis daarvan met zuinigheid en beleid kunnen eten.

Een race was het niet echt, want het was af en toe behoorlijk windstil, rustgevend stil, dat wel. Met prachtige uitzichten en veel nieuwe ervaring.

Al bij de eerste blik op de haven was het genieten (even klikken om de foto's groot te zien, veel mooier):


Met een pendelbootje werden we naar de klipper gebracht. Toen kon het zeilen-hijsen beginnen. Prachtig gezicht:


Ook op ons schip was het aanpakken, bemanning èn passagiers.


Ik mocht lekker alleen maar toekijken en genieten:



Af en toe was er geen verschil tussen water en lucht te zien:


Of was het water zó glad, dat er een schilderachtige weerspiegeling was:



We hebben genoten! Ook van de verzorging en goede catering.