Gezellig dat je even bij me langs komt. Op deze plaats deel ik het een en ander over mijn hobby, Patchwork en Quilten, en ook iets over familie, huis, tuin, hond en andere leuke dingen. Soms ook wat om over na te denken. Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat en als je klikt op de foto's worden ze een stukje groter.
Veel plezier!

Beneveld....

Nee hoor, geen paniek, ik heb niet te diep in het glaasje gekeken of zo. Maar ik zat wel in de nevels, samen met Chago. Hij heeft altijd heel veel belangstelling gehad voor sterren en planeten en alles wat met het heelal te maken heeft. Vandaar dat wij afgelopen vrijdagavond bij een lezing waren over nevels in de STERRENWACHT hier nog geen 2 km vandaan. Dat was de eerste keer dat we daar binnen waren.
Het was echt bar interessant, maar na een uurtje was mijn hoofd ook bar nevelig! Gelukkig was er pittige koffie en mochten we ook naar boven in de koepel en door de telescoop kijken. En dat was super!! De lucht was stralend helder en de uitleg fantastisch. Wat een sterren!


We hebben veel gezien, o.a. de Andromeda nevel, als een klein neveltje, ongeveer zoals op de linkse foto. De rechtse is door een nog veel grotere telescoop gemaakt.



De Andromedanevel, een naaste buur van ons melkwegstelsel, staat op 2,2 miljoen lichtjaar afstand. Eén lichtjaar is de afstand die het licht in één jaar aflegt. Je wilt zeker ook wel weten hoeveel kilometer een lichtjaar is. Wel, het licht heeft een snelheid van 300.000 km/sec. In één seconde legt het licht dus 300.000 kilometer af. In één minuut dus 60 x 300.000 = 18 miljoen kilometer. In één uur 60 x 18 miljoen = 1080 miljoen kilometer. In één dag 24 x 1080 miljoen kilometer = ongeveer 26.000 miljoen kilometer. Dat is 26 miljard kilometer. Per jaar legt het licht 365 x 26 miljard = 9500 miljard kilometer af. Ofwel 9,5 biljoen kilometer. Dat schrijven we zo: 9.500.000.000.000! (informatie van DEZE site). Dat is toch niet te bevatten.

We zagen Jupiter met de 4 manen. Zó duidelijk:


En natuurlijk ook de maan. Juist omdat hij niet vol was, kon je goed het reliëf op het oppervlak zien. Schitterend.


We hebben nog veel meer gezien, maar je realiseert je dat het maar een miniminiminifractie is van al dat grootse van de Schepping. Overweldigend!

(De foto's heb ik uiteraard via internet)


Rectificatie

In het vorige logje liet ik een foto zien van een heel bijzonder gebouw in Zaandam in de overtuiging dat dit het nieuwe Stadhuis was. NEEFTJE wees mij er gelukkig op dat dit niet het Stadhuis is, maar het Hotel naast het Stadhuis. Het Stadhuis ziet er trouwens ook heel bijzonder uit in dezelfde Zaanse stijl. Ook de moeite waard om te bekijken. Dat zie je wel op onderstaande foto, een panoramafoto van hotel (links) én stadhuis gemaakt in november 2010 (foto van internet).



Huisjes

In heel Nederland worden op het ogenblik huisjes gebouwd. Vrijstaande huisjes, straatjes en zelfs hele dorpjes. IJverig worden bouwstenen verzameld, hoekstenen geplaatst en straatjes aangelegd. Er worden zelfs onderdelen geruild! Soms kriebelt het om me er ook in te storten en enthousiast mee te gaan bouwen. Maar ik moet verstandig zijn en me beheersen, ahum! Nee, voorlopig houd ik me maar bij afbeeldingen van huisjes. Want wat zijn er leuke huizen op deze wereld! Sommigen heb ik zelf gezien en gefotografeerd. Bijvoorbeeld in Engeland:



En wat dacht je van deze:



Op het linkse plaatje huisjes in Wit Rusland, op het rechtse huisjes in Litouwen, waar we ook veel huizen tegenkwamen die lijken op de roodgeschilderde huizen in Zweden.

Maar ook in de tropen staan er enige, kleurrijke huizen. Hieronder links een winkelstraat in Havanna, Cuba en rechts een authentiek Arubaans huisje.



