Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Nieuwjaarsdag 1967

Het was altijd leuk thuiskomen. Na het werk bij Organon, Oss, in de trein naar Nijmegen met steeds dezelfde gezellige mensen, dan de bus richting Berg en Dal en uitstappen bij de Heilig Land Stichting. Lopen over de lange statige oprijlaan met links en rechts bomen en aan het eind de witte poort naar de begraafplaats en het openluchtmuseum.


Rechts zat de poort vast aan het klooster van de paters Montfortanen, links aan ons onderkomen! We streken daar na onze huwelijksreis neer, ruim 3 maanden geleden.
We woonden dus in Jerusalem, in de kleine eetzaal met serre, hadden de beschikking over een keuken met 4 grote fornuizen, ontelbare pannen en keukengerei, dito tafels en stoelen van het café-restaurant, 4 heren- en 4 damestoiletten in de kelder. Voor onze slaapkamer moesten we buitenom, door het winkeltje, trap op naar de ijskoude bovenverdieping. We hadden nog geen bed, wel matrassen op de grond.
's Morgens vroeg om 6 uur, als ik bibberend naar het toilet ging, hoorde ik de paters hun brevier lezen.


Waarom we daar woonden? Gewoon, omdat 5 dagen vóór ons huwelijk de gemeente er achter kwam dat wij niet in aanmerking kwamen voor de maisonnette die voor ons gereserveerd was. Chago was nl. 'academicus' en die verdiende teveel voor zo'n woning. Ze gingen er aan voorbij dat hij gewoon student was met een beurs (een platte, haha). Niet getreurd. Het lieve echtpaar J. met veel contacten in de maatschappij zorgde er voor dat wij op de Heilig Land Stichting konden wonen. Het museum ging eind september dicht.

Toen. Vlak voor oud en nieuw kregen we het bericht dat er een woning voor ons in Oss was. Via een van de directeuren van Organon, een kennis die mij ook een baan had bezorgd. Een pasgebouwde benedenwoning helemaal aan het eind van de nieuwe wijk 'de Ruwaard'.  Nou, dat was het ook, een echte ruwaard. Een paar bewoners, veel ongeplaveide straten, modderig. We konden er de komende week al intrekken. Op die nieuwjaarsdag zetten we als een gek alle houten vloeren in de beits. Dat ging snel en was voordelig. Op 2 januari werden we gewekt door de fietsbel die op de serredeur zat.


Daar stond iemand van Splendor, de lampenfabriek, waar Chago en ik beiden gewerkt hadden en waar meneer J. directeur was. Of we de boel wilden gaan inpakken, want er kwam een verhuiswagen aan! Complete verrassing.


De grote kerstboom werd naar buiten geperst door een heel smal raampje en terwijl de mannen de spullen in die wagen stouwden, waren wij binnen nog aan het pakken. Nou ja, zó veel hadden we natuurlijk niet.

En daar gingen we. Aangekomen bij ons nieuwe huis dachten we alles direct naar binnen te kunnen brengen en een plekje te geven. Oh wat zag de vloer er prachtig uit. Maar......! De beits was nog net zo nat als dat hij uit het blik was gekomen. Je kon alles er zo afvegen. Het huis was veel te vochtig. Dus eerst de beits er weer af gehaald, de kachel (die we gelukkig hadden!) neergezet, spullen in het schuurtje en wij op het zeil in de keuken met matras en al.
Dat waren onze nieuwjaarsdagen in 1967!

Maar het is helemaal goed gekomen hoor en we hebben daar met ontzettend veel plezier 2,5 jaar gewoond!

De plaatjes zijn foto's van foto's uit ons plakboek.

31 opmerkingen:

Jeanneke zei

Dit zijn nou van die berichten waar ik grenzeloos van geniet.
Bedankt, Chris! Je hebt hier laten zien, dat 'The most important things in life aren't things'! En dat gaat nog steeds op.
O, voor ik het vergeet (mag het nog?): de beste wensen voor 2014!
Lieve groetjes,

Jeanneke.

