Gezellig dat je even bij me langs komt. Op deze plaats deel ik het een en ander over mijn hobby, Patchwork en Quilten, en ook iets over familie, huis, tuin, hond en andere leuke dingen. Soms ook wat om over na te denken. Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat en als je klikt op de foto's worden ze een stukje groter.
Veel plezier!

Werk en een weggelopen poes

Ondanks al het leuks en gezelligs heb ik deze week best hard gewerkt. Vooral gister in de tuin. Maar goed ook, want het regent nu pijpenstelen en het is hartstikke donker. Hoe is dat bij jullie? Ik ben in de weer geweest met koeienpoep, bemestte tuinaarde, schoffel en veel meer. Maar vooral met het zevenblad, brrrrr!!! Er staat een hele hoek vol en ik heb me laten vertellen dat een manier om er van af te komen, is om het bij de grond af te knippen! Niet trekken, dat stimuleert alleen maar meer groei. Maar oh het ruggetje!! Ik ben ook begonnen met het exporteren en importeren van oude logjes van Weblog. Elk logje moet bewerkt en gecorrigeerd worden, dus heeeeeeeeeeel veel werk. Ik zag dat CORRIE er ook mee bezig is. Ik bewaar niet alles hoor, alleen wat ik echt wíl bewaren en waar ik nog foto's van heb in mapjes op de pc. Mooi werkje voor vandaag met dit weer. Maar ik heb deze week ook zitten stitchen.

Deze poes is bij HAAR weggelopen, sprong op mijn eigen tafeltje met bloemen en viel daar zomaar in slaap. Ik heb hem niet wakker gemaakt en stiekem naast de Variahexjes gelegd. Past toch mooi?!


Ik heb al besloten dat er een poezenzusje bij komt. Het tafeltje staat voor haar al klaar. Dus dit wordt een heerlijk dagje binnen. Lekker rustig.
Ik hoop van harte dat het maandag droog en een beetje zonnig weer zal zijn. Het ziet er wel naar uit. Ik gun onze koningin zó een heerlijke hartverwarmende dag.

Jullie allemaal ook een fijn weekend en een gezellige vrolijke Koninginnedag!

Bijzondere Herinneringen

Vandaag, 26 april, is het 40 jaar geleden dat dit kleine mannetje op Aruba het levenslicht zag en 38 jaar geleden
dat wij, Chago, ik en ons dochtertje van 4, op het vliegtuig stapten om hem en zijn 7 jaar oudere zusje voor het eerst te ontmoet-en en in ons gezinnetje op te nemen. Dat betekende een hele procedure en spannende uurtjes. Na 6 weken vlogen we terug. Niet met 3 kindjes, maar met 4! Er bleek nóg een zusje van 4 jaar te zijn, onafscheidelijk van haar kleine broertje. En klein wás hij! Twee jaar oud, bijna geen nekje, maatje 80 van broekje waar een stuk vanaf geknipt werd en ook nog een flinke zoom in gemaakt werd. Je kon hem zo in een boodschappentas meenemen. Moet je hem nu zien; buikje, bijna kaal en groter dan ik.

Een jaar later. Er wordt een kraam voor het huis gebouwd om
spulletjes voor Vietnam te verkopen.

Ook is het vandaag 26 jaar geleden dat die vreselijke ramp in Tsjernobyl plaats vond en 20 jaar geleden dat ik mijn dierbare Wit Russische vriendin Larissa leerde kennen. De dag daarvoor was ze samen met een collega onderwijzer en 24 "Tsjernobyl" kinderen voor 6 weken in Alkmaar aange-komen. Kleine, bleke kinderen van ± 11 jr, sommigen kaal door de straling, in een verschrikkelijke gammele bus, met heel veel flesjes wodka als presentje voor de gastgezinnen (lege flesjes werden weer ingezameld en mee terug genomen. Die waren geld waard!). De 26e, zondag, waren ze allemaal bij ons in de kerkdienst. Na de dienst, tijdens het koffiedrinken, een sociaal gebeuren, stelde ik me aan Larissa voor. Ze zou ook 10 dagen bij ons logeren. Kende ze vast mijn gezicht.

