Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Van Residentie naar Klooster

Dochter is naar Roemenië. Met iemand mee om via een kerk enkele gezinnen te ondersteunen. De reis ging voorspoedig, totdat ...... de hendel van de motorkap afbrak ....... reparatie ..... lange file bij de grens ...... wachten ..... en dan ..... dochter mag Roemenië niet in!!, haar paspoort is een maand geleden verlopen! Dat betekent: 250 km terugrijden naar Boedapest en noodpaspoort aanvragen bij de Ambassade. Maar morgen is het zondag, dus wachten tot maandag. Vriendelijke dame maakt de aanvraag in 10 min. in orde. Maar paspoort kan pas op dinsdagmiddag gehaald worden. Als troost krijgen ze een groot stuk taart. Met een uitnodiging!!


En zo is zij 's avonds, na een onvriendelijk welkom bij de ingang, enkellang in hemelsblauw gekleed en 12 cm hoge hak geschoeid, aanwezig in de enorme Residentie en heeft een persoonlijk onderonsje met de Ambassadeur.


Maar dan dinsdagmiddag eindelijk weer op weg in het witte tot de nok gevulde Combo'tje, richting einddoel in Roemenië. Nu geen problemen bij de grens. Een 1e overnachting bij warme mensen thuis. Vol van een overvloedige maaltijd en van de cultuurshock kan ze haar tranen bijna niet bedwingen als ze in bed kruipt.
De volgende dag na een 50-tal km grote weg een 'witte weg' van 80 km. op de kaart. Kaarsrecht .... lijkt hij. De pure ruige wildernis in. Hier en daar een houthakker. Maar de weg wordt steeds minder weg, rotsachtig modderig. Op en neer, heen en weer. De motor krijgt het er warm van en kookt over. Daar sta je dan, in de wildernis, geen mens te bekennen, geen mobiel verkeer mogelijk. Nu geen hoge hakken, maar stevige schoenen aan en lopen maar. Het begint al te donkeren. Na zo'n 10 km komen ze bij een hoog houten hek met een poort die gelukkig open gaat. Ze waant zich gelijk in het paradijs. Een klooster!


Een vriendelijke monnik, mét mobiel en laptop, geeft ze eten en een slaapplaats. Nu geen rijkdom van een Residentieel paleis, maar van de warme gastvrijheid van eenvoudige mensen. En hun hulpvaardigheid. De frater helpt de volgende dag persoonlijk met hun auto, waarvan er weer een band lek blijkt te zijn.


En zo kwam alles toch goed en zijn ze veilig op hun eind-bestemming aangekomen. En ik hoop natuurlijk dat ze volgende week dinsdag of woensdag ook weer veilig hier thuis zullen zijn.


19 opmerkingen:

Cisca Heiden van der zei

Wat een belevenissen, Chris, en wat een geluk, dat het allemaal toch nog goedgekomen is. Maar ik kan me voorstellen, dat je blij zult zijn, als ze weer heelhuids terug is.
En wat een leuke en bekende foto's. Jaren geleden zijn we in Roemenië geweest en langs het ambassade gebouw gereden. Het beroemde grootste gebouw ter wereld van binnen gezien, vol pracht en praal, terwijl het volk in armoede leefde of zelfmoord pleegden, doordat ze van de ene op de andere dag hun boerderij moesten verlaten. Maar wat een prachtige kastelen hebben ze en die bouwsels met die ronde puntdaken zijn zo schilderachtig mooi!
Sorry, ik moest het even kwijt, dit bracht weer zoveel herinneringen terug.
Groetjes, Cisca

Anoniem zei

Wat een belevenissen en hoe verschillend kunnen mensen reageren,maar ook weer leuk zo'n uitnodiging op de ambassade!Alweer enkele jaren geleden dat ik in Budapest heb rondgelopen-de laatste keer alleen het vliegveld gezien.Maar zoveel contrast ook nu nog...
Nog even en je kunt dochterlief weer veilig in de armen sluiten.
goed weekend
groetjes,Truus uit Drenthe

Rian, zei

Wát een reisverslag... Kan me heel goed voorstellen dat jullie blij zijn als ze weer heelhuids thuis is!
Zelf zien is altijd anders dan erover lezen, hè... Dan besef je pas goed hoe 'anders' het is....
Liefs,

Anoniem zei

Oef dat is een reis met , met veel handicaps, maar wel met schitterende ontmoetingen die ze anders niet hadden gehad .
Wel spannend,...........

