Gezellig dat je even bij me langs komt. Op deze plaats deel ik het een en ander over mijn hobby, Patchwork en Quilten, en ook iets over familie, huis, tuin, hond en andere leuke dingen. Soms ook wat om over na te denken. Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat en als je klikt op de foto's worden ze een stukje groter.
Veel plezier!

Juf Marga en quiltles

Gisteren had ik les. Van juf Marga. Wat is het toch fijn dat je nooit uitgeleerd bent. Maar nog fijner is het dat er mensen zijn die je iets willen leren en voordoen. Zo iemand is juf Marga. Ik had haar gevraagd wat quilts, die ze zelf met de naaimachine heeft gemeanderd, en nog wat andere zaken mee te nemen. Wilde die heel graag zien. Ze moest natuurlijk het lesmateriaal ook meenemen, dus waarschuwde ze mij dat ze wel met een vrachtwagen zou komen. Waarop ik haar geruststelde met de mededeling dat ik 2 parkeerplaatsen voor haar zou reserveren. Grapje natuurlijk, maar daar kwam ze dus, met tassen vol!! De eerste paar uurtjes heb ik al haar prachtige werk bewonderd en heel wat praktische tips meegekregen. Toen kwam het echte werk.
Nou wil je natuurlijk ook weten waar ik les in kreeg. In Duimquilten!



Ik had een keurig effen sandwichje voorbereid, maar niks hoor. Er kwamen stukken plastic op tafel! Eh, was mijn commentaar, wat moet je daar nou mee? Maar dat was handig joh! Zo kon ik zien wat zij met de linkerhand onder het werk uitspookte en hoe je je vinger moet bewegen.


En zo kon ik ook zien wat ik zelf deed. Daarna mocht de sandwich er in (tussendoor kwamen er ook eetbare sandwiches op tafel) en toen maar oefenen onder het kritische oog van de juf. Natuurlijk hebben we ook heel wat afgebabbeld, zo hoort dat. Als klapstuk kreeg ik een sandwich die zij had gemaakt met een quiltpatroon er op getekend. Als ik die helemaal heb doorgeduimquilt, dan ben ik geslaagd! (dat zal wel even duren hoor juf, ik moet eerst een heleboel oefenen). En nu wil je natuurlijk weten wie die juf Marga is. Klik dan maar gauw hier.

Marga, ik heb van je genoten! Ik vond het ontzettend leuk dat ik je nu eens in levende lijve ontmoette en ook je prachtige werk in het echt kon zien en voelen. Bedankt voor al het voorbereidende werk wat je hebt gedaan. Ik ga echt m'n best doen om dat duimquilten onder de knie te krijgen.
Sylvia, jou moet ik ook bedanken! Voor het lenen van je duimquiltring. Je krijgt hem heus weer terug hoor. Fijn weekend allemaal.

Drie lachebekjes


Hoe vinden jullie deze 3 lachebekjes? Samen met kleindochter Annoëlle gemaakt in de kas van de pompoen-kwekerij waar ik eerder over schreef. We hadden allebei nog nooit een pompoen uitgehold, dus dat werd hoog tijd. Oude kleren aan (dat had ik tenminste moeten doen), mouwen opgestroopt en laarzen aan de voeten, want het was lekker modderig. Het was echt hartstikke leuk. We hebben samen genoten, ook van een lekker stuk pompoentaart. Mmmmm. Annoëlle verzon de borstelige wenkbrouwen en de haren van stro. Op de 2e foto zijn het eigenlijk vijf lachebekjes. De 3 pomoenen staan nu bij dochter in de tuin te lachen, zo vrolijk!


Herinneringen: Twee Engelen


Op de vloer in mijn Idylle ligt dit tapijtje. Als onze hond Max mij gezelschap houdt bij het naaien, gaat hij daar meestal op liggen, lekker warm. Het maakt hem niets uit dat hij boven op een kat ligt! Aan dit kleedje, ik kan er niets aan doen, kleeft een verhaal. Hier komt het.

