Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Dag Greetje

Het is best een gezellig soort woonkamer. Ik zit aan het hoofd van de tafel met 5 andere vrouwen. Allemaal op leeftijd. Rechts naast mij, aan de lange kant van de tafel, zit een mooie slanke vrouw, wit-grijs haar. Ze heeft lieve ogen en een constante glimlach. Voor haar staat een glas limonade met een rietje. Ze spreekt niet. Nooit. Naast haar zit een wat forsere vrouw met een rond, aardig gezicht. Af en toe lachen haar ogen mij toe. Ze is stil, zegt vrijwel niets. Links van mij, aan de andere lange kant van de tafel, zit Gré. Mijn vriendin. Stil, in elkaar. Naast haar een vrouw die wèl praat. Ze leest de koppen in een krantje en heeft de neiging zich met van alles te bemoeien. Tegenover mij, aan de andere kant van de tafel waarop een ouderwets pluche kleed ligt, zit een kleine broodmagere vrouw met een, naar ik schat, maatje 36 spijkerbroek. Ik dacht aanvankelijk dat zij een bezoekster was, net als ik. Totdat ze om de 5 minuten herhaalt dat haar moeder 86,5 en haar vader 90 was, ze na de dood van haar man 3 maal is verhuisd, haar hoofd op tafel legt en even snikt. Ze ziet mijn trouwring en vraagt: komt uw man ook hier wonen?

Het is voor het eerst in mijn leven dat ik zo direct en massaal geconfronteerd word met het proces dat dementie heet.

Maar ik kom voor Gré. Wat is ze in de afgelopen maanden oud geworden! Haar huid als craquelé. Ze zit in een rolstoel, kan door de voortsluipende MS, een val en operatie niet meer lopen. Ze ziet er verzorgd uit, haar netjes geknipt, mooie bloes aan, keurige broek die slobbert om haar benen. Ze is zó afgevallen. Ketting, armband, horloge, aan alles is gedacht. Voorover zit ze, haar hand wrijft steeds over haar gezicht. Af en toe kijkt ze een beetje op, één oog open, het andere wil niet meer, en lacht me toe. Dat is Gré. Altijd een lach, pijn of geen pijn. Moeite of geen moeite. Maar ze herkent me niet meer. Geeft niet. Ik houd haar hand een tijdje vast. Soms mompelt ze iets, maar communiceren is er niet meer bij.

Na een half uurtje trek ik mijn jas weer aan. Ik sla een arm om haar schouder en druk een kus op haar kruin. Ik ga weer naar huis. Laat haar en de dames achter op deze goede plek met de liefdevolle verzorging.
Dag dames.

Dag Greetje. 




29 opmerkingen:

Rya, Rotterdam zei

Dit zijn de eerste tranen van deze dag. Ik ken het, zulke bezoekjes doen zoveel pijn uit liefde voor je dierbare. Je kunt alleen lief voor hen zijn en thuis huilen.
Groet, Rya

Judith zei

Tranen in mijn ogen. Wat heb je dit mooi geschreven.

KijkDaarIs zei

och Chris.......
Wat beschrijf je dit mooi......moet aan mijn vader denken..moeilijk hoor om iemand zo te zien veranderen en geen contact meer te kunnen krijgen.....en dan is daar die hand!!!
Mooi...
xxx

Martine zei

Daar wordt je even stil van.

foekie's fashion zei

Mooi beschreven. Ik kom al heel lang bij mijn demente moedertje en nu ook mijn dementerende schoonmoeder. Het enige wat je kan doen is blijven komen en lief voor ze zijn hoe zwaar dat ook valt. Dank voor dit blogje. Sterkte met Greetje en dikke Knuf van mij.

Saskia Smit zei

Jank en dankmomentje..

Mieke van Minnen-Kanis zei

O, Chris, wat een emotie. Dementie is zo´n verschrikkelijke ziekte. Heb het helaas van nabij meegemaakt met mijn vader, jaren lang en steeds verder weg. Aandacht, zijn hand vasthouden, kwam er soms nog een glimlach en een blik van herkenning, heel even. Is zo belangrijk, blijven komen en er voor ze zijn........ sterkte met Greetje. Ze kan het zelf niet meer zeggen, maar is er zo blij mee....

Annelies zei

Goed dat je bent gegaan. Sterkte.

feltfree på Åsly zei

Mooi geschreven, ontroerend

Truus zei

Heel herkenbaar......
Kunnen we niet eens de minister een week laten meelopen zodat de zorg niet nog verder ingekort wordt???
goed weekend
groetjes,Truus uit Drenthe

Annie zei

Aangrijpend, en zo lief van jou.

Groetjes,
Annie.

Rita zei

En dan kun je alleen maar stil zijn, lief dat je er voor haar bent

conny's quilts zei

Wat een ontroerend mooi stukje. Dank je wel

Annie Kingma.Bonnema zei

Heel mooi geschreven, krijg je een brok van in je keel.
Het is zo herkenbaar. Dank dat je het wilt delen.
Fijne Zondag
Groetnis Annie

Ineke zei

Zo mooi geschreven en dankbaar dat mijn moeder niet altijd vergeetachtig is. Chris, je hebt een hart van goud.
Liefs, Ineke

creatievelingelly zei

Mooi geschreven Chris. Het blijft zo moeilijk en je weet totaal niet wat er in hun hoofd omgaat. Maar dat kleine beetje aandacht is zo belangrijk.

inge zei

om even bij stil te staan! mooi!

Elvira zei

Tener un familiar que no nos conoce tiene que dar mucho dolor en el corazon, Un beso y animo para todos esos familiares

quiltlodge gerda zei

Heftig hè Chris. Fijn voor haar dat je haar niet vergeet, ik denk ook dat ze het wel degelijk fijn vindt als je haar hand een poosje vast houdt. Liefs,
Gerda

Anoniem zei

Ontroerend...

Dochter

Floor zei

Wat moeilijk is dat toch Chris... dementie.
Als je je vriendin zo anders hebt gekend en nu zo ziet... wat is het toch mens onterend om zo oud te worden.
Fijn dat je er voor haar bent, ze vindt het vast fijn die aandacht ook al herkent ze je niet meer.

Yvonne zei

Je hebt het mooi omschreven. Wat fijn dat je bij haar op bezoek bent geweest, ook al herkent ze je niet. Even een arm om je heen en een knuffel doet iedereen goed. Ik heb met dementerende ouderen gewerkt en helaas moeten zien dat sommigen nooit iemand op bezoek kregen, triest.....

sylvia zei

Lieverd!!

Ria van Kasteel zei

Prachtig geschreven Chris, ook bij mij rollen de tranen over mijn wangen. Het gevoel dat je er bent is zo belangrijk en geeft een stukje rust. Ook al kunnen ze het niet meer laten merken.

Lieve groet en een knuffel van Ria.

Francien zei

Dag lief mens wat schrijf je toch bijzonder en liefdevol. Fijne zondag, liefs Francien

Hermie zei

Pffff, brok in mijn keel, moest niet mogen om zo te worden.

Willy zei

Ontroerend Chris.
Ze heeft een lieve vriendin.

Hennie zei

Oeps, dat is slikken, zit met kippenvel achter de computer, zo herkenbaar. Mooi verwoord, maar zo verdrietig.

marga zei

Ik wordt hier helemaal stil van.
Marga