Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Kerstgroet


Want zie: een Kind is ons geboren,
God heeft Zijn Zoon aan ons gegeven;
Hij is, voor wie naar Hem wil horen
de Weg, de Waarheid en het Leven!
(Nel Benschop)


Een Waargebeurd Kerstverhaal

De pasbenoemde pastor en zijn vrouw zijn in oktober naar Brooklyn, NY, gekomen en inspecteren het kerkgebouw waar zij zullen gaan dienen. Het is een goed gebouw, maar er moet toch veel gerenoveerd worden. Op 1e kerstavond willen ze graag hun 1e dienst houden, dus wordt er hard gewerkt. Timmeren, plamu-ren, schilderen, schoonmaken en op 18 december is het werk zo goed als klaar.

Op 19 december begint het vreselijk te stormen en te regenen. Twee dagen lang wordt het hele gebied door deze storm  geteisterd en als de pastor op de 21e naar zijn kerk komt kijken, zakt de moed hem in de schoenen. Het ziet er vreselijk uit. Het dak is gaan lekken en een grote plak pleisterwerk achter het altaar is op mans hoogte naar beneden gekomen. Eén grote vieze plek!
Hij maakt alles weer schoon, maar de vieze plek blijft.
"Ik moet die kerstdienst maar afzeggen", denkt hij en rijdt ontmoedigd naar huis.

Onderweg ziet hij een winkel met een kerst-vlooienmarkt voor een goed doel en zonder een bepaald plan stopt hij de auto en stapt de winkel binnen.
Eén artikel trekt zijn aandacht: een groot, ivoorkleurig, hand-gemaakt tafelkleed. Het borduurwerk is van bijzondere kwaliteit met prachtige kleuren en in het midden een kruis.
"Dát is mooi om die vieze plek te verbergen!" Hij koopt het en rijdt terug naar de kerk. Intussen begint het te sneeuwen.

Bij de kerk gekomen, ziet hij een oudere dame die probeert haar bus nog te halen. Maar ze mist hem net. Hij weet dat de volgen-de bus pas over 3 kwartier komt, daarom nodigt hij haar uit om zolang in de warmte van de kerk te wachten.
De vrouw gaat ergens achterin zitten en let niet op de pastor die op een ladder een wandkleed ophangt.
Als hij klaar is, kan hij zijn ogen nauwelijks geloven: de schoon-heid en het effect van het kleed aan de muur!

Dan pas merkt hij dat de dame, met een spierwit gezicht, lang-zaam naar voren komt lopen.
"Waar heeft u dát vandaan?!", vraagt ze.
Hij legt het uit.
"Kijkt u eens of er rechts onder in de hoek de letters EBG zijn geborduurd".
En ja hoor, die staan er. Het zijn háár initialen. Zij heeft dat kleed gemaakt, ruim 35 jaar geleden toen ze nog in Oostenrijk woonde. Ze kan het niet geloven dat deze pastor het een half uur geleden hier in de buurt op een vlooienmarkt heeft gekocht.

Ze vertelt:
"Mijn man en ik waren vóór de oorlog welgestelden mensen. Toen de Nazi's Oostenrijk annexeerden, drong mijn man er op aan dat ik het land uit zou vluchten. Hij zou mij een week later achterna komen. Maar ik zag hem of het huis nooit meer terug".
"Maar dan geef ik u het kleed terug", zegt de pastor.
O nee, dat wil ze niet. Het moet daar blijven hangen.
Dan wil hij haar wél naar huis brengen, dat is het minste dat hij voor haar kan doen.
Ze woont aan de andere kant van Staten Island en is alleen maar naar Brooklyn gekomen om te solliciteren als poetsvrouw.


