Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Een AFFO in de Herfst

Genieten jullie ook zo van die prachtige herfstkleuren in de zon??
Wat een warm licht geeft dat.


Wie, of eigenlijk wát, wilde er ook even van genieten? Mijn Affo!!


Ik ben zó blij dat hij af is. Ondank de tussendoor projecten.
Kijk, hier is hij voluit:


De Pine Tree Lodge. Het patroon had ik al in september 2012 gekocht, op onze trouwdag.
Bij Petra Prins.

Déze stof gebruikte ik voor de achterkant:


Een stuk van een enorme lap die ik TOEN van iemand kreeg.

Inmiddels weet ik iets meer over het merk van deze stof 'SOULEIADO'. De oorsprong ligt in de beginjaren van de 17e eeuw toen Portugese en Nederlandse schepen bedrukte katoen uit India Marseille binnenvoeren. Lodewijk XIV was er wég van en gaf zijn minister zelfs opdracht een Oost Indische Compagnie te vormen om deze stoffen te importeren. Deze Compagnie stuurde spionnen naar India om achter de geheimen van het drukken en verven te komen! Zo ontwikkelde zich in Frankrijk een eigen stoffen industrie die we nu kennen als de Provençaalse stoffen. Souleiado is tegenwoordig niet de enige fabrikant van stoffen met zulke prints, maar wel de oudste. Begonnen in 1806 in een voormalig Kapucijner klooster bij Tarascon, een oude Romeinse stad aan de oever van de Rhône. In 1916 werd de zaak door Charles Demery gekocht en in 1939 kreeg de fabriek de naam Souleiado. Dit is een oud Provençaals woord en betekent: "Een straal van de zon die na de regen door de wolken schijnt ".
Mijn lap is mosterdkleurig en ik vermoed dat het een reproductie is van een oud patroon. Ben dat nog aan het uitzoeken.
In Tarascon is een Souleiado-museum dat nu een expositie heeft van "50 jaar Souleiado".

Zo heeft ook deze quilt weer een apart verhaal!


Een Telegram

"Ding ..... Dong!!" De voordeurbel. Door het glas van de deur, mooi gegraveerd met een kraanvogel, zie ik iemand van de PTT op de stoep staan.
"Alstublieft mevrouw, een telegram".
Een telegram? Van wie kan dat nou zijn?! Snel openmaken maar. Ik lees:
H am ta bini
Aankomsttijd Schiphol.....
Vluchtnr. .....
Carmen, Brooklyn, NY

Een telegram van Carmen, een zus van Chago uit New York. En wát voor zus!
Maar wat bedoelt ze nou, ik snap het niet. Er zit vast een schrijf-fout in. Die H moet misschien een I zijn, maar dan zou er staan: 'Ik ben kom' (ta bini is Papiamento voor komen). Misschien bedoelt ze: 'ik ben komende'?
Zodra Chago uit zijn werk is, geef ik hem het telegram en hij begint gelijk te juichen: Ja! Carmen komt ....... even kijken wanneer ...... vanavond om een uur of 8 op Schiphol!
Pfffffff.
Snel eten, naar boven, logeerkamer stoffen, zuigen, wastafel doen, schoon beddengoed, ergens een extra schemerlampje vandaan halen, lichtjes aan, deur naar de gang open. Zo, ze is welkom!
Ik ben wel wat gewend met mijn schoonfamilie. Het is wel vaker gebeurd dat onverwacht een familielid op de stoep stond of midden in de nacht vanuit Aruba belde: morgenochtend sta ik op Schiphol. Carmen is ook zo'n type. Boordevol energie en positiviteit. In ons gezin is ze vooral bekend door het BILLENLOPEN! Ken je dat niet? Dan hier even wat foto's:

Dit was in december 1976. Onze kinderen hebben pret met tante Carmen. Wie het eerst op de billen naar de andere kant van de kamer kan 'lopen'.

Terug naar het Telegram.
Terwijl ik boven aan de gang ben, springt Chago in de auto om op tijd op Schiphol te zijn.
Ik wacht. Lang ...... nóg langer ...... uren .... Eindelijk hoor ik de auto de oprit op rijden. Maar geen stemmen, dat is raar, ze zijn meestal nogal luidruchtig!
Chago stapt alleen binnen, geen Carmen. Hij heeft gewacht, geïnformeerd, op het volgende vliegtuig gewacht. Niets en niemand.
Nou ja, dan maar de lichten uit en in bed. Ondanks alle opwin-ding val ik snel in slaap.
Totdat.
Om een uur of 2 krijg ik ineens een peut in m'n zij en begint Chago onbedaarlijk te lachen!
"Het is niet Carmen die komt, het is een HAM, ze heeft een ham gestuurd, hahaha!"
Yes! Nu snappen we het telegram: die spatie is de oorzaak, de spatie tussen de H en am. Ze bedoelt: "Ham ta bini": er komt een ham! Bewust zo gedaan, want je mag geen vlees vanuit Amerika sturen.
De volgende dag rijdt ik naar Schiphol, afdeling pakketten. Ben benieuwd of die ham wel door de douane komt! Ja hoor, geen probleem. Weet je waarom? Omdat op het etiket staat:
7 kilo cakes en candy's
Tandarts C. Jones
etc.
Die 7 kilo ham hebben we met heel wat kruidnageltjes in de oven klaar gemaakt en er met heel wat gasten van gesmuld. En van het dikke bot nog heerlijke soep getrokken.

