Quilts and Friends: mei 2012

IJverige handjes!

Van wie zouden deze ijverige handjes zijn die voor het eerst van hun leven een haaknaald vasthouden??? En ook nog proberen een mooie losse te haken? Het is niet zo makkelijk als ze dachten, maar ze willen zo graag leren haken.
Kijk, die handjes horen bij deze spetter:

Ons onverwachte logeetje deze week. Een paar jaar geleden leerde hij al punniken. Hoe dat moet, was hij een beetje vergeten, maar na even oefenen, ging het als een speer en heeft hij al een sliert van 3 meter gepunnikt. Maar hij wil haken. Waarom? Om een onderzettertje voor zijn moeder te maken! Geweldig joch. Maar hij voetbalt ook hoor en fietst en babbelt!

Een paar andere ijverige handen maakten deze siggy:

Bedankt Joke, ik ben er heel blij mee. Het stapeltje siggy's dat ik aan mijn rol kan gaan naaien, wordt al weer lekker dik.

Fijne avond/dag.

Dat was genieten!!

Wat hebben we vrijdagavond (zie vorige logje) enorm genoten! Onze 2 oudste kleindochters waren de avond ervoor al druk bezig geweest met voorbereidingen voor een high tea. Toen we vrijdag kwamen, stond de tafel al mooi gedekt en waren ze met de laatste dingetjes bezig. Supermeiden!

Maar voor we aan tafel gingen moesten eerst de acrobatische toeren op de trampoline bewonderd worden.

Dit is kleindochter nr. 3. Zij won laatst de beker met turnen. Ze durft hoor!

De jongste, je weet wel, het (B)Engeltje, moest natuurlijk ook laten zien wat ze kan.

's Avonds de dia's, in de dubbele garage. O jongens, wat was dat leuk!! Er waren foto's bij waarvan ik niet meer wist dat ik ze genomen had en ook nog die mijn vader maakte. Alles moest bekeken worden, ik mocht niks overslaan. Ik heb van die foto's genoten, maar vooral ook van de kinderen! Hoe enthousiast ze reageerden. Het was natuurlijk enig voor ze om hun moeder als kind te zien. En wat hebben we heerlijk gelachen. Zaterdag zijn we nog met ze uit geweest, maar dat komt een andere keer. Eerst morgen nog van het heerlijke weer en de vrije dag genieten.

Waarvoor al die Dia's??

Tja, waarvoor heb ik die grote doos met oude dia's naar beneden gehaald?! Hoewel, dat heb ik niet zelf gedaan hoor, nee, ik heb dochter met een kennis de kruipkast ingestuurd, anders was ik niet meer overeind gekomen, denk ik. Loodzwaar.

Ongezellige foto trouwens op een quiltblog, maar let op, het wordt gezelliger! Ik moet het een en ander gaan uitzoeken, vandaar dat alle doosjes nu op de tafel staan. Gelukkig staat er op wat er in zit en zijn alle dia's al jaren geleden gesorteerd.

Ik moet een klein programmaatje samen stellen voor morgenavond. Dan houden we een diashow bij dochter en kids thuis. Maar zij zorgen voor een avondmaaltijd met allerlei hapjes en drankjes en ik weet niet wat meer voor lekkers. Dat is hun wel toevertrouwd. Het zijn allemaal kook en bakprinsessen. Maar waarom dan al die drukte??? Nou gewoon, morgen is het 25 mei en dus is het

geleden dat Chago en ik VERLIEFD werden! Een halve eeuw geleden. De kleinkinderen vonden dat dát gevierd moest worden en wij doen er van harte aan mee. Vandaar de dia's van vroeger, van opa en oma, maar ook van mamma.
Op mijn oude Weblog heb ik een keer verteld hoe dat verliefd worden indertijd was gegaan, maar het logje inclusief de foto's ben ik kwijt en het is ook een verhaal apart. Morgen gaan we dus genieten en heerlijk lachen om al die oude plaatjes!

En als ik klaar ben met uitzoeken, ga ik, net als gister, heerlijk in de tuin zitten hexen!!

Kijk eens naar die 8 lapjes! Dinsdag mocht ik de schaar zetten in de lapjes van DEZE Marjan.

Voor de huisjes in DIT quiltje. Het is dus aan alle kanten genieten!

Minibee

Jullie hebben nog een foto te goed van de quilttop van Ruth. Je weet wel, waarvan het even spannend was met de hoeken in verzet. Hier is hij dan:

Mooi geworden hè?! Over een tijd moet hij natuurlijk gedubbeld worden, maar eerst wil ze het doorpitten in de ring onder de knie krijgen. Dus op onze laatste bee, afgelopen woensdag, zijn we daarmee aan de gang gegaan. Eerst met een plastic in de ring. Dat heb ik van MARGA geleerd. Zó handig. Dan kan je zien wat er aan de onderkant gebeurt. Daarna met een proefsandwich. En terwijl Ruth daarmee bezig was, kwam Missie Jones er ook weer eens gezellig bij.