De kerstavonddienst is wondermooi en de kerk zit bijna vol. Na de dienst nemen de nieuwe pastor en zijn vrouw afscheid van iedereen.
Eén oudere man echter blijft maar in zijn bank voor zich uit zitten staren. Waarom gaat hij niet weg?
Nadat de pastor de laatste bezoekers de hand heeft geschud, gaat hij naar de man toe.
"Waar heeft u dat kleed aan de wand vandaan?", vraagt de man. "Het lijkt precies op het kleed dat mijn vrouw jaren geleden gemaakt heeft toen we nog in Oostenrijk woonden".
Dan begint hij te praten over de Nazitijd en dat hij zijn vrouw om veiligheidsredenen gedwongen had het land te verlaten. Hij was van plan geweest haar zo snel mogelijk te volgen, maar vóór hij kon vluchten, werd hij gearresteerd en kwam in de gevangenis terecht. In al de jaren daarna had hij zijn vrouw en zijn huis nooit terug gezien.

Dan vraagt de pastor of hij de man mag uitnodigen voor een kleine rit.
Zo rijden ze naar hetzelfde adres waar hij 3 dagen daarvoor de oudere dame naar toe had gebracht. Drie trappen is het naar haar appartement en daar is hij getuige van een bijzondere hereniging!




Vliegend tapijtje

Écht aan bloggen, kom ik nog niet toe. Er gebeurt gewoon te veel. Afgelopen zaterdag is ook nog een hele lieve, dierbare vriendin overleden, Nel, over wie ik HIER een klein stukje schreef.

Maar er zijn ook leuke en fijne dingen hoor. Zoals dit pakket bijvoorbeeld dat hier binnen kwam vliegen.


Ik wist dat het onderweg was, maar voor Chago was het een verrassing. Een overgevlogen tapijtje voor zijn blote voeten als hij uit bed stapt.


Overgevlogen van HAAR naar mij. Een stukje herinnering aan de caravan waar zij en haar man jarenlang plezier van hebben gehad, maar nu afscheid van is genomen. Chago is er blij mee!!

En ik geniet elke dag van die wonderbaarlijke Tibouchina die uitbundig bloeit en nog vol knoppen zit. En dat in december! Ik heb hem van vorig jaar overgehouden, in pot.


Ondanks de harde wind en regen staat hij nog fier rechtop. In de volksmond heet hij 'Spinnenbloem'. Oorspronkelijk uit Zuid Amerika en kan daar uitgroeien tot een flinke boom.


Hij blijft mij fascineren.

Dit was het voor even. Een lieve groet van mij voor jullie allemaal.


Definitief


Ook het afscheid van mijn oudste schoonzus, over wie ik laatst vertelde dat ze in een tehuis opgenomen was,
 is definitief geworden.
Afgelopen nacht overleed zij.
Wat is dat ineens snel gegaan.
We dachten dat ze er volgend jaar nog wel zou zijn.
Maar het is goed.
Zo verloor Chago in 23 dagen 2 zussen!


Er komt schot in

Er komt een beetje schot in de Hexagonquilt. Ik heb voldoende sterren en bloemetjes af om ze met hexjes van de achtergrond-stof aan elkaar te zetten.
In februari kocht ik al een donkerblauwe batik:


Dacht dat dié het zou worden, maar ....... toen vond ik ineens boven op een kast een lap van 3 meter 'confetti' stof. Ik dacht indertijd al dat ik nog wat van die stof moest hebben, maar kon toen niets vinden. En eigenlijk wilde ik hem ook met lichte stof maken.

Nu heeft Ruth, van onze mini-bee, thuis een joekel van een tafel, echt super. Die mocht ik gebruiken om een soort lay-out te maken. Dus niet bukken en niet op de grond. Maar wél gezellig even babbelen en een bakkie doen.


Daar liggen ze dan. Allemaal aan de achterkant genummerd. Wat een verschil hè, dat donkerblauw of dat bijna wit. Allebei mooi, maar ik wil er een lichte sprei van maken. En de stof werkt ook lekkerder dan de batik. Dus al vast een beginnetje gemaakt, vanuit het midden.


Heerlijk werkje voor op de bank en in de wintermaanden.


Een Laatbloeier

Het is wat je noemt een échte Laatbloeier.
Maandenlang, vanaf juni, wachtte ik op het opengaan van de knoppen. Die knoppen werden wel steeds groter, mooier en roder, maar nee, ze gingen niet open.
Elke dag, tot een week terug, dacht ik: "Morgen! Dan ga ik de bloemen zien". Toen gaf ik de hoop op.
Maar toen ineens zag ik iets blauws vanuit de woonkamer:


Snel naar buiten, met camera. En kijk nou eens wat een schoonheid!


