Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Over kleindochters en plasjes.

Vandaag ben ik met 3 kleindochters (13-16 jr) op stap. Ze hebben 'studieverlof'. Dat betekent dus een vrije dag! Een poosje terug was ik met Ruth naar het Verzets-museum in Amsterdam. Wij hebben toen alleen de tijdelijke tt 'Elke dag een draadje' bekeken. Maar niet het museum gedeelte over WO II. Daar ben ik vandaag met de meiden heen. Zware kost? Ja, maar ze zijn altijd erg geïnteresseerd, het is aan hun besteed. De jongste van bijna 6 gaat natuurlijk niet mee, zij is liever zó bezig:


Toen met Ruth heb ik in het voorbijgaan één foto gemaakt die direct allemaal herinneringen opriep. Op het eerste gezicht een vreemde compositie:


Een soldatenhelm uit de 2e wereldoorlog, omgebouwd tot po! De herinnering is onontkoombaar.

1945. Ik ben net 3 jaar en woon aan het meest oostelijke randje van de Watergraafsmeer in Amsterdam, vlakbij Stadion 'De Meer', het oude Ajaxstadion. De oorlog is een paar dagen voorbij en vandaag gaan we naar de Middenweg (waar toen al lijn 9 reed) om de Canadese soldaten toe te juichen. Ik mag mee, samen met mijn ouders, broertje, grote zus en oude buurvrouw. Oh wat een mensen en wat duurt het lang. Ik moet plassen! Geen nood. Buurvrouw heeft een lange, wijde zwarte jas die ze uitspreidt en ik kan mijn plasje doen. Na de zomer-vakantie gaat mijn broertje van 6 naar de grote school. Wat verschrikkelijk. Wij spelen altijd zo fijn samen en ik mis hem zo! Ik ga hem zoeken, elke dag weer. De trap af, onze voordeur (de middelste van 3) uit en het (Volta-)plein op. Moeder moet me steeds zoeken, lopend of met de fiets. Eén keer vindt ze me ver weg in de grote R.K. kerk!
Kijk, hier is mijn huis, links op de 1e verdieping. En zie je het dakraampje rechts naast de dakkapel? Dat heeft mijn vader later toen ik 7 was, voor mij groter gemaakt, voor mijn eigen hokje.


Moeder kan dat niet volhouden. Ze heeft hele zware jaren achter de rug, emotioneel én lichamelijk. Er wordt besloten dat ik naar de peuterschool moet, aan de overkant van de Middenweg op een braakliggend stukje grond aan de rand van Betondorp. Wat vind ik dát verschrikkelijk! Ik wil bij mamma blijven, met broertje spelen. Ik wíl niet naar school!! Op een dag zit ik daar op de wc een plasje te doen. Plots gaat de deur met een ruk open, wordt ik door die grote strenge vrouw met knot omhoog gerukt en krijg ik een pak slaag op mijn billen!! Ik snap helemaal niet waarom (later denk ik: misschien zat ik per ongeluk op de jongens wc?) Nu vind ik het daar niet alleen verschrikkelijk, maar durf ik ook niet meer naar de wc. Op een dag. Na schooltje loop ik over het ongelijke stuk grond van gras en zand naar de Middenweg, waar ik moet wachten op moeder of het dienstmeisje. Ik moet plassen! Oh, wat moet ik nodig plassen. Ik probeer het plasje met mijn handje tegen te houden terwijl ik begin te huilen. Ineens is daar een grote soldaat (die daar nog regelmatig rondliepen).
"Wat is er aan de hand meisje, waarom moet je huilen?"
"Moet een plasje doen", bibber ik.
Dan, terwijl hij zijn helm pakt, zegt hij met vriendelijke stem:
"Kom maar, doe het maar in mijn helm!"


21 opmerkingen:

Miranda zei

Wat een verhaal Chris....wat een helm al niet teweeg kan brengen. Ik bedenk me wel dat die soldaat mazzel had dat er niks extra's bij was gevallen in dat helmpje....wahahaha! Groetjes daar!

Elly l zei

Oh wat een verhaal en het is nog echt gebeurd ook.
Die soldaat zal toch niet later gewoon zijn helm hebben opgezet.
Ik kan van de lagere school eerste klas nog herinneren dat ik niet wist op welke wc ik mocht, want de wc's waren aan klassen toegewezen. Ik hield het wel even op tot ik thuis was, dus niet. Op een gegeven moment is mijn moeder naar school gegaan.
Maar dat die vrouw je zo van de wc aftrok, wat een trauma voor een kind

Ans zei

Wat een schitterend verhaal Chris. Groetjes, Ans

marga zei

O Chris wat een prachtig verhaal.
Zie het kleine meisje zo voor me.
Wat kun je je als kind dan toch eenzaam voelen en verdriet hebben.
En toch blijkt maar weer dat er altijd mensen zijn met een goed hart die je willen helpen.
Dikke knuf
Marga

Marga (MarPie) zei

Heerlijk je verhaal, ja voor jouw toen die tijd niet. Wie weet waar die helm allemaal wel voor gebruikt is.

