Gezellig dat je even bij me langs komt. Op deze plaats deel ik het een en ander over mijn hobby, Patchwork en Quilten, en ook iets over familie, huis, tuin, hond en andere leuke dingen. Soms ook wat om over na te denken. Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat en als je klikt op de foto's worden ze een stukje groter.
Veel plezier!

Prachtig en skoftig lekker!

Vanmorgen werd ik wakker door een supermooi concert van de lijster in onze achtertuin. Ik ben net zo lang blijven liggen tot hij was uitgefloten. Tjonge, wat heeft die vogel een scala aan melodietjes en geluidjes. Prachtig!

Verder had ik vanmorgen even een soort vakantiegevoel. We gingen zomaar eens even ergens koffie drinken. Misschien 2 of 3 km hier vandaan, bij een bakkerij die er pas zit. Met Westfriese producten, skoftig lekker, die ook in het Westfries werden aanbevolen. Wat dacht je bijvoorbeeld van dit: WESTFRIESE BROEDER: Broeder met 'n roike vulling van beste butter, keneál, spois en rezoine. Of WESTFRIESE KLAAITJES: Veul lekkerder as de bagger uit de sláte van 't Duizend Olande Roik (het Duizend eilanden rijk bij Broek op Langedijk). De Broeder is echt om van te smullen. Hier vind je een recept om hem zelf te maken.

Thuisgekomen nog even achter de machine om de siggy voorraad aan te vullen. Er liggen weer wat verzoekjes en de siggyrol vraagt om aanvulling.
Fijne dag en tot de volgende keer.

Siggy's en Uncle Jones

Dan 2 siggy's die ik ontving. Het gaat een beetje langzaam, maar dat ligt ook aan mijzelf.



De eerste van Sandra uit Michigan. Ze schrijft dat het daar in de winter koud is en erg bewolkt. Haar moeder leerde haar al heel jong naaien, poppenkleertjes en later kleding voor zichzelf. Ze quilt nu 10 jaar. Dan Nancy uit Missouri. Zij werkt op het ogenblik aan de Dear Jane, maar ook aan de Farmers Wife. Haar man vindt de siggy-ruil helemaal het einde, want hij spaart de postzegels van over de hele wereld!


Tussen de bedrijven door heb ik mijn Uncle Jones (nee Joke en Lida, geen ome Jan....) maar eens aan het werk gezet. Hij doet het alleen niet vanzelf, ik moet hem steeds een trapje geven, maar dan doet hij het ook prima hoor! Hier zijn de proeflapjes waar ik wel een klein quiltje van ga maken, maar dat komt.
Morgen komt een jonge man onze tuin doen! Wat een rijkdom. Ik doe wel wat hand en spandiensten en zorg voor een stevige lunch, maar hij pakt het grove werk aan. Iedereen een heel fijn en vrolijk weekend toegewenst.

De eerste steekjes op de Jones machine

"Hé, wat is dát?!" roep ik, zittend aan m'n ontbijtje, uit. Ik zie ineens iets fel oranje boven mijn Idylle uitstijgen. Gauw de jas aan en naar buiten. Gelukkig.....niks engs. Het zijn de snoeiers van de gemeente die eindelijk zijn gekomen. We hebben een aantal bomen in de tuin die eigenlijk op gemeentegrond staan. Het is op de valreep, want nog een paar dagen en bomen snoeien mag niet meer i.v.m. het nestelen van vogels. Ik ben wel blij want de takken hangen bijna op de Idylle.
Als zij klaar zijn, duik ik de Idylle in. Nee, niet om te naaien, maar om te reorganiseren, opruimen, boenen en poetsen en dán ........ gaat het Jones naaimachientje er in! En kijk eens hoe het precies in dit hoekje past!



Nu jullie toch binnen zijn, laat ik ook de andere hoekjes even zien:


Zie je het oude wasrekje? Links hangen een paar werkjes van mijn moeder (1920). Het oudste is het schoollapje uit 1913 toen ze 10 jaar was.


Het nostalgische hoekje met oude familiefoto's en een spinnenwiel, gemaakt door de vader van mijn vriendin Ria. Er hangt een lapje linnen op dat ik kocht in een linnenfabriek in Zweden.


Het hoekje met de siggy-rol en het 'oude' wandelwagentje. Popje, Little "Mistica", is een herinnering aan een lieve vriendin die vorig jaar heel jong overleed.
Nu weer even terug naar het 1e hoekje. De machine heb ik schoon gemaakt en geolied, dus tijd om het eens uit te proberen! Tjonge, dat is wel even wennen met zo'n trappedaal.



Maar kijk eens: de allereerste steekjes!