En nog eentje. Wat een prachtkleur!


De plant hield ik over van vorig jaar. Alleen het kale hoofd-stammetje kon ik redden. Zette het in nieuwe aarde en ja, daar kwamen in april/mei al groeipuntjes. Hoopvol. En nu stáát hij daar toch te bloeien! Vol knoppen die op barsten staan. Ondanks regen en wind houdt hij zich kranig. 
Weet je, als ik dan zo'n eerste bloem tóch zie uitkomen, kan ik daar zó blij van worden. 
Het is trouwens een Tibouchina. 

Terwijl ik sta te genieten, is het boven m'n hoofd een drukte van belang. Gekwetter en geklapper met vleugels.


De Linde wordt gebruikt als rustplaats door spreeuwen die van boom tot boom als een wolk rondjes vliegen. Pracht gezicht, die druktemakertjes.

Wat druk zijn betreft, dat zijn we zelf ook. Ineens na de ingrijpende gebeurtenissen van 2 weken geleden, is er heel veel te doen. 
Ook wij vliegen heen en weer om zaken te regelen. Maar het komt allemaal goed.

Waar we gister van genoten hebben is de 20e verjaardag van het rechtse kleine meisje op onderstaande foto.
Klein meisje is inmiddels 1,84 m lang!
Én een schat!!


En ook al 2e jaars studente culturele antropologie.
Zusje links is sinds kort studente diergeneeskunde.
Wat een kanjers!

Dit is dat kleine meisje nu!!


Absoluut géén laatbloeier!


Mevrouw M.

Bedankt voor jullie lieve reacties op mijn vorige logje!
*****

Het begon met het kussen voor Meisje. Op verzoek van Dochter. Kennelijk dacht Dochter daarna:

"Ach, mam heeft toch niets te doen (!), ik vraag haar om nóg een kussen te maken. Deze keer niet voor een van mijn jongeren, maar voor Mevrouw M, onze psychiater die met pensioen gaat. Een afscheidscadeautje voor haar van mij en mijn collega's".

Dus mam mocht weer aan 't werk. En ze vond het leuk hoor!

Een van de lastigste dingen bij het maken van een quiltje vind ik het uitzoeken van kleuren en stoffen. Nog lastiger is dat, als je iets maakt voor een ander en helemáál lastig, als je die ander niet kent! Maar ik had het geluk dat ik, via onze blogs, de zus van Mevrouw M. wél ken! Eén telefoontje was genoeg om er achter te komen dat blauwe, gele en groene tinten het best bij haar passen. Toen ik zus vertelde dat ik in het midden van het kussen een applicatie wilde maken, werd ze enthousiast:
"Ik kijk graag naar de maandquiltjes op je Blog. Misschien kan je het augustus-patroontje gebruiken. De maand augustus betekent veel voor haar".

Ik wist genoeg en kon lekker aan de gang.
Eerst een ontwerpje tekenen in EQ op de laptop.


Daarna stofjes verzamelen, deze keer koos ik ze dus zelf uit. 
Een gedeelte van het ontwerp printen om malletjes te maken.


Elke collega nam één stofje voor haar /zijn rekening. Zo had ik 16 verschillende stofjes.
Nu kon ik het middenstuk appliqueren en het 1e randje er aan zetten.


Voor een wat beter contrast in de waaier op de hoekpunten had ik een extra stofje nodig. Dus dat heb ik namens mijzelf nog toegevoegd.


Uiteindelijk was het kussen klaar.


Eigenlijk een klein project waar toch veel tijd in gaat zitten.

