Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Monday Memory: mijn allereerste quiltje!

Eind maart 1996, 15 jaar geleden.
Ik zit weggezakt tegen het rechter achterportier van ons busje. De 2 chauffeurs zitten voorin, wij, 3 vrouwen, opgepakt achterin. Nog maar 2 kilometertjes, dan zijn we eindelijk bij de grens tussen Polen en Wit Rusland. We zijn laat dit keer, hebben nogal wat pech gehad, het is al 7 uur 's avonds en donker. Dit is ook een akelige weg, smal, 2-baans, vrij druk en overdag kom je hier nog paard en wagen tegen. We rijden dit jaar met een klein convooi: vóór ons een kleine vrachtwagen, achter ons nog een busje. Alles volgepakt met spullen voor mensen in Wit Rusland.
Ik zie een tegenligger aankomen, 2 ronde lichten, dicht bij elkaar. Waar-schijnlijk de lampen van een tractor die nog laat op weg is naar huis. Dan ..... plotseling ..... een door merg en been gaand snerpend .....IEIEIEIEIEIEIEIE ..... ons busje maakt een zwieper naar links ..... BÁÁÁÁÁMMMMM ..... glasgerinkel ..... ons busje maakt een zwieper naar rechts ..... en BÁF..... daar staan we naar rechts hellend in de berm! Binnen een seconde staan we met z'n vijven buiten in de donkere kou. Stilte, alleen het geronk van de motor van de stilstaande tractor, zonder chauffeur. Dan komt alles tot leven, geschrokken gezichten en 3 mannen uit de personenauto die ons aanreed. Wat was er gebeurd? De tractor had een aanhanger met een geweldige stapel boomstammen ........ zónder achterlicht. Voor de ogen van de achterop komende personenauto, die behoorlijk hard reed, doemden die boomstammen ineens op. In een poging die te ontwijken, reed hij op ons in. Onze chauffeur reageerde geweldig en stuurde de voorkant naar links om de klap niet in de zijflank te krijgen. Onze kleine vrachtwagen had niets gemerkt en reed rustig door. Het was natuurlijk een hele toestand. Nadat de vrachtwagen teruggehaald was, moesten we temidden van het hele circus zoveel mogelijk spullen overladen. Ons busje moest in Polen blijven en het was de vraag of de spullen ooit in Wit Rusland zouden aankomen. Grote kans dat alles geconfisceerd werd! Wij vrouwen reden met het vrachtwagentje mee, maar er konden maar heel weinig spullen bijgepropt. Één ding moest en zou ik uit onze bagage plukken, dat mocht absoluut niet achterblijven. Dus in het donker zoeken en graaien en gelukkig, daar had ik het: mijn allereerste quiltje!!! Netjes opgerold om een koker. Een cadeautje voor vriendin Larissa en haar man, voor hun 30-jarig huwelijk op 2 april.


In een copy-winkel had ik fotootjes op stof laten printen en die er in verwerkt. Wat was ik blij dat ik het had kunnen vinden. Alles bij elkaar is het allemaal toch nog goed afgelopen. De chauffeur van de tractor had direct de benen genomen en was de velden ingerend. Hij snapte wel dat het zijn schuld was.


Op de foto van het afscheidsetentje (ik bleef langer en ging met de trein naar huis) zie je het quiltje hangen. En zie je al die lieve mensen in die kleine kamer? De tafel vol heerlijk eten. Ik heb stapels en stapels warme herin-neringen. Al die avonturen die ik beleefd hebt meer dan waard!

12 opmerkingen:

Johanna Zweden zei

Hallo Chris wat een verhaal , maar gelukkig is het goed afgelopen.
Wat een schitterend quilt is dit geworden, en wat een mooi herinnering
Fijne dag groetjes joke

Lida zei

Wat een geluk dat je quiltje het overleefde en nu na 15 jaar waarschijnlijk nog steeds te pronken hangt bij hun thuis! Al je quilts zijn al door zovelen bewonderd, maar een eerste is toch een heel speciale!! Oh ja je pakje gaat morgen op de post!! Knuffel
Lida

jolie zei

Wat een "leven" heeft deze quilt achter de rug. Als deze eens kon praten!!

Antje uit Urk zei

Wat een prachtig quiltje en wat een indrukwekkend verhaal. Omdat ik van mensen om me heen weet hoe argwanend ze kunnen zijn daar bij de grenzen, op auto's met hulpgoederen.
En dan bij zo'n spannende reis ook nog een ongeluk..pfff, petje af voor jullie!
groetjes,

inge zei

gelukkig is alles toen heel goed afgelopen! zodat het nu mooie herinneringen zijn! leuke eerste quilt, zeker met die foto's!

sylviawillemien zei

Brr, wat een verhaal!! Ben blij dat je het kunt navertellen! Een bijzondere herinnering aan je eerste (en geslaagde) quiltje!!!

En ssttt, zal ik je eens wat vertellen? Ik was net 10 jaar geworden en had voor mijn verjaardag een fiets gekregen! Een paar dagen later fieste ik naar mijn vriendinnetje en zag een motorrijder ( hij kwam van rechtdoor, en had voorrang, ik ging de hoek om) over het hoofd.
Bam, ik viel, maar hij ook!!! Ohoh, wat schrok ik en wat was ik bang: dus wat deed ik, net als de chauffeur uit jouw verhaal, ik nam de benen, liet fiets en alles achter en rende in één ruk naar huis!!!! Doodsbang, en ik dacht dat ik wel naar de gevangenis zou moeten!!!
Mijn moeder is naar de plaats des onheils gegaan en kwam nog met die man thuis ook: wat was ik bang!!! Gelukkig was de man niet boos, zijn motor nog heel, mijn fiets onherstelbaar, maar mijn ouders goed verzekerd!!!!
Pfffff.........

Floor zei

Niets zo fijn als mooie herinneringen.
Ik wens je nog heel veel nieuwe mooie herinneringen toe!
Groetjes,
Floor

Ria van Kasteel zei

Hoi Chris,
Ik heb een deel van het kleine zakje tijd naar je toegeblazen.

Groetjes van Ria ;0)

Elizabeth zei

Wat een prachtige herinnering...

Groetjes van Elizabeth

Marijna zei

Chris, wat een akelig avontuur heb je toen beleefd. En wat een geluk dat jullie er gezond van af kwamen. De tafel waar jullie aan zitten, daar straalt de gezelligheid en genoegen van uit. Je kunt wel boeken gaan schrijven over al je belevenissen.

Saskia zei

Je allereerste quiltje blijft toch iets speciaals. Zeker als er zo'n spannend verhaal bij verteld kan worden.

Marga zei

Gelukkig is het nog redelijk goed afgelopen. Het is wel te zien dat je altijd al van felle kleurtjes hebt gehouden.

Groetjes,
Marga♥