Quilts and Friends: augustus 2012

Een beetje Manhattan

Maandagavond waren we bij Ruth, van onze Mini Bee, en haar man om dia's te kijken. Ze waren een paar weken in de VS, ook in Manhatten. Ze was zelfs HIER! (foto van internet)

Enthousiaste verhalen natuurlijk. En toen kreeg ik een zakje op mijn schoot met adres van die winkel. Met een lapje er in.

Even een close up van het lapje:

De herinneringen kwamen gelijk naar boven: 4 jaar geleden waren wij daar ook en we hebben net zoals zij enorm genoten. In die winkel waren we niet, ik wist toen niet eens van zijn bestaan. Maar al die gebouwen, mensen, geluid, gedoe, winkels, auto's, sirenes, restaurantjes. Een enorme belevenis. De punt van de balpen wijst naar de Empire States Building, waar wij ook boven op zijn geweest. Kan het niet laten even een paar oude foto's te laten zien.

Ik zou er best nog eens heen willen en dan ga ik beslist ook naar de City Quilter!

Maar morgen ga ik eerst een paar dagen naar mijn zus. Daarna zien we wel weer verder. Hier thuis ligt werk genoeg.

Wat een weekend!

Het begon al op vrijdagavond toen Bobbie -het hondje van kleindochter Roos- die de hele zomervakantie bij ons logeert een beetje braakte. Dat gebeurt wel vaker, want hij heet echt álles, zelfs poep.

Voordat je het in de gaten hebt.

Zaterdag ochtend had hij zijn hele bed onder gebraakt en was doodziek. Chago met hem naar de dierenarts. Dwars door de hoosbuien van de regen. Ik aan de was, die binnen moest drogen. (Dit is een heel klein quiltje dat ik ook nog bij het opuimen vond)

Het hele weekend was het Jantje lacht, Jante huilt. En hoe! Goed quiltweer natuurlijk. Er zit aan alles een voordeel. Dus lekker met Nel en Lise in de quiltring op schoot. Nou let ik altijd vreselijk goed op met koffie of thee drinken als ik aan het quilten ben of met de laptop aan de gang ga. Ik wil geen ongelukken!! Maar wat gebeurt er?? Je raadt het al. Daar gaat mijn kop koffie ...... Gelukkig had ik de ring net tegen m'n borst, om de koffie te pakken, en zitten er nu alleen maar vlekken op de achterkant. Dat was écht schrikken. Beetje schoon gedept en op de stoel.

Ik schiet er wel mee op, het middenstuk is al helemaal klaar. Dan maar verder met de blommen. Alles op de bank verzameld.

Ik vind het enig werk. Bobbie is inmiddels een stuk beter, gelukkig maar. En de zon schijnt weer en alles groeit en bloeit in de tuin. Een genot!

Een bos haar

Het was een chaotische week waarin ik heb genoten van een paar prachtige kinderen. Kijk dat haar nou eens, is het geen weelde?!

Daar word je toch helemaal jaloers op. Een beetje nep natuurlijk, maar door vaardige handen knap in het prachtige eigen haar ingevlochten. Wat een vracht! Geen wonder dat er bewonderend naar ons gekeken werd toen wij zonder mannen gezellig in ons overdekt winkelcentrum flaneerden. Zij mocht bepalen waar we naar binnen gingen, ik volgde. Op één winkel na: ik liet me informeren over I-pads en Android! Opa was met haar broertje aan het shoppen, dus we hadden het goed verdeeld.
Thuisgekomen kreeg ze gelijk een pakje van haar broer, alvast een cadeautje voor haar 14e verjaardag, zondag. Een super coole witte bril! Voor zichzelf had hij een blauwe gekocht.

Hij is 10 maar behoorlijk bij de tijd en ze kunnen geweldig goed met elkaar overweg. Heerlijk om te zien.
Terwijl we zo gezellig aan tafel zaten, leek het ineens donker te worden. Kijk nou eens! Een joekel van een ballon, heel laag over onze tuin.

Mmmmmmm ...... nee ...... daar zou ik toch niet snel in gaan zitten.