Een dag voor mijn vertrek uit Wit Rusland wilde mijn vriendin Larissa, bij wie ik logeerde, beslist nog even naar de stad om een paar cadeautjes te kopen om mee te geven.
"Een paar dingetjes maar hoor Larissa" riep ik haar nog na, "en niet van die grote! Ik moet het allemaal zelf sjouwen". Een paar uur later kwam ze lachend en voldaan terug met........een paar kleine pakjes en 5 tapijtjes!! Twee kleedjes met een poes er op van 100x100 cm, een gele en een rose, en drie lichtbruine kleedjes van 60x60 cm. Haar man rolde er 2 stevige kokers van, een dik touw er door dat ik over mijn schouders kon hangen. Daar ging ik dus de volgende dag. Ik had aan mijn rechter hand een soort klein steekwagentje met een grote en een kleine weekendtas er op, een extra gekochte tas met lapjes (!) en pakjes links, mijn handtas als rugzakje en links en rechts schommelend aan de schouders de tapijtjes. Zie je me gaan? Gelukkig was dat nog in de tijd dat er een rechtsstreekse trein reed van Grodno naar Berlijn. En het was nog net 'guldentijd'. In Berlijn had ik een mooie aansluiting op de trein naar Amsterdam. Het was ook een mooie trein! Zilvergrijs, een soort vliegtuigstoelen, een 'salontafeltje' er tussen. Tjonge, wat chique, het leek wel zo'n hogesnelheidstrein. Op de heenweg had ik in Berlijn al geïnformeerd naar de trein voor de terugreis en ze hadden het netjes voor me uitgeprint. Klopte als een bus. Dacht ik. Een half uurtje na vertrek werd mijn ticket gecontroleerd.
"Mmmm, meine Dame, u zit in de verkeerde trein, dit ticket is niet geldig voor deze trein. U moet er in Hannover uit en 50 Mark boete betalen!"
"Maar ik heb geen 50 Mark, ik heb er maar 10!" (ik zorgde er altijd voor dat ik een paar mark bij me had op de terugreis, voor koffie of zo). "En ze hebben mij gezegd deze trein te nemen". En ik liet hem de print zien. Gelukkig was het een aardige man. Ik hoefde niets te betalen, maar moest er wel uit. Dat betekende dat ik 5 uur later in Amsterdam zou aankomen. Dus moest ik Chago bellen, want hij zou me komen ophalen. Op het station kon ik bellen, maar.....alleen met een telefoonkaart. Die was niet op het station te koop, wel op het postkantoor in de stad! Dus, daar ging ik, stoep op, stoep af, met alle bagage en toen nog naar de 1e verdieping, zonder lift. De goedkoopste kaart kostte 10 mark. Pffff, die had ik gelukkig. Ik had ook geluk dat ik Chago direct kon bereiken. Toen was ik afgepeigerd, wilde zitten en had trek in koffie. Er was een Restauratie met terrasje op het perron. Al gauw kwam een meisje mijn bestelling opnemen. Kon ik met een gulden betalen of misschien met 1 dollar? Nee, het speet haar, maar dat kon niet. Dus geen koffie, snik! En ik moest nog wel 4 uur wachten! Opeens kwam er een dame naar me toe.
"U heeft geen marken? Hier heeft u er 2, koop maar lekker koffie". Dat was een Engel!
Wat later zat er aan het tafeltje naast mij een bijzonder uitgedoste dame. Flesje wijn op tafel en haar warme hap was net gebracht. Oh, wat zag dat er lekker uit.... ik kreeg er zo'n honger van, maar niet naar kijken. Na een minuut of 15 slaakte ze ineens een kreet: "Oh, mijn trein....", sprong op, drukte 25 mark in mijn hand -"wilt u voor me afrekenen?"- en weg was ze. Het meisje van de Restauratie raakte bijna in paniek toen ze ontdekte dat haar klant verdwenen was zonder te betalen. Maar ik kon haar geruststellen en gaf haar de 25 mark. En toen kreeg ik 12 mark terug!!!! Dat was dus nóg een Engel. Ik heb er een heerlijk maaltje van besteld.

Een hartelijke groet van Chris

Klaar voor de Bee

Hè hè, ik ben eindelijk klaar om op stap te gaan. Mijn haar wilde niet en ik kon nergens een hoedje vinden en dat is nodig om mijn haar in bedwang te houden. Gelukkig vond ik er een in een grote hobbywinkel in Haarlem. En zie je mijn kousen? Wat een lekkere slobbers zijn dat hè? Die zijn heel modern hoor, kijk maar eens goed in kledingzaakjes rond. En wat vind je van mijn zondagse schort? Vind je die niet prachtig?! Dat is een schortje met geschiedenis, daar vertelt mijn moeder straks nog wel wat over. In ieder geval ben ik op tijd klaar om weer eens naar mijn quiltbee te gaan. Ik neem de top van mijn quiltje mee en de vulling. Mijn quiltvriendinnen gaan me helpen met het maken van de sandwich en we gaan natuurlijk ook heel veel babbelen. Voor de gastvrouw neem ik een bosje mooie rode rozen mee.
Ach, nou vergeet ik helemaal om mezelf even voor te stellen. Mijn naam is Nienke en ik ben 52 cm lang. Ik ben vernoemd naar de zus van mijn moeder. Maar hier komt ze zelf even hoor.

Daar ben ik dan met het verhaal over het schortje. Dat heb ik gemaakt van een werkje dat mijn moeder naaide tussen 1918 en 1921, op de Industrieschool van Utrecht.