Maar waarom een kussen??
Voor haar afscheid organiseerde Mevrouw M. vorige week vrijdag een Symposium waarvoor zij verschillende mensen uitnodigde om een korte lezing te houden over een bepaald aspect van hun werk. Ook Dochter werd uitgenodigd. Haar werd verzocht iets te vertellen over de inhoud van en haar ervaring met de therapie waar zij en Meisje door heen gingen.
Als ondersteuning van haar voordracht maakte zij een Power-point presentatie. Aan het eind vertelt ze over de lapjes en het kussen die zij tijdens de therapie gebruikte. Als illustratie laat zij deze dia zien:


Lapjes op een 'levenslijn'. Alleen zijn het niet de lapjes van Meisje, maar de speciaal uitgekozen lapjes met eigenschappen van Mevrouw M. Met hulp van een animatie gaan de lapjes in stukken, worden door elkaar gehusseld en komt er in de volgende dia een kussen uit!
Tot slot werd het kussen aan Mevrouw M. overhandigd. 

(Het patroontje van het maandquiltje is van Ellie)

Dubbel afscheid

De laatste weken zijn we druk geweest om een plaatsje te vinden voor Chago's oudste dementerende zus. Een heel proces. Vorige week woensdag kon ze ergens terecht. In zekere zin hebben we afscheid van haar genomen.

Maar soms komt er een moment waarop je onverwácht afscheid moet nemen. Dat kwam afgelopen vrijdag, vroeg in de avond. Een andere zus van Chago was plotseling overleden. Achteraf bleek dat ze heel ernstig ziek was. Ze heeft dat zelf nooit geweten en is gespaard voor een lijdensweg.

Ik zal zeker deze week geen gelegenheid hebben om blogjes te lezen, dat is begrijpelijk. Voor a.s. zaterdag had ik al een logje gepland. Weet nog niet of ik dat door laat gaan.

Een AFFO in de Herfst

Genieten jullie ook zo van die prachtige herfstkleuren in de zon??
Wat een warm licht geeft dat.


Wie, of eigenlijk wát, wilde er ook even van genieten? Mijn Affo!!


Ik ben zó blij dat hij af is. Ondank de tussendoor projecten.
Kijk, hier is hij voluit:


De Pine Tree Lodge. Het patroon had ik al in september 2012 gekocht, op onze trouwdag.
Bij Petra Prins.

Déze stof gebruikte ik voor de achterkant:


Een stuk van een enorme lap die ik TOEN van iemand kreeg.

Inmiddels weet ik iets meer over het merk van deze stof 'SOULEIADO'. De oorsprong ligt in de beginjaren van de 17e eeuw toen Portugese en Nederlandse schepen bedrukte katoen uit India Marseille binnenvoeren. Lodewijk XIV was er wég van en gaf zijn minister zelfs opdracht een Oost Indische Compagnie te vormen om deze stoffen te importeren. Deze Compagnie stuurde spionnen naar India om achter de geheimen van het drukken en verven te komen! Zo ontwikkelde zich in Frankrijk een eigen stoffen industrie die we nu kennen als de Provençaalse stoffen. Souleiado is tegenwoordig niet de enige fabrikant van stoffen met zulke prints, maar wel de oudste. Begonnen in 1806 in een voormalig Kapucijner klooster bij Tarascon, een oude Romeinse stad aan de oever van de Rhône. In 1916 werd de zaak door Charles Demery gekocht en in 1939 kreeg de fabriek de naam Souleiado. Dit is een oud Provençaals woord en betekent: "Een straal van de zon die na de regen door de wolken schijnt ".
Mijn lap is mosterdkleurig en ik vermoed dat het een reproductie is van een oud patroon. Ben dat nog aan het uitzoeken.
In Tarascon is een Souleiado-museum dat nu een expositie heeft van "50 jaar Souleiado".

Zo heeft ook deze quilt weer een apart verhaal!


Een Telegram

"Ding ..... Dong!!" De voordeurbel. Door het glas van de deur, mooi gegraveerd met een kraanvogel, zie ik iemand van de PTT op de stoep staan.
"Alstublieft mevrouw, een telegram".
Een telegram? Van wie kan dat nou zijn?! Snel openmaken maar. Ik lees:
H am ta bini
Aankomsttijd Schiphol.....
Vluchtnr. .....
Carmen, Brooklyn, NY