De foto van het Arubaanse huisje heb ik van internet. Ik heb er wel zelf een, maar het uitzicht op het huis wordt door mijn persoontje bedorven, haha.

Maar ook in Nederland kunnen we er wat van. Bijvoorbeeld deze in Marken (weet je nog Joke?) Maar een absolute topper zie je vanuit de trein hiervandaan naar Amsterdam.

(foto van internet)

Zó bijzonder. Het is het hotel naast het Stadhuis van Zaanstad dat afgelopen woensdag officieel is geopend (KLIK).

Maar het allerallermooiste huis is dit. Het is mijn DROOMHUIS.


We kwamen het tegen toen we bij de Niagara waterval voor een paar uurtjes de grens naar Canada overgingen. Ooohhh, ik was er helemaal ondersteboven van. Ik had het zó op een aanhanger willen zetten en meenemen. 'Our Blue Heaven', een toepasselijke naam. Ik heb er 3,5 jaar geleden een logje over gemaakt op Weblog. (Ik hoop dat ik dat logje nog een keer inclusief foto terugkrijg. Ze zijn er wel mee bezig om alle foto's weer terug te krijgen) Maar ik ben heel gelukkig en tevreden met het huis dat we nu hebben hoor en, niet te vergeten, mijn Idylle.

Heel fijn weekend en tot volgende week.

Hoe leuk is afwisseling?!

Het leven blijft je verrassen. Ben je van plan om gedisciplineerd en verantwoord aan de voorgenomen bezigheden te beginnen, krijg je 's morgens vroeg een telefoontje dat er een ziek kipje is en dat moeder hen naar haar werk moet! Herkenbaar? Gelukkig dat er ook nog een opa thuis was, want ik móest 's morgens weg.
En 's middags zat ik dus met kipje op de bank naar Ice Age te kijken en heb ik geleerd hoe Ellie de Mammoet een baby'tje krijgt, met tijger aan haar zijde, in wiens poot ze mag knijpen en die haar heel liefdevol aanmoedigt te blijven puffen!! Hoe verzinnen ze het. Het was dus een zinvolle dag, haha.

Ondertussen bracht de post 2 nieuwe siggy's:



De linkse is van Mirjam, net als Chago geboren op Aruba. Kantklossen, borduren en patchwork zijn een paar van haar hobby's.
De rechtse komt uit Duitsland, van Ute, gepensioneerd onderwijzeres. Ook haar man maakt heel mooi handwerk.

Heel erg jammer vind ik dat de laatste siggy niet met watervaste pen is beschreven. Ik zorg er altijd voor dat er geen water op de siggy's komt, omdat je niet kan zien of het schrift watervast is of niet . Maar nu kon ik het niet voorkomen. Het was maar één heel klein spatje, maar je ziet het resultaat! Het gezichtje van de herder is gelijk helemaal blauw. Zo zonde. Dus lieve lezeressen, als jullie mee willen doen met de siggy-ruil, denk er dan aan: een watervaste pen gebruiken!

In de dagen hiervoor heb ik ook fijn geoefend met het machinaal doorquilten. Ik begin me steeds meer ontspannen te voelen. Ik ben al een aardig eindje gevorderd met het Groenten en Fruitquiltje voor buurvrouw.


Ik quilt verschillende patroontjes, maar maak het niet te moeilijk.


Op stap met Missie Jones

Ja, Missie Jones en ik zijn eindelijk weer eens op stap geweest. Dat werd ook wel tijd, ik had haar een poosje niet gezien. Ze ging een keertje mee naar mijn Mini-bee. Toen ik haar kwam halen -we gingen met de auto, het was niet zo ver, maar toch te ver om te lopen- zat ze al geduldig op haar stoeltje te wachten. Warm ingepakt in een oude j(t)as die hélemaal bij haar past!


Die j(t)as heeft dezelfde tinten en uitstraling als zijzelf. Ze wilde persé voorin de auto zitten en we waren al gauw bij Ruth, mijn plaatselijke quiltvriendin. Binnengekomen was dit het eerste wat Missie zag:


"Oh", riep ze uit, "die lijken ook al een beetje op mij!" En ze had gelijk. Vinden jullie ze niet prachtig?! Ruth heeft al 16 mandjes van haar quilt van DEN H&W af. Ze heeft er zoveel plezier in dat het sneller gaat dan ze dacht. Terwijl zij verder ging met patches aan elkaar naaien, vermaakten Missie en ik ons ook heel goed samen.


