Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

ZE HANGEN!

Nog nooit heb ik zóveel uren met zóveel plezier in een zieken-huis doorgebracht. Zaterdag hebben we 10 van mijn quilts in het MCA (Medisch Centrum Alkmaar) opgehangen! Dat dit zou gebeuren, schreef ik HIER al een jaar geleden.
Chago paste op onze spulletjes en Dochter met Vriend deden met ontzettend veel plezier het praktische werk. En ik had de regie, haha!

Een KAM medewerkster zorgt voor wat extra ophangdraden

Precisiewerk, de rolmaat komt er aan te pas
Spotjes worden goed gericht
En eindelijk zie ik de ACQ verticaal
Nee, dit is niet mooi, te druk
Dit is veel beter

Ze hangen hier zó ontzettend mooi. Naar deze hal loopt een lange gang en uit de verte spatten de kleuren je al tegemoet. Mooier natuurlijk dan op de foto. Het is echt een prachtige locatie.
De gang loopt verder om het hoekje en daar hangen nog wat kleinere quilts.


Omdat het zaterdag is, is het vrij rustig. Maar er komen natuurlijk toch mensen langs die gelijk al opmerkingen hebben. Kijk, hier sta ik te praten met iemand die niet ver bij mij vandaan woont. Ik heb haar nooit ontmoet, zij is ook een quiltster/borduurster! Enig. Ze vertelt me over haar werk en laat wat foto's zien.


Zo, en nu worden pa en moe weggestuurd naar het restaurant. Intussen is er al belangstelling.



Ook deze 2 quiltjes hangen er:



Zoals sommigen van jullie weten, borduurde ik de meeste blokjes van dit quiltje hier in het restaurant van het zieken-huis. Vier jaar geleden toen Chago na een ernstig ongeluk op neurologie lag. Het is dus een quiltje dat helemaal bij de bedoeling van de KAM past. De KAM is de organisatie van vrijwilligers binnen het AMC dat elke 2 maanden nieuwe exposities verzorgt. KAM betekent: Kunst Als Medicijn!
Wij waren ook niet de enigen die er zaterdag bezig waren. Ook anderen exposeren met schilderijen, bronswerk, keramiek. De laatsten staan in vitrines. Het is allemaal zó goed en plezierig verzorgd.
Bij het werk van elke exposant staat een katheder met een kleine beschrijving.


Ik vond het leuk, maar ook best spannend. Ik ben nog snel heen en weer gereden naar huis om een paar bordjes 'NIET AANRAKEN AUB' te halen. Ik had ook een klein soort boekje gemaakt met de beschrijving van de quilts, omdat ze toch allemaal een bepaald verhaal hebben. Maar het werd afgeraden dat achter te laten. "Dat is in 2 dagen verdwenen", zeiden ze. Nu maakt Vriend een aantal simpele kopieen, waarvan het niet erg is als die verdwijnen en die ik ook kan aanvullen.

Ik hoop echt dat de quilts een zegen mogen zijn voor de patiënten en bezoekers.


Even als van ouds

Vandaag waren Corrie en Marijke de hele dag bij mij op bezoek. Dat was lang geleden! Jaren terug hadden we een kleine Bee. Dankzij Marijke zijn Corrie en ik aan het quilten begonnen. Dus de mondjes gingen open (en bijna niet meer dicht ;-)) !), ook de tassen gingen open om elkaar de laatste werkjes te laten zien.

Uit Corrie's tas kwam het patroon en een foto van de Liberty quilt te voor-schijn. Dat was ik toch helemaal ver-geten. Ik heb indertijd dat patroon voor haar uitgewerkt. De buurvrouw van Corrie, die zij had aangestoken met het quiltvirus (hoe besmettelijk is het toch!) wilde graag samen met haar een quilt maken voor een vriendin. Buurvrouw had een mooie batik, die ze van die vriendin kreeg, klaar liggen, wat stof er bij gekocht en kijk eens naar dit resultaat!


Wat komt dat patroon mooi tot zijn recht! (het is een foto van een foto)


Als je dat patroon op de tekening ziet, dan zou je toch nooit zo'n resultaat bedenken. Ik vind hem echt prachtig!!