Corina zei

wat een bijzonder begin!

Supergoof zei

ik zit hier met m'n mond open,... sorry, doe 'm snel dicht,... 1967,.... was ik 5 jaar,... woonde in Oss,... en we verhuisde naar de Ruwaard,.... ik weet nog dat ik daar heel veel heb gerolschaatst,.... en dat er heel veel kinderen in deze nieuwe wijk woonden. Jeetje!!!
We woonden vlak bij mekaar!
Dankjewel voor dit geweldige binnenkijkje!

Anoniem zei


Wat een kostelijk verhaal van een bizarre belevenis.....in die tijd gebeurden er echt rare dingen. Ik trouwde ook in 1967 en omdat ik al ruim 5 jaar "op kamers" had gewoond (driehoog achter) wilde ik niet meer inwonen; toen in Rotterdam nog aan de orde van de dag; een huis of flatje kreeg je echt niet. We KOCHTEN een huis... iedereen viel steil achterover.
Ja, dat waren nog eens tijden..
Groet, Rya

Ans zei

Mooi verhaal, uit de tijd dat je blij met alles was!

baukje zei

Wat een kostelijk verhaal en wat staan en zitten jullie er heerlijk opgeprikt bij..... Genieten

Marga (MarPie) zei

Heerlijk om te lezen hoe "soepeltjes" jullie eerste jaren zijn begonnen saampjes.Heel leuk met de foto's erbij.

Groetjes,
Marga♥

AnitaS zei

Wat een mooi verhaald. Het doet me denken aan onze begintijd. 9x verhuisd binnen 2 jaar en toen van ellende een etage gekocht.

sandrarobben zei

Oh, wat een leuk verhaal! Dertig jaar later, kerstvakantie 1997, gingen wij samenwonen in een huisje van de woningbouw. Liters verf op schroten gesmeerd (plafonds!) en asbest van een schouw verwijderd, de oude verwarming van de vorige bewoners overgenomen, tweedehands wasmachine, gasfornuis en koelkastje gekocht. Minder spectaculair dan bij jullie, maar voor ons net zo'n groot avontuur. Inmiddels zijn we 3 huizen en 3 kinderen verder en nog steeds blij met elkaar. En dol op verhalen van vroeger!

Gonny zei

De rare gedachten-kronkels zijn bij de gemeente in al die jaren dus niet veranderd.....
Heerlijk zo'n verhaal en zeker de foto's. Knap stel!!! (nu nog steeds;-))

Floor zei

Wat een avontuur op die nieuwjaarsdag in 1967.
Dat is alweer een hele tijd geleden. Wat zagen jullie er toen heerlijk jong, fris en fruitig uit! En zo gezellig met de kerstboom op een eenvoudig stoeltje.
Ja, we waren toen snel tevreden in die tijd.
Wij konden ook geen huis huren in 1969, zelfs niet toen ik zwanger werd.
Toen maar met 2 hypotheken een huis gekocht, met iemand op kamers dat wel, anders konden we dat niet betalen.
Leuke herinneringen toch?

feltfree på Åsly zei

Een bijzondere start. Maar helemaal goed gekomen geloof ik. *
Groetjes Frederika

sylvia zei

Wat een enig verhaal, Chris, en wat waren jullie mooi en jong!!
Nu nog hoor, alleen ietsiepietsie minder jong......;).
Heilige Land Stichting, heb ik heel wat stapjes staan met mijn Nijmeegse roots!!
liefs, Syl

Anoniem zei

Wat weer een fantastisch verhaal buvie. Wat waren jullie mooi toen en jullie zijn nog steeds mooi. Tot morgen

marga zei

Wat herkenbaar het maakte ook niet veel uit hoe en waar als je maar samen was. Ik vind het mooi om te lezen hoe jullie begonnen zijn. Mijn vader had altijd een uitspraak "in de kleinste huisjes wordt het meeste plezier versleten". En ik denk dat daar heel veel waarheid in zit.
Groeten
Marga

Hennie zei

Wat een verhaal Chris en ook nog waar gebeurt, geweldig dat je dit met ons deelt.