Intussen babbelde Ruth dat het een lieve lust was en vertelde allerlei interessante dingen (echt hoor!) Maar wat hebben we gelachen. Door al dat gebabbel had ze 3 keer dezelfde soort blokjes verkeerd aan elkaar genaaid en moest ze ze weer uithalen! Dus je ziet, je hebt geen grote Bee nodig voor gezelligheid en veel gebabbel. Ruth, Missie en ik hebben genoten en kijken weer naar je uit op onze volgende Mini-bee.

Voor degenen die niet weten wie Missie Jones is: dat is ZIJ!


Drie Generaties (vervolg)

Nog 4 blokken van de "Drie Generaties" quilt wil ik laten zien.

Blok 5, Oma Chrisje. Daar heb je oma Chrisje. Ze zit genoeglijk naast opa Chago, lekker uit te rusten op een tak. Om haar heen zit ook háár kroost en nakroost, maar ze babbelt en knuffelt met opa. Ze houdt niet meer zo alles in de gaten en dat hoeft ook niet meer. Haar kroost is óók verschillend. Er zijn zelfs wat 'vreemde vogels' bij. De boom waar oma en opa in zitten, was vroeger een jurkje van DD.

Blok 6, Scheepje op de levenszee. Als kind mocht ik vaak in de vakantie met mijn vader mee naar de Werf in Amsterdam. Vader maakte vissersboten zoals kotters en loggers. Ik was daar apetrots op. Van de kantoorjuffrouw kreeg ik altijd leuke spulletjes om mee te tekenen en ik mocht van haar wat lekkers halen bij de bakker op het hoekje. Als het mooi weer was, ging ik samen met mijn broer of met een vriendin in de roeiboot door de grachten in de buurt varen. Ook op de timmerzolder was het fijn spelen. Daar rook het altijd zo lekker. En bij de smid! Dat was het einde. Soms mocht ik ook mee de Noordzee op om een proefvaart te maken. Het spannendste was als je door de branding heen ging. Dan moest je je goed vasthouden.
Vader speelde vaak liederen op de piano. Geestelijke liederen. Eén herinner ik me nog heel goed, dat werd een lievelingslied: Scheepje onder Jezus' hoede. Dat eindigde met: en veilig strand voor 't oog. Als klein kind dacht ik dat vader zong: "en veilig Zandvoort ook!" Daar woonden we niet ver vandaan, haha.

Blok 7, De oogst. Mamma (DD) kan heerlijk koken, probeert van alles uit. Ondertussen gaat je leventje gewoon door. Je wordt wat ouder en meer ervaren. Het vlechten van de levensdraden gaat nog steeds door. Soms lijkt het eentonig, een herhaling van hetzelfde (blok2).Maar dan komt het moment dat je vruchten van je leven mag plukken. Tijd voor de oogst!

Blok 8, Venster van het verleden. De titel zegt genoeg. Oma Chrisje begint af en toe door het venster naar het verleden te kijken. Er is zoveel gebeurd. Allerlei kleuren: lichte en donkere. En wat een vormen: grote, kleine, rechte, scheve, scherpe hoeken, flauwe lijnen.... Ze begint ook meer omhoog te kijken..... Maar ook Mamma staat soms al voor dit venster. Nou, daar is niets mis mee. Het is goed af en toe te kijken naar waar je vandaan komt en waar je naar toe gaat. Dat helpt je bij het plannen maken voor je toekomst. Intussen blijft het leven vol kleur en perspectief. Gelukkig maar!

(Oeps, foutje. Dit logje was bedoeld voor morgen, dan had ik jullie gelijk een goed weekend willen wensen, ik heb het verkeerd gepland. Nu dan maar alvast: een heel fijn weekend en tot volgende week)


Drie Generaties

Dit kleine meisje -hier 9 maanden oud- wordt vandaag 42 jaar! Hoe is het mogelijk! Eind 1995 werd zij zelf moeder en kort na de geboorte van haar eerste kindje en ook kort nadat ik me in het patch- en quiltavontuur had gestort, besloot ik een quilt voor haar te maken. Een quilt met een verhaal over jong en 'oud', over nieuw en niet meer zo nieuw. Er zijn oude gebruikte en nieuwe stofjes in verwerkt. Het oudste, een rood lapje is ook 42 jaar en zat aan de binnenkant van het ledikantje van DD. Stofjes van kledingstukken van mijzelf, van haar en de kids, van dekbedjes en gordijntjes.


