Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Terug in de tijd

Van een "Slurf" had toen nog niemand gehoord. Dus liep ik met wat handbagage over het platform van Schiphol naar mijn vliegtuig, een verlengde DC9. Af en toe draaide ik me om en zwaaide naar mijn ouders en verloofde Chago. Zij stonden boven, achter het hekje van het panorama terras om mij uit te wuiven. Ik liep de trap op, keerde me vlak voor de deur van het toestel nog één keer om, zwaai-zwaai, en verdween naar binnen. Ik zocht mijn plaatsje bij het raam een eindje achter de vleugel.
Dat is vandaag, 21 juli 2015, precies 50 jaar geleden! Het was het begin van de meest spannende reis van mijn leven. Ik ging, alléén, voor het eerst een vliegreis maken, 24 uur reizen naar mijn bestemming: Aruba. Maar het állerspannends was: ik ging kennis maken met mijn aanstaande schoonmoeder en 3 zussen en 2 broers van Chago.


Het stuk tussen Suriname en Curaçao vond ik het mooiste gedeelte van de reis. Eerst volgden we de kustlijn, alsof je op een 3D atlas keek, daarna tussen prachtige stapelwolken door, een sprookje, alsof je zó de wolken op kon stappen.

Op Aruba stapte ik het vliegtuig uit in een 'oven'! Ook hier liep ik over het platform en stonden mensen op een soort balustrade ons op te wachten. Ik droeg een zelfgenaaide, mouwloze katoenen jurk met V-hals, wijde rok en verticale rood-wit-blauwe strepen. Zo was ik makkelijk te herkennen.

"Chrisje ..... Chrisje ..... bon bini (welkom)!" riep iemand van boven. Daar stond de stevige oudste zus van Chago met een brede lach te zwaaien.

En met dit hartelijke, warme welkom werd ik 5 weken lang ondergedompeld in een andere cultuur, klimaat, manieren van uiten, eten, gewoontes. Ik vond het geweldig!

Natuurlijk moest ik wennen aan:
* de hitte en voortdurende wind, de  noord-oost-passaat.


* de cactussen waarmee ik soms ruzie had. Dat was pijnlijk en voor de gemene, ragfijne doorntjes van de bladcactus moest er dan een pincet aan te pas komen.


* het plotseling donker worden om een uur of 6, géén geschemer, maar wél een overweldigende sterrenhemel.


* de pikante, rechtstreekse vragen van schoonmoeder, zoals:
"Chrisje, wat doet een studente als ze zwanger raakt.......?"
Ik begreep die vraag, ze had zorg om haar zoon, dat hij zijn studie niet zou afmaken. Ik kon haar geruststellen.

Ik maakte een bruiloft mee met 6 grote en 6 kleine bruids-meisjes, allemaal in dezelfde jurk, 6 grote en 6 kleine bruids-jonkers, allemaal in hetzelfde pak. Overweldigend!
Om 6 uur 's morgens stond ik een keer boven op de meest markante berg van Aruba, de Hooiberg, om de zon te zien opkomen.


Genoot van de typisch Arubaanse Dividivi boom,  zo gegroeid door de passaat, en karakteristieke oude huisjes.


Toen kwam de laatste dag met alles weer inpakken. En de laatste nacht ...... Die was bijzonder. Ik moest bij Mammi (zo werd schoonmoeder genoemd) in bed slapen, kop-staart. Dat was het ultieme bewijs dat ik helemaal als aanstaande schoondochter geaccepteerd was!

Elf jaar later kwam zij geheel onverwacht naar Nederland. Ze was, sinds ze als jonge vrouw van Antigua naar Aruba kwam, nooit meer van het eiland af geweest. Ze was ernstig ziek, woonde bij ons. Ik mocht haar verzorgen tot haar overlijden.

Niet te begrijpen dat dit allemaal al zó lang geleden is.

(De plaatjes zijn gescand uit mijn plakboek van toen)

26 opmerkingen:

Johanna Faber zei

Chris wat een mooi verhaal en ja als je terug kijkt dan denk je waar is de tijd gebleven! hoe snel gaat het allemaal. Heerlijk al die mooi herinneringen
Fijne dag knuf Joke

Rya, Rotterdam zei

Wat een overweldigend verhaal, Chris. Je had er al eerder iets over verteld. Als je zo'n duik neemt in je herinneringen ben je ineens weer jong, hè, je weet en voelt weer van je dromen en je verwachtingen.... dat is één van de fijne dingen van het "ouder" worden, die mooie herinneringen. Laten we daar blij om zijn.

Mieke van Minnen-Kanis zei

Wat een speciaal verhaal Chris.
Wat gaat de tijd dan snel....

BezigeBijMirjam zei

Leuk om te lezen deze herinneringen van toen. Time flies!

Cisca Heiden van der zei

Wat een prachtig en bijzonder verhaal, Chris. en wat een reis was dat 50 jaar geleden! En wat lijkt het allemaal kort geleden, hè, als je teruggaat in de tijd.Wat mooi dat je je schoonmoeder hebt kunnen verzorgen tot haar dood.
En heb jij die mooie tekeningen gemaakt? Wat zijn ze leuk!
Leuk, zo'n plakboek met ook tastbare herinneringen.
Groetjes, Cisca

ria vogelzang zei

Wat een bijzonder verhaal; deel van je leven...
Kostbare herinneringen!
50 jaar geleden....en voor je gevoel nog helemaal niet zo lang terug, he?!
Geniet ze! Van vandaag, van Chago, van jullie gezamenlijke herinneringen!
Liefs, Ria.