Mooie herinnering!


Breikransje

Ik heb altijd gedacht dat onze kleine Mini-Bee een echte quiltbee was. Maar afgelopen woensdag moest ik mijn gedachte bijsturen. Het was meer een Breikransje!


Joke breide een paar sokken voor zichzelf en Ruth moest een lapje breien van 20x20 dat samen met veel andere lapjes van meer dames een liefdevolle deken voor een ernstig zieke wordt. Ik was wel aan het quilten, maar dat kan ik nog steeds niet laten zien. Ondanks de beetje kale tafel (koffie en lekkers nuttigen we bij de bank) weer gezellig gepraat en gelachen natuurlijk. Het is fijn zo met z'n drietjes.



Ik heb nog genoten van die heerlijke zonnige dagen. Vooral tegen een uur of 5 's middags, als de zon laag staat, scheert het warme licht van dat uur langs nog bloeiende planten in de tuin. Dat geeft vaak zo'n bijzonder effect. (foto's even aanklikken voor een mooier beeld)

Dit is een knop van de Tribouchina. Overgehouden van vorig jaar, groot geworden en zit vol met deze knoppen ..... die niet open gaan maar steeds roder worden. Dus geen prachtige blauwe bloem te zien, heel apart.

De witte Anemoon
Kardinaalshoed
Sundaville

Je ziet, er is nog kleur genoeg.
Fijn weekend!

Bespiegelingen


Ik zit voor de spiegel. Dat gebeurt niet elke dag. Natuurlijk kijk ik elke dag wel even in de spiegel (zit mijn haar wel goed .... passen die schoenen bij m'n broek ....) maar dan sta ik en nu zit ik. Een onflatteus vaal zwart-grijs schort hangt met klittenband om m'n nek. Ik lijk wel 80 jaar ouder! Mijn nek is nu een nekje, mijn gezicht net zo vaal als het schort en door de lichtinval lijken er wel wat meer rimpeltjes te zien ..... Mijn haar plakt naar één kant op mijn schedel. Alles bij elkaar .... nee, dat bevalt me niet! Maar mijn oren hebben even rust. Mijn kapster (je had al door dat ik bij de kapper zit) moet de krullen van haar andere klantje spoelen en zij kán praaaaaaten ...... Soms denk ik: waar is het knopje om uit te zetten. Maar ze is een bijdehand en lief mens die mijn haar en koppie al meer dan 25 jaar kent.

Ik zit te bedenken wat ik deze week nu weer eens op mijn blog zal vertellen. Ik heb niets om te laten zien en de inspiratie is ver weg. Dan buig ik me naar voren om mezelf eens beter te bekijken (ik heb geen bril op). Wat is dat op mijn voorhoofd ....... een verticaal streepje ..... o ja, dat is een klein litteken. En ineens zie ik mezelf als klein meisje, 8-9 jaar. Ik plaag mijn oudere broertje en pik een seinpaaltje bij zijn treintje weg, wil het niet teruggeven. Ik ga er vandoor, ren door de achtertuin, door het schuurtje de poort in en BAMMM, daar lig ik op het grind met het seinpaaltje in mijn voorhoofd! Tja Chrisje, moet je je broertje ook maar niet pesten.

Wat is dat lang geleden! En nu komen zomaar de bespie-gelingen. Over zoveel tussen toen en nu, over ouder worden, vrienden verliezen, kleinkinderen prachtige mensen zien worden, over de tijd die zó verschrikkelijk snel gaat: het is al wéér vrijdag! Moet toch weer een logje ....

Oh, kapster gaat verder met mijn haar. Nog even knippen, in model föhnen, beetje gel er in. Mijn haar dat bijna blond lijkt door het grijs zijn, zit weer prima. Schort af!! Gelukkig, de kleuren van mijn truitje hebben weer de positieve invloed op mijn huid en nu zie ik er weer zó uit, dat als mensen naar mijn leeftijd vragen en ik antwoord geef, ze opmerken: oh, ik dacht dat je veel jonger was! Haha, beleefd, maar soms menen ze het echt.

Nu weet ik nog niets voor mijn logje. In ieder geval kan ik weer lekker naar huis, naar mijn mooie en kleurrijke lapjes. Heerlijk. Zal ik dan toch maar even een heel klein pietsje laten zien ......?



Buuv en de ladder

Mijn gezellige buuv Joke heeft zich op een nieuw project gestort. Iets waar ze helemaal in gaat klimmen.

Er wordt getekend .....


..... en geknipt .....


..... van een stapel lapjes .....
(oude spijkerbroeken en overhemden)


En kijk, daar is de ladder waar ze in kan klimmen.


De Jakobsladder met een flinke maat: 48 cm per blok.
Helemaal geweldig. Het wordt een sprei voor haar kleinzoon.

Intussen wordt er ook doorgepit.


Nee, niet geslapen, maar door Ruth gewerkt aan haar quilt.
Schiet al lekker op.

En ik?
Ik heb de laatste quiltsteekjes in de Pine Tree Lodge gemaakt! Ik ben blij! Over een tijdje de zijkanten netjes bijsnijden en de bies er aan. Maar ik heb hem even opzij gelegd. Er is geen plek op mijn werktafel. Kijk maar, die ligt vol met mooie lapjes en andere materialen voor het tussendoor project. Dat moet over 4 weken af zijn.


De kop is er af, maar er moet nog heel wat gebeuren.
Fijn weekend!