De "Vriendschapsbeker"

Het is al weer vrijdag, ongelooflijk. De dagen zijn omgevlogen, vol met verwachte en onverwachte bezigheden en bezoek. Maar mijn gedachten zitten nog veel bij al het leuks en moois dat we in onze vakantie in de Aosta Vallei meemaakten. Italië is natuurlijk een land met een hele oude geschiedenis waar je veel resten uit de Romeinse tijd tegenkomt, zoals deze, van het Romeinse Theater in het oude centrum van de hoofdstad Aosta:

De naam Aosta stamt af van de naam van keizer Augustus. Al in 25 v. Chr. was het een Romeinse nederzetting.

Ook kom je veel eeuwenoude kastelen op onmogelijke plaatsen tegen. Maar ook eeuwenoude tradities. Tijdens een prachtige rit door een van de zijdalen, zagen we in een dorp een atelier voor houtsnijwerk waar een paar houtsnijders bezig waren. Zij horen bij een soort gilde, "LES AMIS DU BOIS".

Een van de voorwerpen die ze maken is de GROLLA, een typisch traditioneel en symbolisch voorwerp uit de Aosta Vallei. Symbool van vriendschap en broederschap.

Hij werd gebruikt bij speciale gelegenheden, waarbij uit één zo'n grolla wijn gedronken werd. Een traditie die in een lang vervlogen verleden geboren is en nog wel gebruikt wordt. Het was ook een erfstuk dat van vader op zoon doorgegeven werd én een statussymbool. Hoe rijker en belangrijker de familie, hoe rijker de grolla versierd was.

Voor dagelijks gebruik werd een ander soort grolla gebruikt die in de loop van de tijd steeds platter en breder werd. Die vond ik ook prachtig! Sommigen waren zó kunstig bewerkt, maar héél errug duur. De foto komt van internet. Die lage wordt "Coppa dell'Amicizia" genoemd, de naam spreekt voor zichzelf. Wat ik zo leuk er aan vind, is dat die Coppa verschillende tuitjes heeft om uit te drinken. Trouwens je drinkt daar geen wijn uit, maar koffie! Op een speciale manier bereid met drank en zo er in. Lijkt me zo leuk! Gezellig in een kring zitten, babbelen en doorgeven. Hier is het recept voor de koffie:

• 4 koppen koffie
• 4 'slokjes' Grappa ( alcoholische drank, vervaardigd uit distillatie van restanten van de druiven na de wijnbereiding, 37 - 60%!)
• rasp van citroen en sinaasappelschil
• 3 theelepels suiker voor elke kop koffie

Strooi de suiker over de rand en koffie, besprenkel met Grappa en steek met lucifer aan. Geniet van de drank én van de vriendschap!

---

Waar stond ons bed?? In Remondet!!

Als je 70 jaar wordt, behoor je dat op gepaste wijze te vieren:
’s morgens koffie en gebak met familie en vrienden, ’s middags thee met taart met de buurtjes, een gezellig dinertje met je kinderen en kleinkinderen die lekker lang ’s avonds blijven.
En niet: wakker worden in een bed in een appartementje op 1210 meter hoogte in een gehucht

waarvan je eerst denkt dat er allemaal krotten staan,



waar bijna geen kip woont, je je in moet smeren tegen de zon met factor 16, als je boodschappen moet doen je 10 km ver en 800 meter naar beneden moet rijden via een weg waar geen recht stuk in is en doorspekt met steile haarspeldbochten van 360 gr, totdat je eindelijk in een behoorlijke dorp bent met één supermarkt. Maar zo doen wij dat dus wel!! En wat is dat genieten!
Het had heel wat voeten in de aarde om de weg naar boven, naar Remondet, te vinden. En nr. 20, waar we de sleutel moesten halen, was er helemaal onbekend. Zelfs de eigenaar van het eenvoudige familie Hotel 400 m. verderop, waar ook nog geen kip was, kende nr. 20 niet. Maar met hulp van 2 andere hele aardige mensen, kwam hij er toch achter, belde de eigenaar, die in het dorp beneden woont en die daar op ons zat te wachten. Dat was dus een foutje van de bookings organisatie. Niet getreurd, zij (ja het was een zij en toen ik dat zag, dacht ik: nu komt het best goed!) was binnen een half uur boven, bracht ons naar het appartement en wat was het LEUK en GEZELLIG en VERZORGD!! Met open haard en heel veel houtblokken die allemaal op zijn gegaan. 's Avond kan het daar best koud zijn. Kijk, dit was onze woonkamer:



Slaap en badkamer waren boven. Echt super! En wat een uitzicht:



Even wennen dat er in het gehuchtje geen straatjes zijn, maar meer 'geitenpaden'. Die geiten kwamen ook letterlijk langs. Met belletjes. Dit is het pad naar beneden, naar onze ingang:



Dan draai je je om, 3 treedjes af en daar is de voordeur:



Nu moet ik nog vertellen waar Remondet ligt. In Noord Italië in de VALLE D'AOSTA! Dus niet dicht bij huis (dat had ik al gedacht hoor). Chago had de reis in 2 dagen geknipt, heel goed! Maar dit had ik nooit kunnen dromen. Hoe is hij toch op het idee van dit adres gekomen! Het was een complete en overweldigende verrassing voor me en wat hebben we er om gelachen. We hebben genoten van dit plekje, van de schitterende natuur, het heerlijke klimaat (soms 28 gr), de ontdekkingstochten die we maakten en ook van al die lieve mensen! Deze vakantie vergeet ik natuurlijk nooit. Met zoveel liefde en zorg voor mij. En wat heeft Chago goed en zorgzaam auto gereden!! Te bedenken dat ik 2 jaar geleden nogal eens gedacht heb: zou hij ooit weer achter het stuur komen?! Er zijn zóveel dingen om dankbaar voor te zijn en waarin ik Gods zegen ervaar.
Nu nog een paar mooie plaatjes.









Zaterdagavond waren we weer veilig thuis, waar een hele stapel felicitatie kaarten lag te wachten. Iedereen ontzettend bedankt! Ook voor alle gelukwensen via de blog en mail.
Natuurlijk heb ik nog wel wat meer te vertellen, maar dat komt in een volgend logje.

Liefs van mij!

---

7 x 10 = . . . . . . .

Kijk hem staan te pronken, mijn Molentjestas. Gisteren heb ik hem alvast voor de dag gehaald en op de logeer-kamer gezet. Kan ik hem vandaag al een beetje beginnen te vullen.

Schoon ondergoed, sokjes, shirtjes. Er zullen nog wel wat tassen bijkomen, want één is lang niet genoeg. Ja, het is bijna zo ver: overmorgen gaan we voor ruim 14 dagen op route! Waar naar toe? Dat kan ik je niet vertellen, echt niet. Route en eindbestemming is voor mij een complete verrassing. Ik weet alleen dat we met de auto gaan en niet zo heel dichtbij. Beetje vreemd? Nee hoor, alleen maar spannend.

Chago heeft deze vakantie als VERRASSING voor mij gepland. Als CADEAU, omdat dit meisje:

halverwege deze maand 70 wordt!!

Dit is een speciale foto, met vouwen en krasjes. Ik ben ver-schrikkelijk blij dat ik dit exemplaar nog heb. Hij is gemaakt op 17 mei 1944. Mijn vader droeg hem namelijk op zijn hart! In een soort mapje. Vader was reserveofficier en werd in en na de oorlog regelmatig opgeroepen om dienst te doen en wilde de foto's van zijn gezin bij zich dragen. Ik herinner me dat jurkje nog! Ik was helemaal weg van de bloempjes. En weet je wat ik ook nog vond? De rekening van de dokter voor mijn bevalling!!

De komende weken blijft het hier dus stil en ga ik intensief genieten van vakantie. Jullie allemaal ook een hele goeie tijd en liefs van mij.

---

Bouwvakvakantie?

Het lijkt hier al een beetje bouwvakvakantie, zo langzaam gaat de huizen-bouw. Arme Nel en Lise, ze moeten maar even geduld hebben en nog wat terrasjes pikken en hun poezen ook (KLIK). Maar er gebeurt toch wel iets hoor, kijk maar. De huisjes wilden even het gras proeven, dat kon nog net vóór de regen.

Die regen was wel nodig hè?! Ik had zelfs al gesproeid, zo droog. Ik heb heel wat in de tuin moeten weghalen door vorstschade. Maar sommige dingen doen het weer veel uitbundiger dan andere jaren. Deze kamperfoelie bijvoorbeeld. Die staat er prachtig bij.

Nog even terugkomen op die bouwvakvakantie, die komt er binnenkort wel voor mij aan! En hoe!! Dat ga ik dinsdag vertellen. Voor nu, een heerlijk weekend allemaal en liefs van mij.

---