Ineke zei

Tweede poging om hier te reageren :P
Wat een prachtig en bijzonder gebeuren, 50 jaar geleden (woonden we net 2 jaar in Brazilië) zoiets vergeet je nooit weer! En wat fijn dat je schoonmoeder hebt mogen verzorgen. Je bent zo lief!
Liefs, Ineke

Yvonne zei

Wat een mooie herinneringen en wat vliegen dan zelfs 50 jaar snel voorbij als je terugkijkt! Ik kan me voorstellen dat in 1965 dit toch wel een hele unieke belevenis voor je moet zijn geweest.

petronella zei

Lieve Chris,
Wat een prachtig verhaal! En ja, ik denk dat als je een "bezig" leven hebt, de tijd vliegt! Een fijne dag!

Anita Spin zei

Ha Chris, al een tijdje geen blogs gelezen en dan vandaag zie ik deze voorbij komen. Wat een fijn verhaal, 50 jaar geleden en nog zo fris in je geheugen, heerlijk!

Anoniem zei

Hi Chris,

Ja, het is een heel mooi verhaal. Ik leef helemaal met je mee zo met alle ups en downs. Ik hoop dat jullie nog heel lang van elkaar mag genieten.
Nog even een reactie op de vorige log, Dankjewel voor de duidelijke uitleg van de loper.
Veel groetjes van Jantje.

Annie Kingma.Bonnema zei

Een mooi verhaal, en dierbare herinneringen , je deelt het met ons. Het lijkt een hele tijd, maar ook weer niet.
Heel veel indrukken, en zolang al weer geleden. In die tijd helemaal spannend alleen het grote avontuur aan te gaan Zo veel liefde ontvangen, ook kon je veel liefde weer geven. Speciaal je schoonmoeder kunnen verzorgen.
Fijne dag.
Groetnis Annie

Quiltblog Janine zei

Wat een ervaring en wat mooi beschreven. Kan me goed voorstellen dat je met ontroering aan die periode terugdenkt.

marga zei

O Chris wat een ervaring en belevenis. Kan mij voorstellen dat dat een enorme indruk op jou gemaakt heeft. Ook heel mooi dat jij het bent geweest die haar als laatste heeft kunnen verzorgen.
Dank je dat je ons een kijkje hebt willen geven achter de schermen van jou verleden.
Groeten
Marga

Jeanny zei

Wat een mooi verhaal!

Willeke zei

Wat een bijzonder verhaal.
Fijn dat alles zo is gelopen. Waardevolle herinneringen!!!!
Die neemt niemand je meer af!
groetjes,

Floor zei

Dat is heel lang geleden, je herinnert je alles nog goed zo te lezen.
Het was natuurlijk ook onvergetelijk zo'n reis.
Leuk die plaatjes, lijkt wel of je die zelf getekend heb destijds.
Wat ik niet begrijp..... waarom was Chago niet mee naar zijn familie, dat zou toch leuker geweest zijn voor iedereen?

Anoniem zei

Wat een mooi emotioneel verhaal Chris!
Lieve groet baukje

Aangenaam verpozen met Joke zei

Mooie en waardevolle herinneringen aan een bijzondere schoonmoeder. Dit betekent dat jullie elkaar al meer dan 50 jaar kennen.
Groeten, Joke

Ria van Kasteel zei

Herinneringen om te koesteren, wat Is 50 jaar dan kort, soms lijkt het gisteren. Je hebt het weer prachtig geschreven.
Liefs en een knuffel van Ris ;0))

quiltlodge gerda zei

Wat een prachtig en lief verhaal Chris. Ik heb er van genoten.
Stoer van je hoor om dat in je eentje te doen!

Bezig Plus zei

Oh wat gaat de tijd snel..... maar met deze mooie, lieve en rijke herinneriingen is het leven goed en kostbaar ....
Dank voor het mee mogen genieten,
groet van huis tot huis, Anje.

Lida zei

Oh Chris, wat een prachtig verhaal en wat een overgang van acceptatie naar verlies en dan de liefde die uit alle woorden spreekt! Bedankt voor het delen, knuffel
Lida

Antje uit Urk zei

Dat is een halve eeuw Chris! Wat lang
geleden! Een prachtig verhaal, en wat stoer om zo jong zo'n reis te maken! Volgens mij heb ik die jurk al eens gezien toen je over dit verhaal eerder blogde. Die was ook heel mooi, toen ook al met stof en draadjes bezig��.

Marga (MarPie) zei

Als je er dan over praat kan je alles bijna weer voelen en ruiken, denk ik.
Leuk om jouw speciale herinneringen hier te mogen lezen.

Groetjes,
Marga♥

Anoniem zei

Wat een gevoelig verhaal deed je ons . Fijn om aan zo'n ervaring terug te kunnen denken .
Ja, je kon beneden je vanaf het terras je familie nog wat toe roepen als ze naar het vliegtuig liepen!...ach ja ! gr. R.