Ik had natuurlijk geen tijd voor handwerk, dus de blommetjes moesten maar even wachten. Misschien dit weekend. Maar eerst de logeerkamer klaar maken voor hun vader die volgende week als kostganger bij ons komt. Het zal wel een binnen-weekend worden met veel regen en zo. Geeft niks, ik zal me goed vermaken. En ik hoop jullie ook. Tot volgende week maar weer.

Waar opruimen al niet goed voor is.

Ik vertelde toch dat ik de Idylle een goeie beurt heb gegeven? Achter op een kast vond ik dit koffertje met een leuke inhoud. Helemaal vergeten!

Genaaide vierkantjes, restjes van DIT quiltje. En een doosje met malletjes voor kleine hexjes. De radertjes gingen gelijk weer aan de gang. Daar kon ik toch best iets leuks mee doen? Bijvoorbeeld dit:

Een lekker werkje in die hitte, rustig zittend onder onze super parasol. En kijk er liggen al 5 blommekes in het gras. Daar komen er nog wel een paar bij. Voor een kleine quiltje denk ik.

Veel tijd zal ik daar deze week niet voor hebben. Onverwacht komen onze 'kleinkids' die naar België verhuisd zijn, een paar dagen bij ons en daarna wordt hun vader voor een aantal maanden kostganger bij ons. Hij moet nog een tijdje hier in Nederland werken. Dus ..... dat wordt nog meer opruimen, maar nu boven op het logeerkamertje onder het schuine dak. Dat staat propvol. Gelukkig is het morgen iets minder warm.

Een fijne week en groetjes van mij.

Wat een verrassing!

Als je ooit Ineke O. bezoekt, neem dan wel de tijd! Om al haar prachtige borduurwerk van jaren en jaren te bewonderen. Maandagmiddag was ik na een heel lange tijd bij haar. Ze had gevraagd weer eens te komen, er lag nog iets voor mij bij haar! En kijk eens wat het was!

Vind je hem niet ENIG?! Ze kwam op het idee dit voor mij te borduren toen ze de foto's had gezien van de JONES trap-naaimachine die ik onverwacht in bezit had gekregen. Ik ga hem mooi inlijsten en bij het machientje hangen. Dank je wel lieve Ineke!!!

Intussen ben ik gigantisch aan het opruimen. Uitpakken, weggooien, verplaatsen, schuiven, weer inpakken. Pfffff. En dat bij dit warme weer, zul je denken. Nou, ik zit gewoon op mijn stoel hoor, achter de pc en de laptop. Die moeten hoognodig opgeschoond worden. Ik heb deze week eindelijk een externe harde schijf gekocht, waarop ik alle fotobestanden en andere archieven ga opslaan. Ben er wel even zoet mee.

Het wordt een snikheet weekend, dus rustig aan maar allemaal en geniet er van!

Dansende voetjes

Dansende voetjes, gevangen in het gouden licht van de zon.

Het gouden licht dat zijn weg zoekt door open, gebogen vensters en plasjes wit goud uitgiet op de vloer. En de dansende voetjes die van plasje naar plasje springen, de schaduw zorgvuldig vermijdend.

Die voetjes horen bij Engeltje. Een paar jaar terug waren ze wat kleiner, met roze schoentjes, dansend door oma's tuin. Nu zijn ze groter, steviger en springen al verder en hoger naar nieuwe ervaring, onbekende verten. Ver weg van oma's tuin in het met gouden zonlicht overgoten Italië.

Onze grote kleine meid!

Hoedje en lapjes

We hebben een heerlijk weekend achter de rug. Genoten van onze eigen "Riviera" aan het water van ons vijvertje in de tuin én van de kinderen die weer veilig terug zijn van hun camping vlak bij de Italiaanse Riviera. Oh wat zien ze er goed en donkerbruin uit! En kijk eens wat ze voor me meebrachten:

Een paar stofjes uit Imperia en nog wat leuks:

Een vingerhoedje uit Monaco waar ze een dagje waren.

Nu moet ik er snel van door, gezellig bij iemand op bezoek. Ik hoop dat ik vanavond weer tijd heb om logjes te kijken. Tot dan!

Spin-rag en Quilt-rag

Kijk, zo hoort het toch?! Manlief druk de vloer aan het dweilen en ik lekker op de bank met de beentjes languit. Goed verdeeld, haha.

