Denk nou niet.....

.....ach, het zijn weer siggy's. Nee, je móet dit even lezen hoor. Ik heb al heel wat bijzondere siggy's gekregen, maar deze vind ik héél bijzonder.

Waarom? Omdat de maakster pas 13 jaar is en er een briefje bij schreef dat me raakte. Serena volgt op het VMBO een opleiding in Kunst en Cultuur. Zij heeft 3 redenen voor haar logo, een brug.
1e. Haar school heet 'Pontes', dat in het Latijns 'Bruggen' betekent.
2e. Ze woont in de provincie Zeeland, vol met bruggen.
3e. En nu komt wat me raakte: 'de brug staat ook voor de weg die naar andere quilters toe leidt'! Als zij dat op haar leeftijd al zo kan zeggen, dan komt het wel goed met haar. Ik heb ervaren dat het zó waar is wat ze zegt. Wat heb ik een enige en waardevolle contacten er bij gekregen door de siggy's. Ver weg, bijvoorbeeld in Iowa, maar ook dichtbij, 4 km hier vandaan.

Serena, veel succes met je school en heel veel plezier met het verzamelen van de siggy's!

Ik kreeg nog meer siggy's de afgelopen week:

Lenka Kozliková uit Tsjechië vertelt dat haar achternaam, vertaald in het Engels, 'geit 'betekent. Vandaar haar logo! Danette Stout uit Illinois krijgt elk jaar een konijn in haar tuin die haar hond Max helemaal gek maakt. De siggy van Petra heeft voor mij ook een bijzondere betekenis. Het is mijn 200ste!! Sally Brown uit Texas coacht een tennis team op een kleine privé universiteit. In haar 'vrije' tijd is ze bezig met haar zaakje in longarm quilten. Christina Decker uit Duitsland wil van de siggy's een grote DJ-Siggy-Quilt maken.
Thank you all so much!

Iedereen een heel gezellige Koninginnedag toegewenst!

---

De Paasboom!

Dit is het verhaal over De Paasboom! Ja, je leest het goed. Ik kwam het tegen op de site van Carolyn en met haar goedkeuring heb ik het overgenomen.

Easter Tree

Strangely enough, such a thing as an Easter tree already exists, and it can be found in Germany. Around 1945, when he was just a young boy, Volker Kraft saw his very first Easter Tree ( Eierbaum, Osterbaum or Ostereirbaum, in German), and decided he would have one of his very own, when he grew up. Time passed and young Volker became a married man, with a family and everything. But his childhood dream stuck with him and he decorated his first Easter Tree, in 1965. He used 18 colored plastic eggs.

But the tree was growing fast and he and his wife, Christa, couldn't afford to waste so many Easter eggs. So they began drilling holes into the eggs, using the contents in the kitchen, and the painted shells as decorations. When their children grew up, they started helping with decorating, and the Easter Tree became a family tradition, known not only in their home town of Saalfeld, but all of Germany.

After their children were grown and moved out of the house, it seemed the Easter Tree would finally catch a break, but grandsons arrived and the Krafts went back to decorating their giant tree. The number of Easter eggs hung by the tree's branches grew every year, and in 2010 it reached and incredible 9,500 eggs!

Als aanvulling kreeg ik nog een mailtje van Carolyn waarin ze vertelt:
I received an email from a follower in Germany that lives close to the house of the egg tree she reported that this year they have 9800 and next year they plan to make and hang 10,000! WOW, Hugs Carolyn. 
Dan nu mijn Paaswens voor jullie. Ook in het Engels, dat leek me mooier dan het te vertalen.

Wishing you and yours
a love-renewing,
fath-uplifting,
hope-inspiring,
joy-reviving,
grace-embracing
Easter! 

Met liefs van mij en ik neem een paar dagen blog-vrij! 

---

Award

Van Floor kreeg ik een Award. Ontzettend lief! Zij heeft een liefde voor Amish patchwork en quilts, maar ook maakt zij prachtige Mola's. Dat wil ik ooit ook eens doen. Kijk even op dit logje van haar! Bij deze Award horen 5 vragen die ik wel wil beantwoorden.