Ik ontwierp en tekende en naaide alles met de hand. Het werd een bont geheel van vormen en kleuren, net als in je leven. Eindelijk, na 4 jaar was hij klaar en gaf ik hem in 2000 aan haar op haar 30e verjaardag. Inmiddels had ze drie meidjes. Ik maakte er een boekje bij met een uitleg over elk blok.



Want elk blok heeft een speciale betekenis. Hieronder een hele korte samenvatting.

Blok 1, Venster van de toekomst. Een jong, nieuw leventje kijkt door dit venster naar de toekomst. Het hele leven ligt nog vóór haar. Spannend is dat!

Blok 2, Een hok met schaapjes. Dit blok doet denken aan een vlechtwerk en herinnert je eraan dat je Hemelse Vader je 'geweven' heeft in de schoot van je moeder. O ja, je moet nog leren lopen en alle draden van je leven moeten nog netjes door elkaar gevlochten worden. Maar die Vader wil voor je zorgen, net als een herder voor zijn schaapjes.

Blok 3, Oma's droomhuisje. Oma Chrisje heeft altijd gedroomd van een wit huisje met luikjes. En er hoort natuurlijk een geweldige droomtuin met heel veel bloemen bij. Oma zit lekker in haar kamertje voor het raam en leest een van de kinderen gezellig een boekje voor.

Blok 4, Mamma. En hier zit mamma (DD is gek op katten), fier rechtop. Naast pappa temidden van haar kroost en let goed op alles wat er om haar heen gebeurt. Alle kindjes zijn verschillend, de een wat donkerder dan de ander. Ze lijken allemaal zo lief....maar soms....zijn het net kleine katjes!

Dit is genoeg voor vandaag. De volgende keer laat ik de andere 4 blokken zien. We gaan nu eerst maar eens naar het stel toe, met een stapel fotoboeken van vakanties van vroeger. Op verzoek!


Een Vriendschapstrui

In 1985 ontmoette ik Ria voor het eerst. We kwamen sinds kort in haar kerk. Haar man was toen voorganger en ze kwamen op een avond gezellig kennis met ons maken. Ik wist dat ze blind was, maar ik wist niet wat ik kon verwachten. Na het bezoek dacht ik: "Die vrouw wil ik beter leren kennen". Ik was zo vrij haar te bellen en te vragen of ik een keer langs mocht komen. Dat was het begin van onze vriendschap. Sinds mijn middelbare schooljaren had ik geen vriendin meer gehad en ik was zó blij met haar. Ze is een heerlijk mens, heeft een sterk karakter, diep geloof en heel veel humor. In die tijd had ik dat broodnodig!
Anderhalf jaar later vertelde ze dat ze naar het oosten van het land gingen verhuizen. Oh, wat vond ik dat erg! Hàd ik eindelijk een vriendin, ging ze weg! Maar vooruit, niet treuren, echte vriendschap gaat over afstanden heen. Ik leerde braille, eerst met een soort holle prikpen, waar ik blaren van in mijn hand kreeg, later kocht ik een Picht, een afgeschreven braille typemachine van de Blindenbibliotheek. Konden we lekker privé schrijven.


Ria breide veel. Truien, sjaals en blokken die door anderen aan elkaar genaaid werden tot dekens voor Roemenië. Toen wilde ze ook een trui voor mij breien. Ze kocht prachtige wol, maakte een proeflapje, stuurde dat naar mij op en ik ging rekenen en schreef haar de maten en zo terug. En kijk, dit was het resultaat:


Ik vond en vind hem nog steeds fantastisch. Helemaal geen makkelijk patroon om te tellen, maar er zit geen foutje in!