Een telegram van Carmen, een zus van Chago uit New York. En wát voor zus!
Maar wat bedoelt ze nou, ik snap het niet. Er zit vast een schrijf-fout in. Die H moet misschien een I zijn, maar dan zou er staan: 'Ik ben kom' (ta bini is Papiamento voor komen). Misschien bedoelt ze: 'ik ben komende'?
Zodra Chago uit zijn werk is, geef ik hem het telegram en hij begint gelijk te juichen: Ja! Carmen komt ....... even kijken wanneer ...... vanavond om een uur of 8 op Schiphol!
Pfffffff.
Snel eten, naar boven, logeerkamer stoffen, zuigen, wastafel doen, schoon beddengoed, ergens een extra schemerlampje vandaan halen, lichtjes aan, deur naar de gang open. Zo, ze is welkom!
Ik ben wel wat gewend met mijn schoonfamilie. Het is wel vaker gebeurd dat onverwacht een familielid op de stoep stond of midden in de nacht vanuit Aruba belde: morgenochtend sta ik op Schiphol. Carmen is ook zo'n type. Boordevol energie en positiviteit. In ons gezin is ze vooral bekend door het BILLENLOPEN! Ken je dat niet? Dan hier even wat foto's:

Dit was in december 1976. Onze kinderen hebben pret met tante Carmen. Wie het eerst op de billen naar de andere kant van de kamer kan 'lopen'.

Terug naar het Telegram.
Terwijl ik boven aan de gang ben, springt Chago in de auto om op tijd op Schiphol te zijn.
Ik wacht. Lang ...... nóg langer ...... uren .... Eindelijk hoor ik de auto de oprit op rijden. Maar geen stemmen, dat is raar, ze zijn meestal nogal luidruchtig!
Chago stapt alleen binnen, geen Carmen. Hij heeft gewacht, geïnformeerd, op het volgende vliegtuig gewacht. Niets en niemand.
Nou ja, dan maar de lichten uit en in bed. Ondanks alle opwin-ding val ik snel in slaap.
Totdat.
Om een uur of 2 krijg ik ineens een peut in m'n zij en begint Chago onbedaarlijk te lachen!
"Het is niet Carmen die komt, het is een HAM, ze heeft een ham gestuurd, hahaha!"
Yes! Nu snappen we het telegram: die spatie is de oorzaak, de spatie tussen de H en am. Ze bedoelt: "Ham ta bini": er komt een ham! Bewust zo gedaan, want je mag geen vlees vanuit Amerika sturen.
De volgende dag rijdt ik naar Schiphol, afdeling pakketten. Ben benieuwd of die ham wel door de douane komt! Ja hoor, geen probleem. Weet je waarom? Omdat op het etiket staat:
7 kilo cakes en candy's
Tandarts C. Jones
etc.
Die 7 kilo ham hebben we met heel wat kruidnageltjes in de oven klaar gemaakt en er met heel wat gasten van gesmuld. En van het dikke bot nog heerlijke soep getrokken.

Mooie herinnering!


Breikransje

Ik heb altijd gedacht dat onze kleine Mini-Bee een echte quiltbee was. Maar afgelopen woensdag moest ik mijn gedachte bijsturen. Het was meer een Breikransje!


Joke breide een paar sokken voor zichzelf en Ruth moest een lapje breien van 20x20 dat samen met veel andere lapjes van meer dames een liefdevolle deken voor een ernstig zieke wordt. Ik was wel aan het quilten, maar dat kan ik nog steeds niet laten zien. Ondanks de beetje kale tafel (koffie en lekkers nuttigen we bij de bank) weer gezellig gepraat en gelachen natuurlijk. Het is fijn zo met z'n drietjes.



Ik heb nog genoten van die heerlijke zonnige dagen. Vooral tegen een uur of 5 's middags, als de zon laag staat, scheert het warme licht van dat uur langs nog bloeiende planten in de tuin. Dat geeft vaak zo'n bijzonder effect. (foto's even aanklikken voor een mooier beeld)

Dit is een knop van de Tribouchina. Overgehouden van vorig jaar, groot geworden en zit vol met deze knoppen ..... die niet open gaan maar steeds roder worden. Dus geen prachtige blauwe bloem te zien, heel apart.