1. Waarom ben je met bloggen begonnen?
Al wel 10 jaar geleden maakte ik m.b.v.  een boek en cd een eigen site. Enig werk, door het technische en lay-outs. Er kwam echter maar heel af en toe reactie. Van Corrie, die ik al heel lang ken, wist ik hoeveel plezier en contacten zij had via internet. Drie jaar geleden bezocht ik haar en zag haar weblog en die van anderen. Toen was ik om!
2. Welk soort blogs volg je?
Vooral natuurlijk de blogs van quiltsters, maar ook van borduursters, haaksters, breisters. Allemaal 'sterren' en 'duizendpoten'! Met sommigen kreeg ik een geweldig leuk contact.
3. Wat is je favoriete kleur?
Als je in mijn woonkamer komt, zie je heel veel bloempotten in lime-groen. Prachtige kleur, waar ik blij van word. Maar ook het Chinese, of pauw-blauw vind ik schitterend.
4.Wat is je favoriete film?
Dat kan ik niet zeggen. Ga eigenlijk nooit naar een film. Er zijn wel films die ik niet vergeet: de "Colour purple", "Central do Brasil" en ook een hele oude "Cinderella musical".
5. Welk land zou je nog graag willen bezoeken?
Mmmm.... er is nog zo veel moois te zien. Het Zuidelijk eiland van Nieuw Zeeland lijkt me geweldig. Of wat dacht je van een tocht door de bergen van de Himalaya in een klein vliegtuig....?!

Deze Award geef ik door aan jullie allemaal!

PS. Vandaag kreeg ik een berichtje dat ik dezelfde Award nóg een keer kreeg. Van Elizabeth! Heel erg bedankt! Gauw even bij haar gaan kijken hoor!

---

Amish Circle Quilt update

Hoera! Ik ben weer 6 blokjes en een rij verder. Het gaat met horten en stoten, maar elke keer als ik er mee bezig ben, vind ik het weer leuk.

We beginnen met een sportblokje, dat ik niet in deze quilt verwacht had: blokje 72, Softballen. Na het verlies van haar baby ruim een jaar geleden, is Edna gezegend met de geboorte van een zoontje. Op school was de jaarlijkse picnic en softbalwedstrijd waar de vaders ook aan mee deden.

Blokje 73, Het Badhuis. Het weer is alweer warm genoeg om het badhuis schoon te maken. Vandaag wil Frieda dat gaan doen, zodat ze zich weer lekker in het badhuis kunnen wassen in plaats van een teil met water in de keuken te zetten.

Blokje 74, Shetland Pony. Vandaag heeft Lavern zo'n heerlijke dag gehad. Er was een reunie bij haar thuis met 84 mensen! Al haar familie was er ook. Haar man Dan had een geweldige verrassing voor de kinderen: hij kocht die week een kleine Shetland pony waar alle kinderen op mochten rijden.

Blokje 75, Diagonale driehoeken. Terwijl Ida haar brief schrijft moet ze denken aan de tekst uit Spreuken 27:1 uit de bijbel: "Bluf niet over de dag van morgen, want je weet niet eens wat de dag van vandaag zal brengen". De dag was zo gewoon begonnen, maar toen ..... Haar zoontje Simon hielp vader en kreeg een ongeluk met de zaag. Hij was behoorlijk gewond en moest behandeld in het ziekenhuis. Toen ze terugkwamen hadden de buren alle karweitjes thuis afgemaakt en zelfs het eten stond al klaar. Dat laatste is iets dat me altijd weer zó aanspreekt!

Blokje 76, Bonen pellen. Het is al weer juni en het is al heel warm
geweest.  Regina was bijna de hele week samen met de kinderen bezig de bonen te plukken en te pellen. Martha, haar dochtertje, heeft samen met haar moeder en andere familie, 3 generaties, haar Hexagon quilt door-gequilt. Het is haar allereerste quilt die helemaal af is.

En de laatste, blokje 77, Monkey Wrench. Dat is het patroontje van dit blokje en ik weet niet hoe ik dat op een goeie manier moet vertalen. Hoe dan ook, Miriam heeft haar Monkey Wrench quilt af. In de herfst begint ze met een nieuw project. Vandaag heeft ze de tante van haar man op het station opgehaald. Die woont in Canada en komt een paar weken logeren. Zij leeft in een district waar het alleen toegestaan is te reizen met een buggy of trein als je familie bezoekt! Op een fiets rijden is helemáál verboden.
Zes blokjes er bij, dat betekende dat ik er elf aan elkaar kon naaien.

Even buiten tussen 2 boompjes opgehangen voor de foto. En we gaan weer vrolijk verder met de rest.