Hij is al meer dan 20 jaar oud, maar ik draag hem nog steeds. We hebben héél veel geweldige dingen samen gedaan en ontzettend veel plezier gehad. Twee maal een conferentie van een week in Frankfurt. Hadden via het VVV een kamer bij Frau Funck. Geweldig. We hebben gezwommen en zijn een jaar of 10 geleden met de Pinksterjeugdbeweging naar Slowenië geweest om te langlaufen. Ria had dat nog nooit gedaan. Ze kreeg een halve dag les van een enige meid en de rest van de week zijn we zelf bezig geweest. Ook hebben we samen een kennis in Beiroet, Libanon bezocht, vlak na de aanslag op Hariri. Veel gezien, genoten en gelachen. Er bleef nog één droom over: ze wilde van kleins af aan een keer op een paard zitten! Nou ja, dat moest er toch eens van komen. Dus een jaar of 4 geleden gingen we naar een manege.


Ze was toen al in de 70! Een van de medewerksters liet haar álles zien, stallen, tuig, paarden van klein naar groot. Alles mocht ze met haar handen bekijken. Fantastisch. En toen kwam het moment suprême: Cap op het hoofd en Ria op een paard. Een meisje bleef bij het hoofd van het paard, de dame aan de zijkant en daar ging ze hoor, Rodeo Ria!! Stapvoets, draf en zelfs even in galop. Dat heeft ze geweten! De volgende dag natuurlijk stevige spierpijn.


Jaren geleden raakte haar man verlamd aan de benen en is rolstoelafhankelijk. En hoewel ze nu al weer jaren dicht bij woont, 4 km bij mij vandaan, hebben we niet meer zoveel tijd en energie voor escapades. Ze heeft een behoorlijk druk programma, dat snap je wel. Maar het is nog steeds een vriendschap door dik en dun. Dat is een rijkdom in je leven.


Recept, een beetje nostalgie en een wasbeurt.

Wil je het recept weten van het maaltje dat Chago maakte (zie vorig logje), dan kan je het HIER  vinden. Ik kan het je echt aanraden, het was héérlijk.

Woensdag hadden we ook al zo lekker en gezellig gegeten. We waren bij "DE GENERAAL". Een restaurant in het oude stationnetje van Baarn waarvandaan heel vroeger het treintje naar Utrecht vertrok. Wij bezochten een tante in Baarn en zij trakteerde ons daar op een heerlijke lunch. Ze is de enig overgebleven tante van mijn vaders kant, nog even gezellig en flink als vroeger. Een paar jaar terug is ze binnen Baarn verhuisd naar een appartement, pal naast het huis dat mijn opa in 1920 liet bouwen en waar ik heel veel herinneringen aan heb. Kijk, hier zie er een fotootje van op een kalender uit 1928, die mijn grootouders kregen op hun 25 jarig huwelijksfeest.


Op één januari was het gewoonte dat de hele familie zich in dat huis verzamelde. Het was een groot gezin met 9 kinderen en een berg kleinkinderen. Het was heerlijk om in de grote hal een aanloop te nemen, op een tapijtje te springen en dan over het glad gepoetste parket te zeilen. Of om vanaf de 3e verdieping over de brede houten trapleuning in cirkels naar beneden te roetsjen. Of om verstoppertje te spelen en te schuilen in een plekje op de zolder met de bedienden kamertjes van vroeger. Nostalgie. Opa zag ik altijd als een soort vader Abraham, oma was een lieverdje. Op deze foto zit ze rechts in een stoeltje van de draaimolen.


Haar tweelingzus zit in het midden en mijn vader is boven op de molen geklommen. Mijn oma heette Christina en ik ben naar haar vernoemd. Ook het huis heette Christina, maar dat staat er nu niet meer op.

Nu weer even terug naar vandaag. Vanmorgen vroeg heb ik onze sprei eens in de wasmachine gedaan. Dat was nog nooit gebeurd en hij ligt toch al zo'n 13 jaar regelmatig op ons bed. Genaaid als een sampler om met rolmes en machine te leren omgaan en later grote punten er aangezet om als sprei te kunnen dienen.


Nu wilde ik wel dat ik een waslijn had en dat ik hem daar mooi aan kon laten hangen. Dit is natuurlijk geen mooie hoek om hem te showen, maar ik wilde hem toch even buiten hebben om zo veel mogelijk te laten drogen.

Zo, dit was het voor vandaag en voor deze week. Een fijn weekend maar weer en groeten van mij.


Verrukkelijk! En siggy's.

Soms zei mijn moeder: "De koningin eet vandaag niet zo lekker!". Dat kan ik nu ook wel zeggen. Terwijl ik hier met mijn lappietoppie bezig ben, komen er verrukkelijke, watertandende geuren uit de keuken. Het is Chago's beurt vandaag om te koken en ik móet even in de pan gluren hoor.