Larissa met collega bij ons in Heiloo
 in de keuken, mei 1992.

Haar prachtige grote ogen stonden vol tranen. In het Duits (ze was lerares Duits) vertelde ze hoe onderste-boven ze was van de liefde en de openheid die ze tussen de mensen zag, geen hardheid, geen wantrouwen. En hoe ze geraakt was door een lied dat we zongen: "Emmanuel, Emmanuel .... (God met ons). Natuurlijk zag zij toen alleen de 'lichte bovenkant van de hand', niet de onderkant. Ik had er op dat moment geen idee van dat wij nog geen 10 weken later bij haar in Wit Rusland zouden zijn en deze reactie véél beter zouden begrijpen.
In die 6 weken gingen ze ook naar de tandarts. Allemaal op één na .... Larissa! Die was als de dood, chichi (zoals zij het zegt, want in het Russisch bestaat er geen 'h'.)


Het was een geweldige tijd met hele grote geweldig fijne gevolgen.

De Synagoge in Alkmaar

Sinds kort is de Synagoge in Alkmaar weer in het bezit van de Joodse gemeenschap. In 1804 al werd het gebouw door de toenmalige Joodse gemeenschap aangekocht. Door de deportatie van de Joden in de Tweede Wereldoorlog, verloor het gebouw zijn functie en heeft sinds 1954 onderdak geboden aan de Baptistengemeente. Na een rigoureuze renovatie wordt het nu weer gebruikt waarvoor het bedoeld was: als Sjoel (Jiddisch, van het Duitse Schule), Huis van samenkomst.

Opening van de Sjoel in Alkmaar (foto van internet)

Gisteremiddag waren wij er op uitnodiging van een kennis te gast bij een optreden van Otto de Bruijne en Elise Mannah. Hij schildert. Met verf én met woorden! Een woordkunstenaar. Hij 'schilderde' 3 verhalen met daarin typische Joodse humor en wijsheid. Als hij vertelt, hang je aan zijn lippen! Het is een wonder dat hij weer kan optreden, na een jarenlange revalidatie. Hij is zeer ernstig ziek geweest, heeft 51 dagen in coma gelegen. Wil je meer over hem weten, kijk dan even HIER of HIER.

ELISE treedt regelmatig samen met hem op. Zij zingt. Gister zong zij prachtige liederen in het Hebreeuws en we hebben ook met ons allen Hebreeuwse 'evergreens' gezongen. Het was echt heel bijzonder, ik heb genoten.

Heel bijzonder was ook de bewaking. Ja, je leest het goed. Voor de ingang stonden bewakers die contro-leerden of je wel uitgenodigd was en of je niets verdachts bij je had. Dit n.a.v. wat er in Frankrijk is gebeurd. Het ging heel vriendelijk hoor, dat wel, maar het is triest dat zoiets tegenwoordig nodig is.

Avonturen met Nel en Lise

Ik heb al 4 huisjes gevonden voor de zussen Nel en Lise. Maar ze stellen nogal wat eisen, dus mijn zoektocht gaat voort. Daarom ben ik maar eens naar de bouwplaats gaan kijken waar nog heel wat nieuwe huisjes gebouwd gaan worden.


Je ziet, er wordt hard gewerkt, 4 zijn er klaar en 2 zijn in constructie. Het is goed om af en toe het werk wat op afstand te zien, dus de huisjes verhuisden even naar de schoorsteenmantel.


De 2 dametjes die daar zitten, vonden het prima. Maar nee, ze zijn niet voor hen. Nel en Lise mochten ze vast bewonderen. Ze hebben inmiddels ook nog een ander terrasje ontdekt en daar heb ik met ze zitten praten, aan de rand van een hexavormig pleintje.