Groetjes Hennie.

petronella zei

Wat weer een leuk verhaal Chris! Prachtige herinneringen, en wat waren we tevreden met wat we hadden!

Mieke van Minnen-Kanis zei

Wat een verhaal. Wanneer je nu terug kijkt erg leuk. En wel heel bijzonder.

Yvonne zei

Wat een heerlijk verhaal uit de oude doos met al die leuke foto's! Echt genieten van dit momentje terug in de tijd!

Anoniem zei

O mam, natuurlijk ken ik dit verhaal. Maar met deze foto's erbij wordt het allemaal levend. Ik moet eerlijk zeggen dat ook de reacties op dit stuk het ook een nieuwe dimensie geven. Vooral het korte verhaal van het rolschaatsende meidje!!

Prachtige ouders heb ik en nog!!

X Dochter

Ineke Hulzebos zei

Wat leuk om je verhaal over je bruidsdagen te lezen. Erg leuk en wat zijn jullie een knap paar!

Liefs, Ineke

Cisca zei

Prachtig verhaal, Chris, dat waren nog eens tijden, met die woningnood. Wat zal het daar ijzig koud zijn geweest, met die hoge plafonds. Wat zagen jullie er mooi uit. En die tekeningen op de deur, ik hoop maar dat ze bewaard zijn gebleven.
En dan je Amish quilt, wat mooi, en wat leuk dat je er een vertaling en een boek van gemaakt hebt, Wat een document!
Jij ook nog de beste wensen!
Groetjes, Cisca

Annie Kingma.Bonnema zei

Tijden hebben tijden, maar wat een prachtig verhaal. Mooie foto's hé als we nog jong zijn. 1967 werd onze tweede zoon geboren, het 3 de kind.
Groetnis Annie

Sis Voorn zei

Je verhaal heeft mij veel leesplezier gegeven ... dank je wel !

Inge zei

Wat een heerlijk verhaal, Chris en die foto's zijn zó leuk!

Berna zei

Wat een leuke herinneringen aan die nieuwjaarsdag.
Nog de beste wensen voor 2014

Anoniem zei

In 1967 was ik 13 jaar. We woonden 'in het veld'. Als ik ergens naar toe wilde moest ik eerst altijd een half uur fietsen om er te komen. Moe had een wasmachine gekocht van Albert Hein zegels. En pa kocht zijn eerste auto, een grijze lelijke eend.

Mijn gitaar was in flinsters geslagen door een paar idiote neefjes uit Den Bosch. (is nooit vergoed geworden.)En een andere jongetje die met zijn moeder op visite was, dacht dat de schapen eieren legden.. Hij had een kippenei in het landje gevonden..
Het is altijd leuk om te lezen hoe mensen zich in hun beginperiode moesten zien te redden. En hoe / dat het ook nog goed gelukt is. Ik weet niet van wie de uitspraak komt: Armoede maakt creatief..

Groetjes van Jantje

Willy zei

Wat een mooi verhaal Chris. Dat zijn toch speciale herinneringen. Leuke foto's. Grappige reactie van Ingrid.
Groetjes,

Antje uit Urk zei

Wat een prachtig verhaal Chris! Van twee prachtige mensen! Ik heb genoten, al was het niet allemaal ideaal er spreekt wel geluk uit! En dat is toch één van de belangrijkste dingen! Ik was toen nog niet eens geboren..(1976)
En lieve groet,

marian'ne m zei

Wat een lief verhaal men en mevr J, En fijne herinneringen.

Gezellig dat je er weer bent in blogland !!

(((zwaaii)))... MM

Jet en Zus zei

Ik was 3 jaar!

Wat een mooi verhaal, heb je nog meer van zulke verhalen, ik lees ze graag!

Groetjes Anita