Oh jongens, wat ziet dat er lekker uit en die geuren!! Wat heeft hij er toch allemaal in gedaan? Ik zie kip, abrikoosjes, kaneelstokjes, gember ...... en nog veel meer. Voordat hij klaar is met koken, laat ik jullie even wat siggy's zien. Die komen op verschillende blogjes weer voorbij, dus ook hier.



Linksboven de laatste siggy van 2011. Een leuke Kerst-siggy van Truus. Daarnaast de siggy van Lous. Ze had er een mooie brief bij gestuurd. En tot slot die van Jeanneke. Ze heeft op dit moment erg last van haar hand, maar kan gelukkig wel met de machine werken en geniet van alle siggy's die ze krijgt. Beterschap Jeanneke.

Zo, nu kan ik aanvallen! Een uurtje later: Meisjesmeisjes, wat was het LEKKER! Van mij mag hij ook 2x per week koken hoor, haha.

In het vorige logje vroeg ik of iemand wist wat 'petroleum jelly' is. Anita zocht het op en weet je wat het is? Gewoon vaseline!


De Amish Circle Quilt

Wat is dat lang geleden dat ik iets van de ACQ liet zien! Hij hoort bij een van mijn voornemens voor dit jaar, dus ben ik er ijverig aan begonnen. Eerst moesten er sashings en cornerstones gesneden en genaaid worden:


Daarmee werd de achtste rij aan de lap genaaid. Dat ziet er al aardig uit.


Nog 33 blokken te gaan, maar daar heb er al 5 van af!!

Blokje 89, Center Diamond. Rachel heeft voor drie huwelijken een uitnodiging gekregen. Drie familieleden van haar man gaan trouwen en voor alle drie moet er natuurlijk een quilt gemaakt worden! Dus zijn er drie bijeenkomsten (frolics) afgesproken waar de vrouwen van de familie aan het quilten zullen gaan. Voor alle drie een Center Diamond quilt.

Blokje 90, Het Ontbrekende Puzzelstukje. Terwijl de kinderen spelen met legpuzzels, zitten er 20 vrouwen, waaronder Lydiann, om het frame dat aan het plafond is vastge-maakt. Ze pitten een quilt door voor de veiling op de school. Met z'n twintigen!! Geweldig. Ze hebben grote lol en vertellen elkaar allerlei verhalen. Als ze bijna in het midden van de quilt zijn, schieten ze helemáál in de lach. Tussen de lagen van de quilt is er een puzzelstukje mee gesandwicht. Het is waarschijnlijk op de vulling terechtgekomen en niemand die het merkte.

Blokje 91, de Roman Stripes Variatie. Een van de "Engelse" buren van Martha vroeg haar of ze volgende week een maaltijd zou willen maken voor een paar van haar gasten, toeristen. Zij willen wat meer van het Amish leven weten en in een Amish huis eten. Martha zal haar best doen. Ze heeft ook besloten om een Roman Stripes Variatie quilt te maken. Lekker om restjes te gebruiken.

Blokje 92, Bewaren van eieren. Henry, het oudste zoontje van Rebecca, is helemaal weg van de kippen en zorgt heel goed voor ze. Het eerste wat hij 's morgens vroeg doet, is ze voeren. Ze hebben al zóveel eieren verzameld die ze in de kelder bewaren. Ze doen een laagje 'petroleum jelly' (wie kan mij vertellen wat voor gelei dat is??) op de eieren om de smaak er in te houden.

Blokje 93, Tumbling Blocks. Bij Lavina thuis verwachten ze een hele koude winter dus wordt de houtstapel flink aangevuld. Lavina heeft ook wel eens geholpen met het klaarmaken van ontbijt voor toeristen. Het enige probleem hierbij is het uitleggen dat er geen foto's gemaakt mogen worden en dat haar servies of handwerk niet te koop is. Ze leert haar dochtertjes de Tumbling Blocks met de hand te naaien en ze denkt er over hun quiltje met een katoenen flanel te vullen. Dat is makkelijker bij het doorpitten.

Zo, dat was een heel verhaal. Ik begin er zelf ook weer een beetje in te komen. Nog 28 blokken te gaan!