Maar nu even serieus.
Een hele tijd geleden heb ik van 19 varia-hexjes de grote hexagon gemaakt. Langzaam ontstond een idee hoe ik daar mee verder zou gaan. Wat er klaar is, hangt nu op mijn prikbord. Er komen rondom nog 12 huisjes bij. Voor de hoeken en tussen de huisjes maak ik nog een paar varia-hexjes. Het hexje dat ik er nu tussen geprikt heb, lag nog ergens, maar ga ik niet gebruiken. Er komen ook nog 2 stitchery's bij die ik aan het voorbereiden ben. Het is leuk en gevarieerd werk. Als ik er lekker mee bezig ben op mijn werkplek, de Idylle, en af en toe naar buiten kijk, zie ik dit:


Ons bloeiende pruimenboompje. Ik hoop dat ik er dit jaar weer jam van kan maken. Die is zó lekker. Vandaag wordt een dag van inkopen doen. Leuke! We hebben een paar feestelijke dagen in het vooruitzicht en er moet nodig wat nieuws aangeschaft worden, hoera!
Allemaal een fijne dag.

Mini-Bee en 17,5 meter snijden!

Vandaag had ik een spannende Mini-bee. We moesten de randen maken voor de quilt van Ruth. In verstek! Van een randenstof van 2.20 lang. Vier randen snijden, dat betekent dus ± 17,5 meter snijden met het rolmes. Ik was er net mee begonnen toen Ruth me snapte met de camera.


Dan goed uitrekenen op welke lengte je ze moet snijden, zodat het mooi in verstek komt. Omdat het niet voor mezelf is, denk ik wel 10 keer langer na voordat ik het mes er in zet. Maar het is gelukt hoor. Even een rand langs de top gelegd om het effect te zien.


Daarnet belde Ruth op om te zeggen dat ze de randen er al van puntje tot puntje aan genaaid had. Het verstek zelf komt nog. Ik vind het verschrikkelijk gezellig om met haar samen te werken. We maken ook wilde plannen! Bijvoorbeeld om met haar zus die in Groningen woont naar het QUILTFESTIVAL te gaan. Dat zou toch helemaal geweldig zijn. Alleen ..... Chago heeft een verrassing voor mij in petto die net in dat weekend valt. Tja, en dat wil ik natuurlijk niet missen.

Zo leuk!

Wat heb ik een prachtige dingen gezien en leuke ontmoetingen gehad de afgelopen week. Ondanks de hectiek en onverwachte gebeurtenissen tijdens de dagen bij mijn zus en zwager waarbij ik gelukkig mee kon helpen de problemen op te vangen. Zij ligt nu in het ziekenhuis, maar het gaat al wat beter.
Het begon al op de heenweg: prachtige luchten, bloesem en ooievaars.



Dat was in Rouveen, vlak bij STEGEMAN waar ik natuurlijk heen moést. Voor 2 corduroy broeken voor Chago, haha! Maar een paar lapjes gingen ook mee hoor. Ik bracht een bezoek aan YVON. Zó leuk om haar eens te ontmoeten, het resultaat van de verbouwing te zien, haar quilts te bewonderen (oh, zó mooi) en haar boeken. Vooral dat ENE!! We hebben gezellig koffie gedronken en gebab-beld. Ze woont prachtig, zo'n weids uitzicht en ruimte.

Op de terugweg ben ik gestopt bij HET PLAKHUIS, de winkel en B&B van Heleen. Ze was natuurlijk helemaal verbaasd mij in haar winkel te zien staan. Wat een prachtig pand, van buiten en van binnen met op veel plekken haar prachtige quilts! Zo smaakvol. Een huis met geschiedenis. En dan de winkel! Daar moet je echt eens gaan kijken.


Dat was echt even genieten naast al het andere. Dank jullie wel Yvon en Heleen!