De witte Anemoon
Kardinaalshoed
Sundaville

Je ziet, er is nog kleur genoeg.
Fijn weekend!

Bespiegelingen


Ik zit voor de spiegel. Dat gebeurt niet elke dag. Natuurlijk kijk ik elke dag wel even in de spiegel (zit mijn haar wel goed .... passen die schoenen bij m'n broek ....) maar dan sta ik en nu zit ik. Een onflatteus vaal zwart-grijs schort hangt met klittenband om m'n nek. Ik lijk wel 80 jaar ouder! Mijn nek is nu een nekje, mijn gezicht net zo vaal als het schort en door de lichtinval lijken er wel wat meer rimpeltjes te zien ..... Mijn haar plakt naar één kant op mijn schedel. Alles bij elkaar .... nee, dat bevalt me niet! Maar mijn oren hebben even rust. Mijn kapster (je had al door dat ik bij de kapper zit) moet de krullen van haar andere klantje spoelen en zij kán praaaaaaten ...... Soms denk ik: waar is het knopje om uit te zetten. Maar ze is een bijdehand en lief mens die mijn haar en koppie al meer dan 25 jaar kent.

Ik zit te bedenken wat ik deze week nu weer eens op mijn blog zal vertellen. Ik heb niets om te laten zien en de inspiratie is ver weg. Dan buig ik me naar voren om mezelf eens beter te bekijken (ik heb geen bril op). Wat is dat op mijn voorhoofd ....... een verticaal streepje ..... o ja, dat is een klein litteken. En ineens zie ik mezelf als klein meisje, 8-9 jaar. Ik plaag mijn oudere broertje en pik een seinpaaltje bij zijn treintje weg, wil het niet teruggeven. Ik ga er vandoor, ren door de achtertuin, door het schuurtje de poort in en BAMMM, daar lig ik op het grind met het seinpaaltje in mijn voorhoofd! Tja Chrisje, moet je je broertje ook maar niet pesten.

Wat is dat lang geleden! En nu komen zomaar de bespie-gelingen. Over zoveel tussen toen en nu, over ouder worden, vrienden verliezen, kleinkinderen prachtige mensen zien worden, over de tijd die zó verschrikkelijk snel gaat: het is al wéér vrijdag! Moet toch weer een logje ....

Oh, kapster gaat verder met mijn haar. Nog even knippen, in model föhnen, beetje gel er in. Mijn haar dat bijna blond lijkt door het grijs zijn, zit weer prima. Schort af!! Gelukkig, de kleuren van mijn truitje hebben weer de positieve invloed op mijn huid en nu zie ik er weer zó uit, dat als mensen naar mijn leeftijd vragen en ik antwoord geef, ze opmerken: oh, ik dacht dat je veel jonger was! Haha, beleefd, maar soms menen ze het echt.

Nu weet ik nog niets voor mijn logje. In ieder geval kan ik weer lekker naar huis, naar mijn mooie en kleurrijke lapjes. Heerlijk. Zal ik dan toch maar even een heel klein pietsje laten zien ......?



Buuv en de ladder

Mijn gezellige buuv Joke heeft zich op een nieuw project gestort. Iets waar ze helemaal in gaat klimmen.

Er wordt getekend .....


..... en geknipt .....


..... van een stapel lapjes .....
(oude spijkerbroeken en overhemden)


En kijk, daar is de ladder waar ze in kan klimmen.


De Jakobsladder met een flinke maat: 48 cm per blok.
Helemaal geweldig. Het wordt een sprei voor haar kleinzoon.

Intussen wordt er ook doorgepit.


Nee, niet geslapen, maar door Ruth gewerkt aan haar quilt.
Schiet al lekker op.

En ik?
Ik heb de laatste quiltsteekjes in de Pine Tree Lodge gemaakt! Ik ben blij! Over een tijdje de zijkanten netjes bijsnijden en de bies er aan. Maar ik heb hem even opzij gelegd. Er is geen plek op mijn werktafel. Kijk maar, die ligt vol met mooie lapjes en andere materialen voor het tussendoor project. Dat moet over 4 weken af zijn.


De kop is er af, maar er moet nog heel wat gebeuren.
Fijn weekend!