Het huisje van Missie Jones

Gisteren kreeg ik een telefoontje van Missie Jones: of ik gezellig een kopje koffie bij haar kwam drinken? Haar huisje was nu helemaal klaar. De buitenkant geschilderd en binnen had ze zelf het een en ander gedaan. Alle meubeltjes stonden weer op hun plaats, dus nu kon ik binnen komen. O ja, daar had ik zin in! Ik had de tijd en het was ook veel beter weer dan de vorige keer dat ik langs haar huisje liep.

Gelukkig had ik al iets leuks voor haar gemaakt: een bloemenkrans die ik mooi had ingepakt. En voor haar hondje nam ik een lekker bot mee. Na een heerlijke wandeling van een half uurtje stond ik opnieuw voor haar hekje. Oooohhhh, wat zag alles er nu prachtig en fleurig uit! Fris in de verf -je kon het nog ruiken- en Missie had zelfs al een paar vroegbloeiers in de bloemenbakken gedaan. Die kleurtjes, daar word je toch helemaal blij van. Wat dat betreft moet ze toch echt familie van mij zijn. Ik heb gauw een foto gemaakt, kijk maar eens:


Binnen was het ook al zo gezellig, lekker nostalgisch, oude foto's en haar handwerk! Dat zou je moeten zien. Wat hebben we heerlijk zitten babbelen en genoten van haar koffie en chocolade muffins. Ze liet me ook nog een stukje van haar tuin zien en ik kon kennis maken met haar hondje. Die zat lekker in zijn eigen hondenhok dat Missie zelf had geschilderd. Ze is nog kranig hoor, ondanks haar leeftijd..... Mr. Woof, zo heet haar hond, was blij met zijn bot.

Missie Jones heeft haar tuintje in gedachten in 9 stukjes verdeeld. Ze woont hier nog niet zo lang en er moet nog veel vernieuwd worden en natuurlijk wil ze het naar haar eigen zin maken. Heel handig hoor. Ze heeft nu 3 stukjes vrijwel klaar.


"Als over een tijdje de fruitbomen bloeien, moet je nog een keer komen hoor. Dan laat ik je de boomgaard zien. En iets heel speciaals waar ik mee bezig ben".
Dat zal ik zeker doen. En nu ga ik gauw door met mijn eigen huisje! Fijne dag allemaal en de groeten van Mrs. Jones!

Een Échte Jones!


Zó kwam vrijdagavond de èchte Jones binnen! Het kostte een beetje moeite, maar vader en dochter zijn handig en zitten nergens mee. Op deze foto zie je natuurlijk nog niet wie of wat die echte Jones dan wel is. Hier komt het verhaal.
Twee weken geleden kreeg ik via het contactformulier van mijn weblog een mailtje met de volgende strekking:
"Goedemiddag mevrouw Chris Jones.  Heeft u interesse in onze Jones trapnaaimachine uit 1953? Hij zit in een prachtige kast. Hij staat momenteel bij mijn vader, die overigens ook Chris heet. Omdat mijn ouders binnenkort veel kleiner gaan wonen, kan hij niet met de verhuizing mee.....".
Ik zat even met mijn ogen te knipperen, een Jones naaimachine? Eerlijk gezegd had ik daar nog nooit van gehoord. En de eigenaar heet ook nog Chris? Dat klonk toch wel heel erg leuk. Chago zei direct: "doen"! Maar ik moest er echt even over nadenken. Waar moet ik hem neerzetten, heb ik wel ruimte....? Ik vroeg om een paar fotootjes en verdere gegevens en warempel, een èchte Jones. Uiteindelijk was de verleiding te groot. Na een aangenaam gesprek met meneer Chris, besloot ik er op in te gaan. Toevallig kwam onze dochter donderdag bij de familie in de buurt, heeft hem opgehaald en vrijdag bij ons afgeleverd. Je snapt dat deze Jones geen lichtgewicht is.

Foto van 'meneer Chris'

Uitgeklapt staat hij nu op een plateautje op wielen even in de woonkamer, maar hij krijgt een plekje in de Idylle.

Omdat het een naoorlogse machine is en geen antieke, is het uiterlijk eenvoudig, niet zo versierd als de oudjes. Er zitten wat extra onderdeeltjes bij:
Een apparaatje met een mapje extra voetplaatjes om verschillende soorten zigzag en siersteken te maken. Een bonnetje van V&D met naalden, maar ook de originele aankopbon. Ik schrok van de prijs! En natuurlijk de handleiding, in Engels en Frans.

Meneer Chris vertelt over de vroegere eigenaresse, zijn tante An:
"In de 2e Wereldoorlog woonde zij met haar vader en moeder in het Bezuidenhout in Den Haag. Bij het bombardement van het Bezuidenhout raakten zij alles kwijt en betrokken een appartement in de buurt. Daar was weinig ruimte. Vandaar dat mijn tante na het overlijden van haar ouders verhuisde naar een groter appartement in het Benoordenhout. Zij kon toen wat meer meubeltjes aanschaffen. Na de oorlog was het nodig om zelf kleding en dergelijke te maken, want lang niet alles was te koop. Zelfs ladders in nylons werden door speciale bedrijfjes opgehaald en daarna dus weer gedragen. Nu gaan alle panties in de afvalbak.
In 1953 was dit naaimachinemeubel zeer zinvol. Het kon gewoon in de kamer staan en 's avonds werd het uitgeklapt...."

