Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Kerstgroet


Want zie: een Kind is ons geboren,
God heeft Zijn Zoon aan ons gegeven;
Hij is, voor wie naar Hem wil horen
de Weg, de Waarheid en het Leven!
(Nel Benschop)


Een Waargebeurd Kerstverhaal

De pasbenoemde pastor en zijn vrouw zijn in oktober naar Brooklyn, NY, gekomen en inspecteren het kerkgebouw waar zij zullen gaan dienen. Het is een goed gebouw, maar er moet toch veel gerenoveerd worden. Op 1e kerstavond willen ze graag hun 1e dienst houden, dus wordt er hard gewerkt. Timmeren, plamu-ren, schilderen, schoonmaken en op 18 december is het werk zo goed als klaar.

Op 19 december begint het vreselijk te stormen en te regenen. Twee dagen lang wordt het hele gebied door deze storm  geteisterd en als de pastor op de 21e naar zijn kerk komt kijken, zakt de moed hem in de schoenen. Het ziet er vreselijk uit. Het dak is gaan lekken en een grote plak pleisterwerk achter het altaar is op mans hoogte naar beneden gekomen. Eén grote vieze plek!
Hij maakt alles weer schoon, maar de vieze plek blijft.
"Ik moet die kerstdienst maar afzeggen", denkt hij en rijdt ontmoedigd naar huis.

Onderweg ziet hij een winkel met een kerst-vlooienmarkt voor een goed doel en zonder een bepaald plan stopt hij de auto en stapt de winkel binnen.
Eén artikel trekt zijn aandacht: een groot, ivoorkleurig, hand-gemaakt tafelkleed. Het borduurwerk is van bijzondere kwaliteit met prachtige kleuren en in het midden een kruis.
"Dát is mooi om die vieze plek te verbergen!" Hij koopt het en rijdt terug naar de kerk. Intussen begint het te sneeuwen.

Bij de kerk gekomen, ziet hij een oudere dame die probeert haar bus nog te halen. Maar ze mist hem net. Hij weet dat de volgen-de bus pas over 3 kwartier komt, daarom nodigt hij haar uit om zolang in de warmte van de kerk te wachten.
De vrouw gaat ergens achterin zitten en let niet op de pastor die op een ladder een wandkleed ophangt.
Als hij klaar is, kan hij zijn ogen nauwelijks geloven: de schoon-heid en het effect van het kleed aan de muur!

Dan pas merkt hij dat de dame, met een spierwit gezicht, lang-zaam naar voren komt lopen.
"Waar heeft u dát vandaan?!", vraagt ze.
Hij legt het uit.
"Kijkt u eens of er rechts onder in de hoek de letters EBG zijn geborduurd".
En ja hoor, die staan er. Het zijn háár initialen. Zij heeft dat kleed gemaakt, ruim 35 jaar geleden toen ze nog in Oostenrijk woonde. Ze kan het niet geloven dat deze pastor het een half uur geleden hier in de buurt op een vlooienmarkt heeft gekocht.

Ze vertelt:
"Mijn man en ik waren vóór de oorlog welgestelden mensen. Toen de Nazi's Oostenrijk annexeerden, drong mijn man er op aan dat ik het land uit zou vluchten. Hij zou mij een week later achterna komen. Maar ik zag hem of het huis nooit meer terug".
"Maar dan geef ik u het kleed terug", zegt de pastor.
O nee, dat wil ze niet. Het moet daar blijven hangen.
Dan wil hij haar wél naar huis brengen, dat is het minste dat hij voor haar kan doen.
Ze woont aan de andere kant van Staten Island en is alleen maar naar Brooklyn gekomen om te solliciteren als poetsvrouw.


De kerstavonddienst is wondermooi en de kerk zit bijna vol. Na de dienst nemen de nieuwe pastor en zijn vrouw afscheid van iedereen.
Eén oudere man echter blijft maar in zijn bank voor zich uit zitten staren. Waarom gaat hij niet weg?
Nadat de pastor de laatste bezoekers de hand heeft geschud, gaat hij naar de man toe.
"Waar heeft u dat kleed aan de wand vandaan?", vraagt de man. "Het lijkt precies op het kleed dat mijn vrouw jaren geleden gemaakt heeft toen we nog in Oostenrijk woonden".
Dan begint hij te praten over de Nazitijd en dat hij zijn vrouw om veiligheidsredenen gedwongen had het land te verlaten. Hij was van plan geweest haar zo snel mogelijk te volgen, maar vóór hij kon vluchten, werd hij gearresteerd en kwam in de gevangenis terecht. In al de jaren daarna had hij zijn vrouw en zijn huis nooit terug gezien.

Dan vraagt de pastor of hij de man mag uitnodigen voor een kleine rit.
Zo rijden ze naar hetzelfde adres waar hij 3 dagen daarvoor de oudere dame naar toe had gebracht. Drie trappen is het naar haar appartement en daar is hij getuige van een bijzondere hereniging!




Vliegend tapijtje

Écht aan bloggen, kom ik nog niet toe. Er gebeurt gewoon te veel. Afgelopen zaterdag is ook nog een hele lieve, dierbare vriendin overleden, Nel, over wie ik HIER een klein stukje schreef.

Maar er zijn ook leuke en fijne dingen hoor. Zoals dit pakket bijvoorbeeld dat hier binnen kwam vliegen.


Ik wist dat het onderweg was, maar voor Chago was het een verrassing. Een overgevlogen tapijtje voor zijn blote voeten als hij uit bed stapt.


Overgevlogen van HAAR naar mij. Een stukje herinnering aan de caravan waar zij en haar man jarenlang plezier van hebben gehad, maar nu afscheid van is genomen. Chago is er blij mee!!

En ik geniet elke dag van die wonderbaarlijke Tibouchina die uitbundig bloeit en nog vol knoppen zit. En dat in december! Ik heb hem van vorig jaar overgehouden, in pot.


Ondanks de harde wind en regen staat hij nog fier rechtop. In de volksmond heet hij 'Spinnenbloem'. Oorspronkelijk uit Zuid Amerika en kan daar uitgroeien tot een flinke boom.


Hij blijft mij fascineren.

Dit was het voor even. Een lieve groet van mij voor jullie allemaal.