's Middags even achter de eettafel gekropen. Corrie rechts,


Marijke links, maar wat is zij nou aan het doen?! Zij gebruikt nooit een ring bij het doorpitten van een quilt. "Het is meer rijgen dan quilten", vond ze. Daarom wil ze het toch eens leren. En dan is deze manier heel erg handig:


Een manier die ik van HAAR leerde. Zo zie je wat er aan de onderkant van de quilt gebeurt.

Dat was een heerlijke, gezellige en stimulerende dag. Dank jullie wel Corrie en Marijke!


Ljoedmila en de CAL

Wat hebben Ljoedmila en de CAL nou met elkaar te maken? Eigenlijk niets, maar ik vond het leuk om haar er bij te zetten.


Pop Ljoedmila en haar hondje is al net zo vrolijk als het haakwerk. Maar ze heeft wél een geschiedenis. Ze komt van ver en woont al 22 jaar bij ons. Ze is geboren in Moskou, op de 'tigste' verdieping van een flat in een van de buitenwijken. Ze is met liefdevolle en artistieke handen gevormd en had een plaatsje achter glas van een kast. Tja, en toen namen diezelfde handen haar zomaar uit die kast en gaven haar in mijn handen.


Van wie die handen waren? Van Ljoedmila, de zus van mijn vriendin Larissa uit Wit Rusland. Tijdens ons 1e verblijf bij Larissa in 1992 regelde het 'Friedensfonds' (de organisatie die ons had uitgenodigd en de vakanties van de Tsjernobyl kinderen regelde) onverwacht een treinreis naar Moskou. Een belevenis op zich. Zo logeerden we bij Ljoedmila en werden we ondergedompeld in haar gastvrijheid en vrijgevigheid. Zij naaide kostuums voor toneelgezelschappen, acteerde zelf ook én ze maakt allerlei karakterpoppen van stof. Dit popje gaf ik haar naam.

En wat de deken betreft, nog 3 toertjes en ik ben bij.


Stress!!

Had ik zaterdagavond alles bij voorbaat klaar gezet, wat lekkers om te knabbelen en te drinken, om ongestoord en ontspannen van de meiden op de tv. te genieten.
Telefoon. "Oma, de show wordt niet via tv uitgezonden, wel af en toe iets in het algemeen. U moet via de laptop met een lifestream kijken"
OK, stream gezocht (moest ik betalen voor 24 uur!), gevon-den, aangezet en daar waren de jongens achter de knoppen. Ha, ze gaan zo wel beginnen, dacht ik. Nou ja, lang verhaal, ik bleef alleen maar die jongens zien! En horen! Heen en weer gemaild naar de stream, kreeg keurig antwoord, maar niks werkte.
Toen. Om kwart over 10 had ik het voor elkaar. Er moest een extensie geïnstalleerd worden ......... details zal ik jullie besparen.
Alle optredens gemist, snik. Maar tijdens het overleg van de jury werden de leerlingen geïnterviewd en daar waren onze 3 kanjers, samen! Hartstikke leuk. Dus toch nog een fotootje van de laptop. Beetje in elkaar gedrukt, maar vooruit.


De middelste kreeg met haar Black Coffee de 3e prijs!! Maar wat mij betreft hebben ze alledrie een 1e prijs verdiend!


Thuis!

Ik moet het eerlijk toegeven, ik ben graag thuis. En dat lijkt wel steeds sterker te worden. Ons huis is er eentje dat je 'aantrekt', niet groot, maar ook niet te klein. Wel een grote tuin die onze buurman deze week eens rigoureus heeft aangepakt. Daar geniet hij van. En ik ook natuurlijk, haha! Maar het is hier helemaal feest als die kleine meid er is. Dan zwaait ze samen met opa de scepter in de keuken en worden er cupcakes gemaakt. En gesmuld.


En als dan mamma ook nog komt eten, kunnen ze het resultaat samen bewonderen.