Ik heb een grote doos vol met werkjes van haar. Daar ben ik natuurlijk heel zuinig op, maar dit was echt zo'n proeflapje om kant met een sierrandje aan een lapje stof te zetten. Net groot genoeg voor het schortje voor Nienke.

Ik heb de bloemetjes er op gestitcht en kijk eens naar de hele kleine knoopjes! Die heb ik van een ander klein (mislukt) werkje afgehaald, net als de kantjes voor de schouderbandjes. De knoopjes zijn met stof bekleed. De naaimachine-steekjes zijn minuscuul klein en het garen ontzettend sterk. Daar was ik verbaasd over. Mijn moeder had toch nooit kunnen dromen dat ik haar stofjes nog eens zo leuk zou gebruiken.
Het patroontje voor de pop - van Philippa Morris - vond ik tijdens de tentoonstelling in Deventer. Toen ik het vrolijke koppie zag, was ik verkocht. En omdat ik het zo ontzettend leuk vond dat mijn zus Nine ook naar de tentoonstelling kwam, heb ik de pop, met een kleine aanpassing, naar mijn zus genoemd. Het was eens een heel ander en ontzettend leuk werkje tussendoor.


Lieve groeten van mij en Nienke.

Een nieuw jasje en de ACQ

Ik heb toch weer wat blokjes van de ACQ af. Als ik wil, kan ik rij 4 aan elkaar zetten. Het vertalen loopt even achter, maar dat geeft niets. Daar ga ik wel weer eens voor zitten als ik rustig de tijd heb. De blokjes gaan achtereenvolgens over vuurvliegjes, een Ocean wave quilt, het oogsten van aardbeien en frambozen, een achtpuntige ster quilt, een familiebijeenkomst waar lekkere visjes gebakken worden en een quilt met een Hekwerk motief. Wat een kleurtjes allemaal hè?!



Mijn Idylle ruikt naar verf! Hij heeft een nieuw en schoon jasje gekregen en ziet er weer stralend uit.


Je zal het niet geloven, maar dat is gedaan op aanraden en verzoek van onze letselschade advocaat. Chago had de Idylle namelijk willen schilderen in de zomer, maar dat kon natuurlijk niet. Ook andere dingen moesten we opschuiven. En nu bleek dat dat allemaal onder de letselschade valt. Geweldig hè?! We zijn er ontzettend blij mee. Ik kan er even niet in zitten naaien, want het is wel een hoofdpijnluchtje. Maar er is genoeg ander (hand)werk te doen.

Kiekeboe!

Kijk, ik heb m'n hoedje al op en m'n jurkje aan. Ik moet nog een paar spulletjes pakken en dan ben ik klaar om op stap te gaan. Dan kunnen jullie ook mijn kousen zien, hihi. Dus toch nog even geduld!



Allemaal weer een heel fijn weekend. Wat vliegt de tijd toch voorbij.

Pssssst.....

.....ik kom even door een gaatje van de deur gluren. Nee hoor, ik ben helemaal niet nieuwsgierig en ik wil ook niet binnenkomen. Tenminste nu niet. Ik ben namelijk nog niet helemaal aangekleed. Mijn jurkje zit nog in de was, moet dan gestreken worden en hier en daar genaaid. En m'n haar moet nog gedaan, m'n kousen aangetrokken. Dus je snapt dat ik me nog niet kan vertonen. Wie weet kom ik volgende week wel een keertje te voorschijn. Maar ik wil je wèl een heel fijn weekend toewensen met nog stralend mooi herfstweer. Dagdag, groetjes van mij.

HOERA!! ........ en siggy's

Hoera!! Chago mag weer met een gerust hart achter het stuur van zijn auto kruipen. Gisteren heeft hij testgereden met een instructeur van Heliomare. Heerlijk voor hem. Nu moet ik dat weer loslaten en vertrouwen..... Zo gaan we stap voor stap vooruit.

En dan eindelijk weer een paar siggy's. Ik had het een poosje op een laag pitje gezet, maar de siggyrol roept om aanvulling. Ik loop er bijna dagelijk langs, dus ik ben weer aan het ruilen geslagen. Hier is de oogst van de laatste 2 weken.