Op de foto zie je de vorderingen niet, maar ze zijn er wel hoor.

Logje voor Marjan

Dit is Marjan. Van haar kreeg ik ruim 2 jaar geleden mijn 4e siggy en in de loop van de tijd leerde ik haar beter kennen. Af en toe gaan Marjan, Joke (als ze in het land is) en ik aan de boemel! En reken maar dat we dat kunnen! Een paar dagen terug was ze jarig en natuurlijk was ik van de partij om bij haar een bakje te doen. Had ze toch allemaal dingen in de kamer hangen die ik nog niet gezien had. Ze heeft zelf geen blog, dus ik laat ze hier even zien.

Nog steeds kerstsfeer!

Kippenquiltje in constructie

Met borduurtje

Blommetjes

Dit wordt een kussentje voor kleindochter

Maar ze doet meer hoor, borduren, haken en fantastisch breien! Een heerlijk mens die niet stil kan zitten. En nu allemaal maar weer een fijn weekend toegewenst!

Liefs van mij.

De Top van Jantje

Regelmatig heb ik contact met Jantje uit het noorden van ons landje. Soms zo maar achter de schermen, soms via een reactie op een logje. Zij is bezig met een enige quilt voor de buren, als verrassing. De top is klaar en ik vind het leuk om die hier te laten zien.

En dan Jantje's verhaal van de quilt.

In het midden heb ik het huis van de buurtjes gemaakt, daar hebben zijn ouders in gewoond. Na een grondige verbouwing wonen ze er nu zo'n 6 jaar in. Rondom het huis heb ik in de blok 'Hole in the barndoor' allemaal borduurwerkjes verwerkt die met hun leven te maken hebben.

Buurman voetbalde in de locale club en hij timmert graag. Vandaar de voetbal en een boormachine. Hij werkt in een zwembad; daarom heb ik ook lapjes gebruikt met waterdruppels er op. Buurvrouw mag graag breien en ze hebben een hondje. Ook daar heb ik borduurwerkjes gemaakt. En hun zoon is/was altijd heel erg druk, vandaar de 'drukke' kleuren. Hij zorgt ook voor de kippen van oma.

In de vakantie gingen ze altijd naar Ameland; vandaar lapjes stof met zand en zee. Deze lapjes heb ik op Texel gekocht. O ja en het steen- en dakmotief begrijpt men nu ook wel denk ik, het slaat op het huis. Ik heb ze voornamelijk in de hoeken verwerkt, als een soort - hoeksteen van de samenleving.

Vinden jullie het geen geweldig cadeau dat Jantje voor haar buren maakt? Ze zullen er super blij mee zijn, dat weet ik wel zeker.

Ik ben blij .....

......maar voel me dom en IK SCHAAM ME DIEP!! En voel ik me zoals op dit plaatje, dat getekend is door HAAR. Struin ik het hele internet af, zijn dames voor me aan het rommelen in hun voorraadjes stof, allemaal omdat ik denk dat ik DIT stofje niet meer heb en dus met een probleem zit. En wat gebeurt er?? Vind ik het toch nog in een doos! Ik was gewoon in mijn kast aan het rommelen, niet op zoek naar iets speciaals. Er staan een aantal dozen in met etiket, weet ik tenminste wat er in zit. Maar op eentje ontbrak dat. Even kijken dus. En ...... jawel, tussen lapjes waar het helemaal niet thuis hoort, vond ik het.

Je snapt dat ik een gat in de lucht sprong. Een hele FQ nog wel. In ieder geval iedereen bedankt die heeft mee gedacht en mee gezocht!

Pakje van ver

Viavia kreeg ik gisteren een plastic zak met pakjes uit Wit Rusland. Oh wat enig. Gauw de pakjes er uit halen. Het zijn er 3. Even uitstallen.

Ze zijn afkomstig van vriendin Larissa, meegereisd met vrienden uit de kerk die hun jaarlijkse bezoek aan Grodno in Wit Rusland brachten. Jammer genoeg kon ik de laatste jaren niet mee, maar via telefoon hebben we veel contact met elkaar. Het rode tasje is voor mijn vriendin Ria en haar man, zo lief! Nu eens even kijken wat er in dat kleine doosje zit.