---

Nieuws van de Rol

De Siggy-rol vroeg al een tijdje mijn aandacht: waneer ga je weer eens met mij aan de gang? Ja, dat moest hoognodig gebeuren en het kon ook, want er zijn weer een stel leukerds binnengekomen. Kijk maar eens:



Allereerst van Sandra uit Michigan. Zij is vorig jaar november met de siggy-swap begonnen. Dan Nancy uit Missouri. Zij werkt aan de DJ én de Farmers Wife en nog andere dingen. Ze had een mooie uitspraak: SEWING FOREVER ..... HOUSEWORK WHENEVER! Dan een siggy van Els uit Friesland. Ze houdt van water, dat kan je wel zien. Haar eerste quiltlessen kreeg ze 29 jaar geleden van een Amerikaanse in Saoudi-Arabië! De volgende prachtige siggy komt van Christel. Vind je hem niet geweldig?! Met de C van Chris, speciaal voor mij geborduurd. En dan die kleuren! Christien uit Zeeland gaat samen met haar dochter naar les in Gent. Zij quilt ook al 20 jaar. Alice werkt voor een Stichting ter bevordering van het welzijn van ouderen. Prachtig werk. En een prachtig siggy! Dan de siggy van Kris. Zij woont in Saint George, Utah. Ik ben daar 7 jaar geleden vlak langs gereden! Op het ogenblik zorgt zij voor haar geliefde vader van 93 jaar. De laatste in het rijtje ontving ik van Christiane uit Duitsland. Ze woont in een kleine stad met een Middeleeuwse Burcht en bergen. Vandaar haar logo.
Dat was een heel verhaal. Maar nu nog de Rol. Alle 8 en nog een paar die klaar lagen, zitten er weer aan. En kijk eens hoe hij groeit! Hij is nu al ruim 2,5 m lang en hij gaat nog véél langer worden.

---

Een heel bijzonder vingerhoedje

Dat in een klein pakje een heel grote verrassing kan zitten ondervond ik eergister weer eens. Ik zat net op m'n hurken met handschoenen aan in de tuinaarde te woelen. Leuke nieuwe plantjes er in zetten. Toen hoorde ik de brievenbus bij de buren al klepperen en daar kwam onze bekende postbode aan, met zijn lichtblauwe slappe hoedje. Heb weer een pakje voor u, een kleintje, staat er ook op. Stop hem wel in de bus. Oh leuk! Even de plantjes afmaken, handschoenen uit, handen wassen, pakje open maken en .......NEE, het is niet waar!!Kijk nou eens wat er uit kwam!

Dit geweldige, bijzondere, enige VINGERHOEDJE. In een vorig logje schreef ik over de Jones naaimachine en dat ik op internet in de verzameling van iemand een vingerhoedje had gezien. Lida, die SCHAT, had dat gelezen en ging op zoek. Bestelde het in Engeland en nu staat het zomaar hier bij mij op tafel. Lida, ontzettend BEDANKT. Dit is weer een hoedje met een hele speciale herinnering.

---

De boomgaard van Missie Jones

Vandaag kwam ik Missie Jones weer tegen. Bij de plaatselijke kruidenier. Oh, wat is het toch altijd heerlijk om even met haar te babbelen. Wanneer je haar ook ontmoet, het zonnetje gaat direct schijnen. Ze ziet er altijd zo blij en dankbaar uit. Ze had ook weer zo'n enig hoedje op, een lentehoedje.
"Ga je even met me mee naar huis?", vroeg ze. "Ik had je beloofd mijn boomgaard te laten zien als hij in bloei staat. En ook nog wat anders....."
Voor Missie maak ik wel tijd hoor, dus hupsakee de boodschappen in m'n autootje en tuftuf naar haar huisje. Hekje door, over het paadje naar de boomgaard achter haar huisje. Maar wat zie ik daar?? Een groot houten bord, voor de doorgang naar haar fruitbomen. Het ruikt nog naar verf.

"Kijk', dát wilde ik je laten zien. Ik heb het alvast geschilderd voor de jaarlijkse tuin en bloemenshow in het najaar. Om de show een beetje te versieren. En hier had ik de meeste ruimte. En kijk nou eens naar de bomen en de bloemetjes..."
En Missie Jones begint zó enthousiast te vertellen, dat ik in gedachten al een heleboel rode appeltjes zie hangen waarvan je manden vol kan plukken.

Ik zie ook een paar Lieveheersbeestjes en ik kan het niet laten om er eentje over mijn hand te laten lopen. Wat is het toch een vrolijke boel mij Missie. Ze schiet nu toch al lekker op hoor met haar tuintje. Ze heeft nu 4 van de 9 stukjes onder handen gehad. Ik denk dat aan het eind van het jaar haar tuintje wel één geheel zal zijn. En weet je wat ze me vroeg? Of ik ook mee wil doen met die najaars show! Dan moet ik me nu al wel opgeven. Mmmmmm, lijkt me wel leuk. Chrissie en Missie en misschien nog iemand? Dan moet ik wèl aan het werk.

