Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Moin-moin!

Met andere woorden: "Goeiedag" of "Hallo!" We zijn weer terug van vakantie, stiekem 3 dagen langer weggebleven dan gepland. In Sleeswijk Holstein begroet je elkaar op straat of in een winkel met 'moin' of 'moin-moin'. Het doel van onze reis daarheen hebben we helemaal bereikt. Kijk maar:


Hier sta ik naast het bord met de naam waar mijn meisjes-naam van afstamt (zie DIT logje). Aan het begin van de oude zeedijk waar achter de bewoners van het oude verdronken Simonsberg zich terugtrokken. De huizen liggen als een lint aan de voet van deze dijk, een paar kilometer lang.


De kop van de dijk komt uit bij de nieuwe zeedijk langs de Noordzee. Ik vind het heel bijzonder en indrukwekkend dat ik hier nu zit. Harde wind, wolken en zon, schapen die grazen in de aangeslibde ziltige weiden, tal van vogels en uitzicht op het water waarin ergens het eerste Simonsberg in de 14e eeuw verdronk en de door de stormvloeden gevormde wadden-eilanden. Helemaal de sfeer die er bij hoort en die ik indrink.




Een deel van het verdronken land is weer ingepolderd. Dat begon al in de 17e eeuw, door Hollandse dijkbouwers! We zijn vroeg en om half 11 zitten we in de Simonsberger stamkroeg. Met theepotten in het venster.


Aan de stamtafel zitten al een aantal mannen met een groot glas pils. Wij bestellen natuurlijk koffie èn gebak. Alleen, gebak hebben ze daar nooit. Maar ze bieden iets anders aan. En zo zitten we om kwart voor 11 aan de broodjes met warme worst en mosterd! Past wel bij het weer.
Vlak naast de kroeg staat het kerkje op een terp.


Het 4e kerkje van Simonsberg. Drie keer verwoest door de zee en storm, verplaatst en opnieuw gebouwd. Het zijn vooral de kerkjes die de geschiedenis van het land bewaren en kunnen vertellen. We hebben heel wat van die geschiedenis, die veel raakvlakken met Holland heeft, gehoord en gezien.

We gaan nog een eind over de dijk langs de Noordzee wandelen. Heerlijk. En terwijl ik daar tegen de wind in loop, gaan mijn gedachten naar de quiltwinkel in Husum, waar we morgen heen gaan om wat van die Friesische Blauwe stofjes te kopen. En ineens weet ik wat ik met die lapjes ga doen. Natuurlijk, ik ga dat patroon "Storm at Sea" gebruiken! Daarover de volgende keer. Voor nu:

"Kiek mol wedder in"

Oftewel: Kom hier maar weer eens terug.


Eventjes......

....bedanken voor alle reacties. Ik had een superverjaardag, maar heeeeeel ver weg. Selfs (sorrij, er sit geen set op het toetsenbord hier bij een VVV) was ik in die quiltwinkel. Jullie horen en sien nog wel. Lieve groet van mij.


Nóg een jarige!

Gister was het de kleindochter, vandaag is het oma die feest mag vieren. Dus een bosje tulpen is wel op z'n plaats.


Hoe we de dag gaan doorbrengen is nog een verrassing, maar ik weet zeker dat het genieten wordt!


Engeltje was er weer

Ons Engeltje was er weer. Het liep ook weer door de tuin te dwalen, op zoek naar lieve diertjes.


Kom dan op mijn handje zitten ..... Maar dat deed de libelle niet.


Die bleef liever op het groene blaadje. Dan maar de plantjes water geven, dat is altijd leuk.


Engeltje wordt al een heel meisje, want precies vandaag wordt ze 7 jaar.
Gefeliciteerd lief meisje, dat je maar een hele grote meid mag worden!


ACQ update

Er is hier tussen de bedrijven hard gewerkt hoor. Leuk werk! En kijk het resultaat mag er zijn.


Daar ligt hij op de stoel in het zonnetje. Het is gewoon leuk om bij elk blokje na te denken hoe het door te pitten. Dus variatie genoeg.


En weet je, ik ben over de helft! Er zijn nu 63 blokjes klaar! Dus dat komt wel goed.
Fijne dag!


Verkeerdomzak

Mooi woord hè, verkeerdomzak. Ik ben al vast het een en ander aan het voorbereiden voor onze vakantie over een tijdje. Natuurlijk wil ik wat handwerk mee. Voor iets speciaals moest er een zakje/hoesje gemaakt worden. Ik had nog wel wat lapjes liggen. De bedoeling was: aan de binnenkant de ene lap, aan de buitenkant de andere. Geen rafelnaden van binnen, dus omkeerbaar.