Maar ik had al heel wat uurtjes hard werken achter de rug hoor, dus het mocht. Ik had de Idylle eens goed onder handen genomen, die zat onder de Rag, spinRag (niet deze soort hoor, die zag ik door het raam buiten tijdens ons ontbijtje),

maar vooral quiltRag! Logisch natuurlijk na al het genaai van de blokken voor de RRQ. Maar het werd helemaal eens tijd om dat huisje goed onder handen te nemen. En het ziet er weer superschoon en opgeruimd uit. Ondertussen de RRQ in de machine en droger, brrrr, spannend, en hier ligt hij verder te drogen.

Omdat ik de rafels niet helemaal mooi vond, heb ik hem nog een keer in de machine gedaan. Daarna was het toch beter.

De stofjes die ik gebruikte zijn van allemaal resten. De een is dus veel losser geweven dan de ander, dus er zal wel wat verschil in de rafels blijven, maar het geheel vind ik zelf best geslaagd.

Nog even de achterkant....... oooo, geen foto gemaakt. Nou dat geeft niet. HIER kan je de helft van de achterkant zien als je dat wilt.

En alweer is er een week voorbij en staat er een zonnig weekend te wachten.

Tot volgende week.

Veerkracht!

Soms worden je gedachten plotseling in een onverwachte richting gestuurd. Gister liep ik over het smalle paadje in onze tuin naar mijn "Idylle" langs de prachtige Hortensia Annabelle. Hij is al een aantal jaren oud.

De vorige dag waren de takken nog helemaal gebogen en lagen de bloemen bijna op de grond. Door de geweldige harde regen. Nu hadden ze zich weer opgericht en stonden fier overeind. Er kwam gelijk een woord in mijn gedachten: "VEERKRACHT". Op een ander plekje in de tuin zag ik de Annabelle die ik een paar weken terug in de grond had gezet. Nog een heel jonge plant.

En kijk eens hoe sommige takken zijn geknakt! Nog geen Veerkracht. Toen gingen mijn gedachten naar tante Stien (eigenlijk Christina), een van de 7 zussen van mijn vader. Wat een vrouw! Tijdens de 2e wereldoorlog was zij wijkverpleeg-ster in Gramsbergen. Een ontzettend verantwoordelijk taak. Zij zorgde er voor dat sommige kinderen uit het westen maandenlang onderdak en goede voeding kregen bij boeren. Zo ook mijn zus. Gevolg: zus trouwde met de zoon van de plaatselijke bakker! En zusje van zus (ik dus) logeerde in de zomervakantie vaak bij deze boerenfamilie. Geweldig lieve mensen! later begon tante als medewerkster van het Rode Kruis een medische opvang voor hele zwakke baby's, soms weesjes. Dat gebeurde in het ouderlijk huis, een villa in Baarn. Hier op een oude foto van een kalender uit 1928:

Er was zelfs een couveuse. Een van die baby'tjes heeft zij als ongetrouwde vrouw mogen adopteren. Mijn nichtje dus. Nog later verzorgde zij haar vader tot zijn overlijden. Toen was ze moe, haar rug bijna 'gebroken', maar haar geest ongebroken. Ze zocht een woning voor zichzelf en vond een woonboot! Toen wij die gingen bekijken, vertelde ze ons dat ze een mooie naam voor de boot had gevonden: "Veerkracht, want wat heb je dat nodig in je leven!" Daar hebben we toen lang over gepraat, hoe je veerkracht kan ontwikkelen en hoe belangrijk dat is. Wat heb ik een bewondering voor de veerkracht van sommige mensen die zó veel meemaken. Zij heeft dat ook duidelijk laten zien. Ook de laatste 15 jaar van haar leven toen ze leed aan botkanker, lichamelijk steeds brozer, geestelijk bleef ze sterk. Je ziet het, ik ben dat nooit vergeten. Dus als ik nu langs die Annabelle loop, denk ik aan haar!

RRQ update

Ik vind het heerlijk om aan de Rag-quilt te werken. Lekker weer eens achter de machine. En al die kleurtjes. Ben al lekker opgeschoten. Achterkant lapje, vulling er op en het voorkant lapje daar weer op. Dan van diagonaal tot diagonaal naaien. Ik heb een los opzetbaar boventransport, werkt ideaal.