Iedereen veel plezier deze week met quilten, borduren, maar ook met heerlijk buiten bezig zijn en genieten van alles wat uitloopt!

---

Monday Memory: mijn allereerste quiltje!

Eind maart 1996, 15 jaar geleden.
Ik zit weggezakt tegen het rechter achterportier van ons busje. De 2 chauffeurs zitten voorin, wij, 3 vrouwen, opgepakt achterin. Nog maar 2 kilometertjes, dan zijn we eindelijk bij de grens tussen Polen en Wit Rusland. We zijn laat dit keer, hebben nogal wat pech gehad, het is al 7 uur 's avonds en donker. Dit is ook een akelige weg, smal, 2-baans, vrij druk en overdag kom je hier nog paard en wagen tegen. We rijden dit jaar met een klein convooi: vóór ons een kleine vrachtwagen, achter ons nog een busje. Alles volgepakt met spullen voor mensen in Wit Rusland.
Ik zie een tegenligger aankomen, 2 ronde lichten, dicht bij elkaar. Waar-schijnlijk de lampen van een tractor die nog laat op weg is naar huis. Dan ..... plotseling ..... een door merg en been gaand snerpend .....IEIEIEIEIEIEIEIE ..... ons busje maakt een zwieper naar links ..... BÁÁÁÁÁMMMMM ..... glasgerinkel ..... ons busje maakt een zwieper naar rechts ..... en BÁF..... daar staan we naar rechts hellend in de berm! Binnen een seconde staan we met z'n vijven buiten in de donkere kou. Stilte, alleen het geronk van de motor van de stilstaande tractor, zonder chauffeur. Dan komt alles tot leven, geschrokken gezichten en 3 mannen uit de personenauto die ons aanreed. Wat was er gebeurd? De tractor had een aanhanger met een geweldige stapel boomstammen ........ zónder achterlicht. Voor de ogen van de achterop komende personenauto, die behoorlijk hard reed, doemden die boomstammen ineens op. In een poging die te ontwijken, reed hij op ons in. Onze chauffeur reageerde geweldig en stuurde de voorkant naar links om de klap niet in de zijflank te krijgen. Onze kleine vrachtwagen had niets gemerkt en reed rustig door. Het was natuurlijk een hele toestand. Nadat de vrachtwagen teruggehaald was, moesten we temidden van het hele circus zoveel mogelijk spullen overladen. Ons busje moest in Polen blijven en het was de vraag of de spullen ooit in Wit Rusland zouden aankomen. Grote kans dat alles geconfisceerd werd! Wij vrouwen reden met het vrachtwagentje mee, maar er konden maar heel weinig spullen bijgepropt. Één ding moest en zou ik uit onze bagage plukken, dat mocht absoluut niet achterblijven. Dus in het donker zoeken en graaien en gelukkig, daar had ik het: mijn allereerste quiltje!!! Netjes opgerold om een koker. Een cadeautje voor vriendin Larissa en haar man, voor hun 30-jarig huwelijk op 2 april.

In een copy-winkel had ik fotootjes op stof laten printen en die er in verwerkt. Wat was ik blij dat ik het had kunnen vinden. Alles bij elkaar is het allemaal toch nog goed afgelopen. De chauffeur van de tractor had direct de benen genomen en was de velden ingerend. Hij snapte wel dat het zijn schuld was.

Op de foto van het afscheidsetentje (ik bleef langer en ging met de trein naar huis) zie je het quiltje hangen. En zie je al die lieve mensen in die kleine kamer? De tafel vol heerlijk eten. Ik heb stapels en stapels warme herin-neringen. Al die avonturen die ik beleefd hebt meer dan waard!

---

Uncle Jones doet het goed!

Ja hoor, Uncle Jones doet het nog steeds goed. Ik denk dat hij wel een jaar of 30 op zijn lauweren gerust heeft (waar zitten die dingen eigenlijk, haha), maar nu moet hij weer aan de bak en kennelijk is hij daar blij mee. Kijk maar eens, de blokjes zitten aan elkaar en zo is het een kleine Aussie-quilt geworden. Het patroontje zag ik bij Ingrid en ik vond het heel geschikt om Uncle Jones eens uit te proberen. Ik had nog heel wat restje van KF-stofjes liggen en vind het resultaat best grappig. De schaduwen zijn misschien iets aan de grote kant, maar dat hindert niet.

Allemaal weer een heel fijn en hopelijk zonnig weekend!

---