Kijk nou eens! Een heuze bicornu! Niet van Larissa, maar van een andere hele lieve vrouw, directrice van het conservatorium in Grodno. Ze kan prachtig zingen en geeft zelf ook nog zangles. Maar een bicornu van haar, dat had ik nooit verwacht. Oh jee, het dekseltje met geborduurde hartje staat op z'n kop zie ik nu.
En dit stuurde Larissa allemaal mee.

Wat ik erg leuk vind, is het boekje met foto's en geschiedenis over Grodno. Voor het eerst staat de tekst er niet alleen in het Russisch bij, maar ook in het Engels. Veel herkenbare foto's met herinneringen voor mij. Van zulke lieve cadeautjes word je toch helemaal warm!

Bloemetjes in een hoekje en een boekje. En een vraag.

Om maar met de vraag te beginnen. Ik ben op zoek! Ik heb een heel klein stukje stof voor mijn Variahexjes-quiltje tekort. Om straks de hoeken af te werken. Het gaat om dit rode stofje op de foto. Via het PB kwam ik de naam te weten: Simple Snowflake Deep Red van Benartex. Misschien ligt bij een van jullie een stukje?

Dit is ons poortje aan de zijkant van onze tuin (kijk niet naar de rommel hoor).

En kijk nou eens wat er in dat onooglijke hoekje rechts in de grond staat mooi te wezen.

Zomaar daar terecht gekomen. Maar ik heb niet alleen een bloemetje in dat hoekje, maar ook in een boek! Dat had ik gezien bij HAAR en direct besteld.

Mijn zwager is een enorme natuurliefhebber, ook van wilde planten. Ik zou heel graag een keer een quiltje met een paar van die planten voor hem maken. Dus ben ik ijverig aan het studeren op de technieken van de schrijfster.

Heel fijn weekend allemaal en liefs van mij.

Broer en zus

Poes (links) uit DIT logje heeft er een zusje bij:

Nu kunnen ze, terwijl hun vrouwtjes Nel en Lisa op een terrasje aan een tafeltje een kopje thee nuttigen, zelf op een tafeltje ongestoord een tukje doen. Pppprrrrrrr!

Even klikken om te vergroten.

Beide poezen hebben natuurlijk een naam:

Broertje: "Haasje Snoep"

Zusje: "Katinka Dorendak".

Nee, ik heb die namen niet zelf verzonnen. Toen ik met de stitchery's van de beide dames aan de gang ging en het idee van dit quiltje steeds meer vorm kreeg, moest ik veel denken aan 2 vriendinnen van mijn moeder. Vanaf haar tienertijd (ze is geboren in 1903) had ze bijzondere vriendinnen. Waaronder 2 zussen, ik geloof zelfs een tweeling. Nel en Lise Vink. Als tiener was ik daar een keer met mijn moeder. Ze woonden in een chique huis in Baarn en werkten voor de Staatsloterij. Toen we bij hen aan kwamen en de voordeur open ging, stormde er een hondje, een tekkel, naar buiten die er als een haas vandoor ging, met een van de zussen er achter aan. Binnen bleek nóg een hondje te zijn, een ander langharig soort. Alletwee met een 'boom'. Je snapt het al, de tekkel heette Haasje Snoep, de ander 'Katinka Dorendak'. Dat vergeet je natuurlijk nooit. Moeder heeft heel wat verhalen verteld over het plezier dat ze met elkaar hadden en hun ondeugendheden. Mijn moeder kon met veel humor en smakelijk vertellen en ook heel goed mensen imiteren.

Dus dat is het verhaal achter dit quiltje. Nu snap je ook dat de dames nogal kies-keurig zijn in het zoeken van een huis. Sommigen staan al in de steigers en van sommigen is er zelfs nog geen fundament. Er komen 16 huisjes in de rand van het quiltje.

In Verstek

Vol goede moed gingen Ruth en ik vorige week op onze woensdagse Mini Bee met de randen van Ruths top aan de gang. De randen waren wel al aan genaaid, maar de hoeken moesten nog afgewerkt. In verstek! En dat is een lastig werkje, vooral als er strepen in de rand zitten die perfect op elkaar moeten aansluiten. Ik had dat wel eens eerder gedaan (met MISSIE JONES), voor Ruth was het de eerste keer. Maar ik blijf het lastig vinden. De eerste hoek deed ik voor, maar de tweede nam Ruth zelf onder handen.
Met de goede kant op tafel de linker rand haaks over de rechter leggen en dan, met een hoek van 45 gr. een lijn tekenen van de binnenste naar de buitenste hoek.

Daarna de rechter rand over de linker leggen en net zo'n lijn tekenen. En nu komt het. De 2 randen met de goede kant op elkaar leggen en precies op de getrokken lijnen spelden. Vooral bij de strepen controleren of het goed gaat. Zweten ..... En dan, rrrrrrrrrrrrrrrttt, onder de naaimachine.