Een beauty van Milada uit Olomouc in Tsjechië met een enig paperpiecing patroontje. Ze schrijft dat Olomouc een aantrekkelijke toeristen en handelsplaats is.
Van Karen kreeg ik een siggy met een emotionele lading er in. Ze woont in een voorstadje van Montreal. Ze is 37. Twee jaar geleden werd haar vader ernstig ziek en stierf na een paar maanden. Haar moeder leerde haar in die tijd te patchen en quilten. De bloem en appel herinnert haar aan de liefde van haar vader voor de margriet en het plukken van appels.
Mary stuurde een siggy met lapjes van de staat Illinois, waar ze woont. Ze is bezig met de Dear Jane èn de Farmers Wife quilt.
Hoe vind je die van Gerlinde uit Duitsland, met de spin in het web. Past helemaal bij de tijd van het jaar. Ze heeft een boerenbedrijf met een hele grote tuin. Ze stuurde een mooie foto daarvan mee.
Monika, ook uit Duitsland, is in april dit jaar begonnen met de siggy-ruil. Ze quilt en patcht al 18 jaar en heeft al heel wat quilts gemaakt.
Corinne woont in Virginia, USA. Ze is gepensioneerd verpleegster. Ze maakt het liefst quilts die ze op kan hangen. Zij is ook kort geleden met de siggy-ruil begonnen.
Nou maar eventjes kijken of ik deze week tijd heb om ze aan de rol te naaien.

Herinneringen: padvinderij

Wie van jullie was vroeger op padvinderij? Ik ben er 9 jaar lid van geweest, van mijn 11e tot mijn 19e. Geweldig, wat heb ik daar een goeie tijd beleefd. Ik heb er zoveel herinneringen aan. Het saamhorige, de intense vriendschappen, het avontuurlijke. Ik kon er enorm veel energie en fantasie in kwijt. Ik heb er heel veel geleerd over de natuur. Wat heb ik genoten van het kamperen, het "overnacht hiken"(lopen met een stafkaart en kompas, slaapzak en eten om te koken op een kampvuurtje mee, dan slapen in de buitenlucht en de sterrenbeelden herkennen) je eigen laterine graven en "meubels" voor de keuken in elkaar sjorren.


Op de deze foto ben ik (l) samen met mijn hartsvriendin van toen met de laterine bezig. Vlaggenroof: de vlag van de tegenpartij die hoog in een boom hing, proberen te veroveren voordat zij onze vlag te pakken hadden. Ik was een halve jongen en was weg van indianen en negers. Mijn hele kamertje was er mee vol geplakt.


Elk kamp had een motto en natuurlijk waren we een keer indianen. Ik schilderde 2 schilden op karton en mijn vader maakte notabene een speer voor me! Heerlijk was het! Maar het allerfijnste was het zingen bij het kampvuur. Dan ontstond er altijd een hele aparte fijne sfeer waarin je ook heel veel met elkaar kon delen. Het was een tijd waarin ik intens geleefd heb en, vooral toen ik zo'n jaar of 12 was, dweepte met de leiding die ik ook als idool zag.

Al die herinneringen hebben we weer eens opgehaald op 25 september tijdens een reünie van onze groep, Caprera in Bloemendaal. De laatste keer dat ik het stel ontmoette, was al weer 14 jaar geleden. Oh jongens, wat was het weer leuk.



We begonnen op het Kopje van Bloemendaal, de uitkijktoren met uitzicht naar zee en Haarlem. Daarna koffie met gebak in het restaurant daar (de Uitkijk) en toen achter het clubhuis van de Scouts, dat we huurden, in de Kennemerduinen gewandeld.



Een aanrader. Veel gekletst natuurlijk, gelachen, oude foto's bekeken, een potje macaronie gegeten, afgewassen



en als klapstuk: het kampvuur. We hebben weer heerlijk gezongen. Al die oude liedjes komen zo weer naar boven.




Natuurlijk maakten we ook 'Engeltjes te paard'. Kennen jullie dat? Blokje jonge kaas met lapje spek er om aan een stok en dan boven smeulend vuurtje. Mmmmmmm.


Een van de liedjes die ik nooit vergeet:

Tell me why the stars do shine            Because God made, the stars do shine
Tell me why the ivy twine                   Because God made, the ivy twine
Tell me why the ocean is blue            Because God made, the ocean is blue
And I will tell you, just why I              Because God made you, that's why I
love you.                                         love you.


We maken er een potje van!

Dat dacht ik en toen heb ik het ook maar gedaan. Maar wel letterlijk hoor. Kijk maar eens naar deze 3 potjes.


Drie potjes pruimenjam, 'Produced by Jones'. Voor het eerst hadden we voldoende pruimpjes van ons boompje in de tuin. De grote pot ging naar dochter, de middelste mee op ons vakantieweekje en de kleinste is ook bijna leeg. Wat was het heerlijk, ik heb gesmuld!

Uit Zweden, van Joke, kwam nog een enig pakje!


Een sokkenstop paddenstoel die ze in een Loppis op de kop had getikt. Hij staat in mijn Idylle op het vensterbankje.

Iedereen een heel fijn weekend toegewenst met genieten van de mooie herfstkleuren.