Missie Jones en WC papier

Wat heeft Missie Jones te maken met WC papier?! Nou, hetzelfde als wij allemaal en een beetje meer. Ook zij heeft in haar kleinste kamertje een voorraadje van dat papier. En wat ziet dat er tegenwoordig vaak leuk uit. Met bloemetje bijvoorbeeld.
"Bloemetjes! Hé dát is een idee", mompelt Missie terwijl ze een bezoekje aan dat kamertje brengt. Ze wil nl. haar tuintje afmaken en dacht dat rechttoe rechtaan te doen, simpel en strak. Maar waarom zou ze er niet nog wat leuke bloemetjes inzetten? Dus ging Missie passen en meten, tekenen en knippen en zie daar, hier en daar een simpel bloemetje of een krom paadje.




Er komt hier even een blogstilte.

Ik ga een bloemetje brengen naar mijn zus die een poosje terug haar heup brak, maar nu ook nog met benauwdheid en hart-klachten in het ziekenhuis ligt. Niet kritiek hoor en ze is ook heel flink. Misschien neem ik ook wel wat lekkers voor haar mee. Maar niet deze taart, haha. Die is al op.
En weet je wie hem gemaakt heeft?? Precies, mijn DH Chago, op een Paasworkshop. Hij was héérlijk. Hoe lang ik weg blijf, weet ik nog niet, dat hangt van mijn zus af. Fijne week allemaal en tot horens.

PASEN - EASTER

Er is een verhaal over een Franse soldaat tijdens de 1e Wereldoorlog. In een gevecht werd een van zijn armen geraakt door een kogel en moest in het hospitaal geamputeerd worden. Op een dag stond de chirurg die de operatie gedaan had naast zijn bed en keek met een triest gezicht op hem neer en zei:
"Het spijt me zó erg dat je je arm moest verliezen".
Toen de soldaat deze woorden hoorde, kwam hij overeind in zijn bed en protesteerde:
"Ik heb hem niet verloren, ik heb hem gegeven!"
Een beetje op dezelfde manier kunnen we zeggen dat Jezus niet zijn leven verloor. Hij gaf het vrijwillig. Alleen door het geven van Zijn leven kon hij de wereld redding geven. Hier zien we het geheim van het Kruis, van Pasen.
Paul Brodersen, Deken van Kopenhagen


There is a story about a French soldier in the first World War. In a battle one of his arms was injured by a bullet, and in the hospital it had to be amputated. One day the surgeon who had performed the operation stood at the bedside of this young soldier, and, looking sadly down upon him, said:
"I am so sorry that you had to lose your arm".
At these words the soldier raised himself up in his bed and protested:
"I did not lose it, I gave it!"
In a similar way we can say that Jesus did not lose His life; He gave it freely. Only by the giving of His life could He save the world. Here we face the secret of the Cross.

Paul Brodersen, Dean of Copenhagen

Ik wens jullie allemaal een heel fijn en gezegend Paasweekend!

Supermeiden en Duifjes

Oh wat heb ik dinsdag genoten van mijn 3 supermeiden!! Het was een dagje Amsterdam met 3 kleindochters. Eerst het Verzetsmuseum. Ze dronken die hele verschrikkelijke geschiedenis over de 2e wereldoorlog gewoon in! Het is toch zó mooi om te zien met hoeveel belangstelling ze zoiets in zich opnemen. In 'Bordjes', het restaurant er naast, hebben we een tijd zitten napraten.
Maar toen!! Natuurlijk moest er geshopt worden, in de Kalverstraat. In de eerste de beste kledingzaak was ik ze direct kwijt. Als geiten renden ze naar binnen. En waar moest ik zoeken? Natuurlijk in de paskamers. B.h's, t-shirts, broeken....... Heerlijk passen en, echt waar, héél verstandig kopen. Geweldig.
En natuurlijk schoenen kijken, met van die héle lage hakken, haha. Gelukkig was er hier en daar een kruk voor mij voor het urenlange wachten. En voor een enig gesprekje met een Duitse knul van 14. Die zat ook op 3 vrouwen te wachten. Dat was dinsdag.
*******
Woensdag aan het prutselen geweest en dit was het resultaat:


Twee lieve duifjes. Patroontje van Den H&W, wel bekend denk ik.