En kijk nu eens naar het resultaat! Perfect Ruth!!

Op naar de 3e hoek. Die ging ook perfect. Nog ééntje ........ Hè?? Hoe kan dat nou?? Eén rand is te kort en overlapt de andere niet, dus ze kan geen lijn tekenen. Wat is het probleem? Ach, kijk nou, de rand is niet goed verdeeld aan de top genaaid. Een kant steekt te veel uit, de andere kant is te kort. Dus ...... de hele rand lostornen, plus één hoek. Dat is toch even balen! Maar Ruth is niet van de wijs te brengen en heeft geduld (moet je ook wel hebben hè als quiltster). Mijn tijd zit er op, maar Ruth gaat lekker door en 's avonds krijg ik een telefoontje:
"Het is gelukt hoor! Hij zit er helemaal aan en het is goed geworden"!
Een foto van de hele top houden jullie nog te goed.

Hiep hiep hoera voor Max!!!

Vandaag ben ik jarig, 15 jaar! Dus ik ben nu echt een oude heer, maar ik zie er nog steeds goed uit hoor! Kijk maar eens naar deze foto:

Hier lig ik gezellig in de Idylle op mijn eigen matje, dicht bij het vrouwtje dat natuurlijk druk aan het naaien is. Maar ik herinner me nog heel goed dat ik met mijn 6 broertjes en zusjes bij mijn moeder, een hele lieve Tervuerense herder, woonde! Mijn vader, een échte Border Collie, woonde 2 huizen verderop. Hun baasjes lieten ze altijd samen hollen en spelen in het park. Een tijdje voordat ik geboren werd, hadden die 2 baasjes zóveel te bespreken, dat ze niet in de gaten hadden dat mijn pappa en mamma stiekem uit het zicht verdwenen. Tja, en toen moest er al gauw een soort box onder de trap bij mijn moeder gemaakt worden. Maar gezellig dat het was! En zóveel handjes die ons kwamen aaien. Soms mochten we buiten spelen met een doos. Kijk, hier ben ik nog een dreumis, makkelijk te herkennen aan mijn witte bef en ene sokje.

Op een dag kwam er bezoek. Twee dames. Ik hoorde een van hen zeggen:
"We komen alléén maar kijken hoor!"
Ze waren zó lief. Ik wilde die ene van dichtbij zien en ruiken en kroop op schoot en helemaal in haar hals! Toen riep ze uit:
"Oh, nu ben ik helemaal verkocht ....".
Een paar weken later mocht ik bij haar wonen en zij is nog steeds mijn baasje (samen met háár baasje hoor!)
Ik zie me zelf nog als kleuter:

En als stoere jongeman:

Als tiener ben ik zelfs op school geweest, 3 weken lang! Bij MARTIN GAUS. En kreeg ik ook nog een diploma voor goed gedrag! Maar al ben ik nu oud en willen mijn achterpoten me niet altijd meer goed dragen, ik ben nog steeds heel gelukkig en tevreden en mijn baasjes zijn nog steeds dol op mij en zeggen vaak dat ze me niet willen missen!

Waanzinnig!

Heeft iemand van jullie ooit koffie gedronken in een waterbassin van een watertoren? Of op de bodem van zo'n toren gestaan en dan met hoofd in de nek helemaal naar het dak gekeken? Ik wel, vandaag, samen met mijn dochter. We maakten een uitstapje naar de WATERTOREN WIERINGERWAARD. Waanzinnig leuk en echt een aanrader.

Kijk, hier zitten we koffie te drinken en een lekkere tosti er bij.

Zie je die dikke afgebroken muur aan de binnenkant? Dat is nog een restant van een van de oude waterbassins. In 2005 hebben Peter en Marjan de toren met daarnaast de Reinwaterkelder gekocht. Peter was op zoek naar een nieuwe localiteit voor zijn Antiek en Curiosa. Perfecte plaats, dacht hij, die kelder dan. En daarna bedacht hij een plan voor de toren. Hij geeft daar nu rondleidingen en álles wat er staat is te koop!

Er hangen ook prachtige Tiffany lampen:

En hoe vind je deze lamp?! Een hoedje, zo ontzettend leuk!

In de verbouwde Reinwaterkelder, een hele grote hal, vind je van allerlei curiosa en antiek. Ontzettend schoon en keurig uitgestald. Ik heb enorm genoten! Echt de moeite waard om er een keer heen te gaan. Maar bij koud weer wel warm aankleden, want het is natuurlijk onmogelijk zo'n toren te verwarmen.

Pagina's