Groetjes,
Marga♥

Inge zei

Ik lees het hier in de voorgaande reacties. Allemaal beginnen ze met "wat een verhaal". Wilde ik ook doen, want het is me dan ook een verhaal en zoals jij kan vertellen! Ik zie het kleine meisje Chris voor me, zoveel verdriet om dat broertje dat naar school moest en toen zijzelf ook nog en dan die idiote mevrouw die haar van het wc-tje afrukt en een pak op haar billen geeft. Niet voor te stellen toch, kreeg bijna tranen in mijn ogen (heb ik een té groot voorstelling- en inleef vermogen)
De afsluiting van het verhaal is prachtig, wat een lieverd, die man!

Liefs van mij.....

AnitaS zei

Dat is iets om een trauma aan over te houden. Wat konden ze toch gemeen zijn tegen kleine kinderen. In die tijd hadden ze nog niet van tere kinderzieltjes gehoord. Je verhaal heeft een heel lief einde.

Lida zei

Wat een prachtig verhaal Chris en wat moeilijk voor jou om zo te worden behandeld op school en dan die soldaat, dat is een heel bijzondere man geweest!
Bedankt voor het delen van deze herinnering! Knuffel
Lida

Antje uit Urk zei

Ooh, wat een geweldig verhaal Chris, blijkbaar had de soldaat meer tact met kinderen dan de juf! Ik hoop dat je er niets aan over hebt gehouden!!Vreselijk!
Heel leuk dat je dit verhaal toch met ons deeld. Leuk dat je nog een foto hebt van jullie huis van toen.
Ik hoop dat je een fijne dag met de meiden hebt gehad, lijkt me heerlijk om met oma op stap te gaan!
lieve groetjes!

sylvia zei

wat een mooi verhaal, Chris!! En die lijn 9 en Betondorp en de Middenweg: bekend terrein voor ondergetekende!!
Ik hoop dat je geniet met je dametjes, liefs, Syl

Anoniem zei

Hi Chris,

Dat heb ik ook een keer meegemaakt, dat juf de w.c-deur open deed en me streng toesprak. Ik had n.l geen toestemming van haar om te gaan plassen. Ook in ong. dezelfde leeftijd. Jarenlang kon ik mijn nood niet doen op "vreemde plaatsen". Die cabines tijdens de vakantie was helemaal een ramp, ging pas naar de w.c. als andere mensen sliepen, of 's morgens heel vroeg.
Wat mooi van die soldaat dat hij je toen zo uit de brand hielp. Wel uitkijken met het weer opzetten van de helm.

Liefs van Jantje

mieke zei

Jeetje, ik krijg er gewoon kippevel van.
Misschien had je niet gevraagd of je naar de wc mocht, of zat je inderdaad op t'jongens toilet.

Floor zei

Zo! Wat een verhaal...
En hoe is het nu gesteld met plassen? Kan me vooorstellen dat je een soort van plas-trauma hebt overgehouden.
En vond je school later wel leuk?
Tegenwoordig is school veel leuker dan vroeger.
En dan op je billen als je op de w.c. zit!
Misschien had je het niet gevraagd, dat moest vroeger, anders mocht je niet zomaar uit de klas lopen.
Groetjes,
Floor

quiltlodge gerda zei

Ach Chris, wat een ontroerend verhaal. En die juf, die moeten we met z'n allen met terugwerkende kracht nog maar een flinke uitbrander geven!

idaviltcreatief zei

Wat een aandoenlijk verhaal, kan me voorstellen dat bij het zien van de helm de herinnering weer kwam.

Ik had problemen met mijn weblog, heb inmiddels een nieuwe.

Yvonne aka sommeke zei

Hé boeh voor die mevrouw die je van de WC trok en een pak slaag gaf! Vroeger ging dat zo hé, zonder uitleg!
Je verhaal heeft wel een lief einde!

Willy zei

Wat een bijzonder en ontroerend verhaal Chris.
Groetjes,

yvon zei

Ontroerend verhaal Chris. Ik zie dat kleine meisje helemaal voor me, bang, verdrietig en dan ineens zo'n grote soldaat..... Dat zijn momenten die je nooit vergeet.

christine zei

hoi Chris ja het is echt een ,, wat een verhaal ,, log maar ik verbaas me er over dat we niet alleen onze naam het zelfde heb maar we komen uit de zelfde buurt! ik heb gewoond in het dorp bij het amstelstation in de wetbuurt (farenheitsingel) tegen de weesperzijde aan . dus de middenweg en omgeving staat in mijn hoofd gegeriefd.

alleen ik denk dat we wel wat jaartjes verschillen ik ben 57 .

Christine

marijna zei

Chris, wat een ontroerend verhaal over je je vroege jeugd. Vandaar dat de foto uit het museum jou zo aansprak. Je kleindochters vonden het dus wel boeiend om er over te horen en te lezen.

willeke zei

Wat een geweldig verhaal!!!

Groetjes en fijne Paasdagen!