Het blokje gaat aan de rij met een naadtoeslag van 2 cm. Langs de geleider. Het resultaat wordt al een heel klein beetje zichtbaar. De eerste 5 rijen van 7 blokken zitten al aan elkaar. Kijk maar.

En kijk, ik heb al wat rafels geknipt:

Met een speciaal schaartje dat ik HIER besteld had en héél snel bezorgd werd.

Het gaat als een trein! Ligt vast en licht in de hand en knipt met super gemak door 4 laagjes stof heen. Goed gereedschap is toch alles! Dit is de helft van de quilt en zal ik wat vertellen? Alle naadtoeslagen zijn al in rafels geknipt. De stofjes voor de 2e helft zijn geknipt en zitten op mijn ontwerpwand. Het gaat dus goed!

Fijne dag!

Ik zou het niet doen!!!

Ik zei het nog zo, ik zou er niet aan beginnen. Een vast voor-nemen. Ik heb al genoeg omhanden en wilde het gewoon alleen maar bij bloggen houden. En nu heb ik het tóch gedaan!! Een facebook account aangemaakt! Verstandig .... onverstandig? Maar ik heb wel een reden. Het was in juli al weer 20 jaar geleden dat Chago en ik voor de allereerste keer naar Wit Rusland gingen (met propvolle caravan!) en kennis maakten met dit bijzondere gezin:

In oude logjes heb ik al vaak over hen en vooral over mijn vriendin LARISSA geschreven. De foto's hierboven zijn van 20 jaar geleden.
Gisteren kreeg ik van de oudste dochter, Lena, een mail met haar facebook adres. Tja, om dan haar foto's en berichtjes te kunnen zien en te kunnen reageren ...... dus toch maar een account aangemaakt. Haar zus Eline zit ook op facebook. Het is voor mij de makkelijkste manier om contact met hun en hun gezinnen te hebben en leuke dingen met hen te delen. Dus daarom!

Ook onze 'geadopteerde' kleinkinderen willen contact met ons blijven houden.

Zij gaan met hun ouders verhuizen naar België. Snik! Ook zij hebben natuurlijk facebook. Inmiddels heb ik al een aardig vriendenkringetje. Maar het is een hele ontdekkingsreis hoor. En tussen de bedrijven door ben ik ook bezig met het naai-machientje , maar dat komt volgende week.

Iedereen maar weer een heel fijn weekend met veel plezier en genieten. Liefs van mij.

Mijn RRQ.

Ik krijg van iemand een vuilniszak propvol met lappen. Gauw kijken. Sommige kan ik gebruiken .... sommige geef ik door .... ik graaf door naar beneden .... hé wat zijn dat? Voelt zo zacht. Moet je nou toch eens kijken wat er uit komt:

Allemaal polyester lappen. En die bovenste, die gekartelde zien er zó uit:

Geknipt in de vorm van een laars. Lijkt wel op Kerstlaarzen. Zouden die mislukt zijn? Maakt niet uit. Mijn radertjes beginnen gelijk te draaien. Ik droom er al zo lang van om eens een Rag-quilt te maken. Daar is dit spul toch ideaal voor?! Ik heb ook nog zó veel resten van lappen liggen. Eens kijken.

Kan ik daar wat mee? En of!! Dat wordt snijden en knippen .... en snijden en knippen .... en kijk eens wat er nu klaar ligt:

Popje zit er gewoon voor de sier hoor. Alles is geknipt en gesneden: 70 lapjes van 9x9 inch voor de voorkant en net zoveel voor de achterkant en 70 kleinere lapjes voor de vulling. De helft van de voorkant zit al op mijn prikbord:

Dat zijn lapjes met een motiefje. Nu de achterkantlapjes er op,

die hebben streepjes of ruitjes, zoveel mogelijk in schuine rijen en afwisselend donker/licht en daar een nummertje op gespeld. Ha! Nu kan ik gaan naaien.

Maar waarom heet dit logje nou "Mijn RRQ"? Heel gewoon:

het wordt "Mijn Restjes-Rafel-Quilt"!

Pagina's