Het meubel is voor mij al begonnen te 'leven' en krijgt een mooi plekje. Op het internet vond ik nog hele leuke informatie over de Jones-fabriek en de grondlegger van deze machine. Hij bestaat niet meer als Jones, maar is opgegaan in de Brother. Deze site heeft een beknopte geschiedenis van de naaimachine in het algemeen en deze gaat specifiek over de Jones machine. Als toetje nog 2 fotootjes. Een heel oud Jonesje en ik vond ook nog een vingerhoedje!! Als ik die nog eens in het echt zou vinden....












Leuke ontmoeting en ACQ update

Gister had ik een enige ontmoeting met Ineke O. Ze reageert af en toe bij mij en ook bij anderen. Ze wilde heel graag mijn quilts die in onze kerk hangen, zien en omdat ze niet ver weg woont, was het makkelijk afspreken.Het is elke keer weer zo ontzettend leuk als je iemand voor de eerste keer ontmoet. Natuurlijk hebben we heel wat afgebabbeld. Ineke is een borduurster en wat voor een! Ze had prachtig werk mee. Domdomdom, geen foto gemaakt. En ze had ook nog iets leuks voor mij: een enig speldenkussentje. Dank je wel Ineke, ik heb van je genoten!

Vandaag doe ik ook mee met de ACQ update, gelijk met de beide Mariannes.

Blokje 67, Grootmoeders Keuze Quilt. Een paar buurvrouwen hielpen Rachel met het afmaken van de top van deze quilt. Hij was voor een van haar grootmoeders voor haar 80e ver-jaardag.

Blokje 68, Ahorn Siroop. In de verhalen bij de blokjes kom ik soms dingen tegen waarvan ik weinig of niets weet. Ik heb wel eens een flesje met Ahornsiroop gezien, maar me daar nooit in verdiept. Door dit blokje ben ik wel op zoek gegaan en heb er heel wat over geleerd. Heel leuk om er wat meer over te weten. De Ahornboom of Maple tree komt heel veel in het noorden van de VS en in Canada voor. Het sap van de boom kan afgetapt worden, ingedikt tot een siroop en wordt dan als zoetmiddel gebruikt. Dat deden de indianen vroeger al. Hier kan je er wat meer over lezen. Via dit blokje vertelt Lydiann dat haar man ongeveer 3000 Ahornbomen heeft! Die moeten allemaal getapt worden en daar heeft hij wel wat hulp bij nodig.

Blokje 69, De Quiltsamenkomst. Martha had ook een paar buurvrouwen bij haar thuis voor een 'Quilting'. Samen maken ze een quilt voor een van de vrouwen van hun kerk die gaat verhuizen naar Iowa. Ze kozen voor dit Streep patroon, omdat het makkelijk te quilten is. Een paar van de oudere meisjes die ook mee waren gekomen, hielpen bij het heet maken van de strijkbouten op de kachel. De quilt zat al voor de lunch in het frame en de volgende dag komen de vrouwen terug om hem door te quilten. (Dat gaat nog eens snel!)

En dan weer zo iets waar ik nooit van had gehoord: Het Rollen van Fruit, blokje 70. Rebecca was samen met andere moeders op de school van haar zoontje voor de verjaardag van zijn juf. Toen de kinderen hun lunchdoosjes mochten openen, pakten ze het fruit dat ze bij zich hadden en rolden dat allemaal over de grond naar voren in de klas. Er waren allerlei soorten fruit en zelfs blikjes met fruit. De moeders maakten van dat fruit een lekkere fruitsalade. Heel apart hoor. Ik vroeg me af of dit nou typisch Amish is, of dat kinderen zoiets ook elders in de VS doen. Over mijn sinaasappel-meloen-fantasie dinges was ik niet echt tevreden. Maar nou ja, ik laat het maar zo.

Als laatste in deze rij blokje 71, Jacobs Ladder. De aandrijfriem van de naaimachine van Lavina was gebroken, dus ze moest naar de stad voor een nieuwe. Ze kocht meteen wat denim voor nieuwe broeken voor haar zonen en stof voor werkschorten voor hen. Haar quilt met het patroon van de Jacobsladder is bijna klaar.
Dat kan ik nog niet van mijn ACQ zeggen, maar toch schiet hij lekker op. Nog maar 50 blokjes, haha. Ik ga er lekker op mijn gemak mee door.

ACQ update


Langzaam maar zeker groeit de Amish Circle Quilt. Ik heb even hard doorgewerkt en toen zat rij 6 aan de lap. Het wordt een vrolijk geheel. De volgende 5 blokken staan ook op stapel.