Vanavond zitten we trouwens ook gezellig thuis op de bank, gekluisterd aan de buis. Onze 3 grote meiden (bijna 15, 16 en 18) doen mee aan de Grote Prijs, een jaarlijks muzikaal ge-beuren, georganiseerd door hun school. Dat wordt life uitge-zonden op kanaal 47 van Ziggo, hoera.
De jongste heeft zelf een pianostuk gecomponeerd, helemaal geweldig. De middelste komt op met paalhoge hakken en omfloerste stem en zingt over Black Coffee. De oudste is de zangeres in een klein combo. En ze doen het alle drie geweldig!! Er zijn totaal 24 optredens, solisten en bandjes. Het aantal decibellen van de bandjes is ons te veel en daarom zijn we blij dat we lekker thuis kunnen genieten!

Fijn weekend!


Ringetje?

Gister weer onze MBO (MiniBeeOchtend). Nu wist ik dat Ruth een ovale quiltring had besteld. Maar toen ze dit op tafel legde, puilden mijn ogen toch even uit!


Heb je ooit zo'n grote gezien? Ik niet. Kijk, dat is toch niet eerlijk?!


Mijn gewone quiltring valt gewoon in het niet. Die van Ruth is 68 x 45 cm!


Wel praktisch hoor, je kan lekker lang doorgaan voordat je hem moet verplaatsen. Handig vooral met de rand. Haar quilt wordt toch mooi! 

Joke was ondertussen geconcentreerd bezig met haar borduurwerkje voor  Regenboogkussens.


Schattig hè?! Het was weer gezellig dames!!


Ik doe mijn best!

Ik doe mijn best om mijn doel te bereiken: aan het eind van dit jaar 100 nieuwe siggy's er bij verzamelen. En dat lukt al aardig. Kijk, hier ligt een stapeltje waarmee ik een meter aan mijn Siggy-rol kan naaien.


De oogst sinds 1 januari, 30 stuks.


Soms krijg je er een met een hele leuke brief. Zoals deze uit Hongarije. Anna tekende op haar siggy een 300 jaar oud gebouw uit haar woonplaats Kondoros en vertelt daar wat geschiedenis bij. Het is nu een museum en het logo van Kondoros.



Vijf jaar lang kwam haar Quiltclub daar, maar nu hebben ze een andere plek gevonden. Via internet kwam ik al heel snel deze foto tegen. Leuk hè?


Hier komen nog 10 siggy's die ik nog niet heb laten zien.



Genoeg stimulans om er gezellig mee door te gaan.


Weer even terug

Ze is weer even terug. Een quiltje uit 2003.


Afgelopen woensdag heb ik haar opgehaald en ze mag een poosje bij mij blijven. Ik maakte dit quiltje indertijd voor een jonge vrouw die ik een paar jaar begeleidde. Zij had een intense en moeilijke tijd doorgemaakt en werd daarna moeder van haar eerste kindje. Zij werkte een tijdlang voor de "Vereniging Borstvoeding Natuurlijk".


Het logo van deze organisatie gebruikte ik als uitgangspunt. Het is inmiddels een beetje anders, maar toch nog goed te herkennen.
Ik gaf het de naam "Samen Zijn"". Over de diepere betekenis daarvan zou je kunnen filosoferen.

In de linker zijkolom van mijn blog staat al heel lang een foto van dit quiltje, maar dan zonder rand. Nu kon ik eens een goede foto maken.

Tot eind van deze maand blijft ze hier, daarna gaat ze nog een poosje ergens anders heen en dan weer naar de eigenares.

Een heel fijn weekend en liefs van mij voor iedereen.


Mooi gezelschap

Mijn Amish Circle Quilt had nog een tunneltje nodig. Hij moet toch ergens kunnen hangen. Dus  heb ik me van de week een tijdje teruggetrokken in de lekker warme Idylle. Zonnetje stond er vrolijk op te schijnen en de vogeltjes kon je goed horen. Die zijn zo gezellig druk bezig.


Terwijl ik aan het naaien was, kreeg ik ineens gezelschap. Moet je kijken:


Is hij niet mooi?! Er zitten wel vaker vlinderpoppen in de Idylle verstopt en als het dan lekker warm wordt, komen ze uit. Deze heeft een hoekje met zon uitgezocht. Hij zat daar een tijdje en vloog toen naar het raam. Ik heb hem buiten in het zonnetje kunnen zetten.


Wondermooi!