Binnenkort vliegen ze uit naar de buurtjes. Die zijn dan 50 jaar getrouwd. Ze moeten nog even geduld hebben en in die tijd geniet ik er zelf van. Tot de volgende keer maar weer.

Over kleindochters en plasjes.

Vandaag ben ik met 3 kleindochters (13-16 jr) op stap. Ze hebben 'studieverlof'. Dat betekent dus een vrije dag! Een poosje terug was ik met Ruth naar het Verzets-museum in Amsterdam. Wij hebben toen alleen de tijdelijke tt 'Elke dag een draadje' bekeken. Maar niet het museum gedeelte over WO II. Daar ben ik vandaag met de meiden heen. Zware kost? Ja, maar ze zijn altijd erg geïnteresseerd, het is aan hun besteed. De jongste van bijna 6 gaat natuurlijk niet mee, zij is liever zó bezig:


Toen met Ruth heb ik in het voorbijgaan één foto gemaakt die direct allemaal herinneringen opriep. Op het eerste gezicht een vreemde compositie:


Een soldatenhelm uit de 2e wereldoorlog, omgebouwd tot po! De herinnering is onontkoombaar.

1945. Ik ben net 3 jaar en woon aan het meest oostelijke randje van de Watergraafsmeer in Amsterdam, vlakbij Stadion 'De Meer', het oude Ajaxstadion. De oorlog is een paar dagen voorbij en vandaag gaan we naar de Middenweg (waar toen al lijn 9 reed) om de Canadese soldaten toe te juichen. Ik mag mee, samen met mijn ouders, broertje, grote zus en oude buurvrouw. Oh wat een mensen en wat duurt het lang. Ik moet plassen! Geen nood. Buurvrouw heeft een lange, wijde zwarte jas die ze uitspreidt en ik kan mijn plasje doen. Na de zomer-vakantie gaat mijn broertje van 6 naar de grote school. Wat verschrikkelijk. Wij spelen altijd zo fijn samen en ik mis hem zo! Ik ga hem zoeken, elke dag weer. De trap af, onze voordeur (de middelste van 3) uit en het (Volta-)plein op. Moeder moet me steeds zoeken, lopend of met de fiets. Eén keer vindt ze me ver weg in de grote R.K. kerk!
Kijk, hier is mijn huis, links op de 1e verdieping. En zie je het dakraampje rechts naast de dakkapel? Dat heeft mijn vader later toen ik 7 was, voor mij groter gemaakt, voor mijn eigen hokje.


Moeder kan dat niet volhouden. Ze heeft hele zware jaren achter de rug, emotioneel én lichamelijk. Er wordt besloten dat ik naar de peuterschool moet, aan de overkant van de Middenweg op een braakliggend stukje grond aan de rand van Betondorp. Wat vind ik dát verschrikkelijk! Ik wil bij mamma blijven, met broertje spelen. Ik wíl niet naar school!! Op een dag zit ik daar op de wc een plasje te doen. Plots gaat de deur met een ruk open, wordt ik door die grote strenge vrouw met knot omhoog gerukt en krijg ik een pak slaag op mijn billen!! Ik snap helemaal niet waarom (later denk ik: misschien zat ik per ongeluk op de jongens wc?) Nu vind ik het daar niet alleen verschrikkelijk, maar durf ik ook niet meer naar de wc. Op een dag. Na schooltje loop ik over het ongelijke stuk grond van gras en zand naar de Middenweg, waar ik moet wachten op moeder of het dienstmeisje. Ik moet plassen! Oh, wat moet ik nodig plassen. Ik probeer het plasje met mijn handje tegen te houden terwijl ik begin te huilen. Ineens is daar een grote soldaat (die daar nog regelmatig rondliepen).
"Wat is er aan de hand meisje, waarom moet je huilen?"
"Moet een plasje doen", bibber ik.
Dan, terwijl hij zijn helm pakt, zegt hij met vriendelijke stem:
"Kom maar, doe het maar in mijn helm!"