Nou je ziet het! Wat heb ik nou toch fout gedaan?? Ach, hindert niet echt, hij is te gebruiken. En wat moet er nou in? Dit:


De Siggy Rol. Ik moet namelijk een paar meter zijkant afwerken.


Ik heb er ook weer 2 nieuwe siggy's bij:


De rechtste van Annie is haar allereerste! Elly en Annie bedankt, ze zijn leuk!


IJverige handjes

De handjes waren weer ijverig aan de gang tijdens onze Mini-bee. Maar de mondjes ook hoor, zo gaat dat nou eenmaal. Ditmaal bij Ruth. zij heeft een hele grote tafel, dus ruimte voor alle quilts.


Ruth had even hulp nodig bij het aftekenen van de quiltlijnen op de rand. Ze schiet lekker op!


Joke zou het liefst 's nachts ook doorgaan, haha. Die kan gewoon niet meer ophouden. Hier is ze bezig met blokjes voor een grote sprei. Dat was het eerste quiltproject waar ze mee begon, gewoon zomaar. (Op de tafel ligt ook mijn ACQ. Gaat lekker joh!!)


Intussen heeft ze al een ander quiltje af en is ze bezig met deze hexjes, van overhemdstofjes. Ze maakt er een tas van voor een vriendin. Hartstikke leuk.



Kleindochter Roos is een eigen bedrijfje begonnen met een eigen website. Ondernemende tante! Kijk maar even HIER
Heel fijn en zonnig weekend!


Terug naar het begin

Dat was hartverwarmend, al die reacties op mijn vorige logje! Zoveel van jullie hebben een huisdier dat geliefd is en dat je niet wilt missen. Zo lief, al dat begrip. Heel erg bedankt!



Bijna 17 jaar hingen ze gezusterlijk naast elkaar aan een van de wanden in de grote zaal van ons kerkgebouw. Nu liggen ze opgerold op mijn tuintafeltje.


Uitgehangen, weggehaald en weggeborgen. Maar ik heb ze gered van een roemloos einde in een donkere kast. Nu mogen ze even genieten van het zonnetje op mijn grasveldje.


De 5 quiltjes die wij, 5 dames, in 1996 maakten o.l.v. Marijke. Het linkse lapje was voor mijn rekening. Met dit quiltje heb ik de basisprincipes van het quilten geleerd.
De kerkzaal wordt opgeknapt en de quilt wordt niet meer opgehangen. Jammer, want elk blok heeft zijn eigen geeste-lijke betekenis, bewust uitgekozen.



Naast de quilt hing een fotocollage waarop je kan zien hoe we bezig waren. Dat was bij mij thuis in ons vorige huis.


In het midden staat Marijke. Ik heb een paar close ups gemaakt, gewoon voor mezelf.




Marijke en haar man zijn jaren geleden door een kerk in Amsterdam uitgezonden naar China en hebben daar gewoond en gewerkt. Vorig jaar oktober zijn ze weer terug gekomen en afgelopen dinsdag heb ik haar eindelijk weer ontmoet. Toen kon ik haar verrassen en deze quiltjes met de fotocollage aan haar geven. Nu zijn ze op de plek waar ze thuis horen!



Leeg!

Als ik thuis kom, is het leeg. En stil. Geen blije hond die je tegemoet komt, kwispelend met zijn staart.


We hebben Max laten inslapen, het kon niet anders.




Dit zijn een paar vrij recente foto's. Je ziet hoe mooi hij er eigenlijk nog uitziet.

Maar zó zagen we hem de laatste tijd het vaakst, alsof hij er al niet meer was. Hij is ruim 16 jaar geworden, een hele hoge leeftijd voor zo'n grote hond. Hij was een kanjer met een pittig maar ook verschrikkelijk lief karakter. Wij waren gek op hem en hij op ons. De kleindochters waren ook dol op hem. Het doet ons natuurlijk ontzettend veel verdriet, maar het is niet anders. Ik denk dat het de juiste beslissing op de juiste tijd was.

Een van die lieve kleindochters maakte een gedichtje en zetten dat op mijn FB pagina. Ik heb het gekopieerd:

Lieve oma, speciaal voor die lieverd die ons zoveel geleerd heeft, ons aan het lachen maakte en altijd aan onze zij was.
Zwijgzaam lopen we tussen de bomen
En kijken droevig om ons heen
Hoe vaak zijn we hier niet gekomen
Maar voor het eerst, nu alleen. 
We zijn dankbaar voor de tijd
Dat je bij ons hebt mogen zijn
Het onvermijdelijke afscheid
Verscheurt ons hart en doet zo’n pijn.
Na zestien jaar kwamen de zorgen
Je kon niet meer lopen, gaan of staan
Zodat we besloten op een morgen
Dat dit zo niet verder kon gaan.
We zullen altijd aan je denken
Je wijsheid, kracht en geduld
De warmte die je deed schenken
En waarmee je onze harten hebt gevuld
Lieve Max, bedankt voor al die jaren van trouw en al die dingen die jij mij als zowel klein als groot kind geleerd hebt.  Ik zal je nooit vergeten  