Fijn weekeinden gr uit Zweden Joke

Gonny zei

Alles komt in drieën... Heenweg 3x pech (maar mooi opgelost) terugweg 3x alles voorspoedig;-)

Inge zei

Jeetje Chris, wat een avonturen, maar gelukkig is alles goed afgelopen. Het is een stoere meid, die dochter van jou. Petje af, hoor.
Nu ook nog even veilig thuis komen en alle verhalen uit haar eigen mond horen.

Liefs en hopelijk een fijn weekend zonder sl te veel spanningen.

Inge

Aangenaam verpozen met Joke zei

Je dochter had veel pech, maar daardoor ook heel waardevolle ontmoetingen. Wat goed dat ze dit onderneemt. Zou ze op haar moeder lijken ? Ik hoop dat de missie slaagt en dat ze weer veilig thuiskomen. Goed weekend. Joke

Janet zei

wat een avontuur! Dan heb je het als ouders zwaar wanneer je op afstand zit en niet even kunt knuffelen. Maar Zijn zorgende hand was nabij!!. Prachtig die avond met de ambassadeur, maar hoe ontroerend mooi is de ontvangst in het klooster. Ik wens ze een voorspoedige thuisreis!!

marga zei

O Chris wat een verhaal. Als ik dit lees vind ik dat jullie dochter behoorlijk haar mannetje staat en veel van de genen van haar ouders heeft overgenomen. Wat een verschil het ene moment de luxe de andere dag de eenvoud en de hulp van mensen met een warm hart. Ik wil heel graag geloven dat jullie blij zullen zijn als ze volgende week weer veilig en gezond thuis zal zijn.
Groeten
Marga

Tavira zei

Tjonge, wat een verhaal zeg! Ik sluit me aan bij Ciska: dit brengt ook bij mij herinneringen naar boven. Mijn dochter ging ook eens naar Roemenië. Je bent dan zò betrokken bij zo'n reis! En ik sluit me aan bij Janet: er wordt ook voor haar gezorgd! En bij Joke: ik hoop dat ze weer veilig thuiskomt.
Groeten van Margriet

Shirley zei

Voor haar een avontuur, voor jou een bezoeking, als moeder op afstand mee te leven. Veel weten maakt niet gelukkig, en als ze haar paspoort wel op orde had gemaakt voor vertrek, dan had ze toch weer een avontuur gemist. Het had zo moeten zijn :-) net als autopech, je ontmoet de mooiste mensen als je een zijweg neemt.

Anoniem zei

Wow buvie, ik heb het verhaal met open mond gelezen. Die dochter van jullie kan de hele wereld aan. En lang leve internet. Je hoeft niet te raden maar krijgt overal een beeld bij . Johan Cruyff had echt gelijk "elk nadeel hep ze voordeel". Ze heeft hele waardevolle ontmoetingen gehad die ze zonder pech niet gehad had. En straks weer veilig thuis en dan kunnen jullie de rest van de foto's zien en de verhalen horen.
Groetjes Joke

AnitaS zei

Wat een reis. Gelukkig weet ik uit ondervinding dat de Roemeense mensen bijzonder aardig en hulpvaardig zijn. Fijn weekend.

Floor zei

Kan me goed voorstellen dat je blij zult zijn als je dochter weer thuis is. Wat een avontuur heeft ze beleefd!
Wel heel spannend hoor. En wat fijn dat ze zo snel een nieuw paspoort kreeg, zal je maar gebeuren dat je vergeet te kijken of het verlopen is.
Ze hebben heel wat te vertellen als ze thuis zijn.
Leuk dat wij even konden meegenieten, beleef ik ook eens wat :-)

Ineke Hulzebos zei

Oh oh, wat een pech had ze toch, maar er bestaan toch wel veel lieve gastvrije en vriendelijke mensen. Het zal vast goed gaan nu, dus ze komt goed en gezond, boordevol met verhalen thuis.

Liefs, Ineke

Monica zei

Wow, wat een belevenissen, en heel wat ervaringen rijker hoop ik met jou dat zij veilig en wel weer terug zal zijn

Ans zei

Wat een avontuur, en zo mooi beschreven!

Rya, Rotterdam zei

Een rommelige, ingewikkelde reis met vervelende pechdingen, geweldige ontmoetingen en een goede bestemming. Nu nog veilig thuiskomen.... lukt vast ook wel!! Wat was nou de meest emotionele ontmoeting??
Groet, Rya

sylvia zei

Dat viel niet mee! Wat een belevenis zo'n cultuurshock, lijkt mij, wordt je nederig van: wat leven wij toch in overvloed!
Laten we hopen op een veilige thuisreis, liefs, Syl