En hier is die lieve kleindochter, samen met Max:




Friesisch Blau

De oude dijk waarlangs de huizen van Simonsberg zich nestelen, gaat richting het Noordoosten over in de Simonsberger Strasse en bereikt na ongeveer 13 km het oude (14e eeuw) havenplaatsje Husum. Via internet maak ik alvast een kleine stadswandeling  in het oude centrum, over de markt, langs winkeltjes de Norderstrasse in.

En wat zie ik daar??!! Ja heus, een hele aantrekkelijk Quiltwinkel, "Patchwork & Quilting"! Natuurlijk ga ik even 'naar binnen' om te snuffelen in de stofjes die ze verkopen.


Na wat heen en weer geklik, pik ik deze er uit:

Friesisch Blau. Ik weet zeker dat ik die winkel in het echt ga bezoeken en dan wat van dat blauw meeneem. Het doet me denken aan het blauw van het oude servies van mijn moeder: de Teadrinker. Ik maakte er ooit een theemuts voor.


Nog even geduld hebben, dan loop ik daar in het echt rond!


Simonsberg

Of het een groot feest was, vertelt de geschiedenis niet, maar wél dat op 1 juni 1644 Pieter Stevenszoon trouwde met zijn Annetje. In Leiden. Annetje was daar geboren, maar de wieg van Pieter stond ver weg in een dorpje pal aan de Noordzee kust van het tegenwoordige Sleeswijk Holstein, toen nog Denemarken. Het dorpje heette Simonsberg. Het land daar was drassig. Er woonden vissers en boeren die eeuwenlang een gevecht voerden tegen de onstuimige zee en stormen. Vaak waren er overstromingen, vaak moest de kerk, die uit voorzorg op een Ward -een Terp- was gebouwd, opnieuw gebouwd worden. Na een van die overstromingen stak alleen de kerk nog boven water uit en konden de mensen enkel bij eb naar de dienst.

Het tegenwoordige Simonsberg langs de oude dijk. Enkele keren
 verwoest en steeds weer, meer landinwaarts, herbouwd.
In 1634, toen Pieter Stevensz 14 jaar was, was er zó'n verschrikkelijk stormvloed dat het dorp werd weggevaagd, velen omkwamen en de overlevenden in armoe werden gedompeld. Veel bewoners trokken weg, hun geluk elders zoekend. Zo ook Pieter. Of hij alleen was of met zijn familie, we weten het niet. Maar in die tijd moest je in Leiden zijn! Daar bloeide de industrie, het maken van wollen stoffen van de allerbeste kwaliteit onder de strengste controle. De Lakenindustrie. Leiden puilde uit van de immigranten, er verrezen nieuwbouwwijken en zo werd Leiden de 2e stad van Holland.

Er liepen heel wat Stevensz-en, zonen van een of andere Steven, rond, dat gaf verwarring. Pieter bedacht wat en noemde zichzelf Pieter Stevensz Van Simonsberg. Hij kwam immers daar vandaan! Hij werd Droogscheerder, een van de vele beroepen die te maken hadden met het vervaardigen van wollen stoffen. Zijn derde zoon bracht het tot 'Meester Kaardezetter'. Pieter en Annetje kregen 6 (waarschijnlijk 9) kinderen. Zo pakte hij zijn leven weer op in de metropool Leiden en stichtte daar een nieuwe dynastie, die nu inmiddels meer dan 350 jaar bestaat. En hij gaf het een naam mee die terug gaat op zijn kleine moedige geboortedorp aan de 'Noord-Friese' kust.

Pieter stamde af van de Frisii, de Friezen, Germaanse volken die zich al vanaf 500 v. Chr. langs de hele Noordzeekust vestigden. Zijn naam, Van Simonsberg, werd in de loop van de tijd op veel verschillende manieren geschreven: Simonsbergh, Zeymonsbergen, Symisbergh en nog vele andere.

Waarom vertel ik nu dit hele verhaal?? Wel, mijn meisjesnaam is Seijmonsbergen en Pieter Stevensz Van Simonsberg is mijn rechtstreekse voorvader! Vandaar misschien mijn belangstelling voor stofjes, haha. Over een poosje ga ik mijn voeten zetten in het voetspoor van deze voorvader, daar in het noorden in dat kleine dorpje Simonsberg. Niet ver daarvan-daan staat ons vakantiehuisje!