Gezellig dat je even bij me langs komt. Op deze plaats deel ik het een en ander over mijn hobby, Patchwork en Quilten, en ook iets over familie, huis, tuin, hond en andere leuke dingen. Soms ook wat om over na te denken. Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat en als je klikt op de foto's worden ze een stukje groter.
Veel plezier!

Droomquiltje

Gister kreeg ik het bericht dat het quiltje dat ik voor de Stichting Jopie's Dromenquilt (je moet hier echt even kijken!) heb gemaakt een bestemming heeft gevonden! Het gaat naar een meisje van 17 dat al een jaar op bed ligt, niets kan doen en wacht op een hele ingrijpende operatie. Ik kreeg er kippenvel van toen ik het hoorde. Zo jong en zo ziek! Oh wat ben ik ontzettend blij dat ik iets voor deze Stichting gedaan heb en dat ik dit meisje er blij mee kan maken. Ik hoop dat ze hem leuk vindt, maar bovenal dat er een toekomst voor haar is.

"Efkes Aars"

Dat was het de laatste dagen en vooral vandaag, 'efkes aars' -even anders- op z'n West Fries. Het begon vanmorgen vroeg al met het uitlaten van de hond. Het was zó koud dat ik met kroepoek-oren thuiskwam. Soms gebeurt er gewoon heel veel. Een paar condoleances en vandaag een crematie bij Schagen. We waren wat vroeg en hebben even rondgereden door een paar Noord Hollandse dorpjes. Wat zag het er allemaal even anders uit als anders. Als een sprookje! Zo prachtig al dat vlakke land onder het witte sneeuwkleed en elk dak, raampje, takje, hekje, alles geaccentueerd met een witte lijn van sneeuw. Blauwe lucht en zon. Ik heb dit echt in jaren niet gezien. Na de crematie hadden we behoefte aan wat warms en hartigs. Op naar McDonalds. Maar waar was hij ook al weer. We moesten gewoon zoeken omdat alles er efkes aars uitzag door de sneeuw. Vanmiddag een afscheidsreceptie van onze huisarts en tevens een welkom van de nieuwe huisarts. We dachten: even naar binnen en gauw weer naar huis. Niks er van. Ook dit ging efkes aars. We stonden ruim anderhalf uur in de rij! Hadden we eigenlijk wel kunnen weten. Op de terugweg reden we langs een heel apart huis. En hoe heette dat huis? Natuurlijk: "Efkes Aars"" ! Vandaar de titel van dit logje.

Nu nog efkes wat heel aars. Een update van siggy's. Dat wordt wel weer eens tijd.



Annemarie, Hanneke, Susan, Andrea, Wil, Ludy, Marij en Ans, heel hartelijk dank voor jullie leuke siggy's en gezellige briefjes. Ze zijn allemaal weer efkes aars!!

Free motion for Liza

In het vorige logje vertelde ik hoe Liza, onze Grijze Roodstaart papegaai, bij ons kwam wonen en dat we 8 jaar plezier van haar hebben gehad. Toen, op een dag in mei, leek het alsof ze een beroerte had gehad. Een pootje verlamd, kon nauwelijks meer zitten of aan de tralies hangen. En ze at niet meer. We brachten haar naar een dierenarts in Wijk bij Duurstede, een vogelspecialist die ook de vogels van Artis verzorgde. We moesten haar daar achterlaten. Ze had heel veel vocht in haar buikje en de arts gaf ons weinig hoop. De volgende dag hoorden we dat ze het inderdaad niet gered had. Ze was ouder dan wij dachten, ongeveer 30 jaar. Ik miste haar vreselijk, ze was altijd zo gezellig aanwezig met haar gefluit en "tsj...tsj...tsj...kom es...kom es schat".

In september daarna volgde ik een 2-daagse cursus van Anja Townrow. Met de machine naaien van gebogen vormen en het ontwerpen daarvan. Voordat ik ging, had ik al een idee: een eerbetoon aan onze Liza, dus een papegaai.
Op de cursus maakte ik het ontwerp van Anja om de techniek te leren.
Thuis stortte ik me op mijn eigen ontwerp. Het werd een Ara, geen Grijze Roodstaart, omdat in de Ara meer kleuren verwerkt konden worden en de lijn van de vogel natuurlijk sierlijker is.


Maar toch, het werd mijn Liza. En nog wat, ik wilde ook graag meanderen met de machine. Dus deed ik mee met een workshop bij de Sampler en toen thuis oefenen. Oh! Wat vond ik het doodeng om uiteindelijk de sandwich met mijn Liza onder de machine te leggen. Bibberen was het. Maar het is toch goed gegaan.


Je moet toch alles een eerste keer uitproberen. Alleen de donkere ovaal heb ik op deze manier gequilt. Ik gaf het quiltje de naam 'Free motion for Liza', vanwege het vrije doorquilten, maar ook omdat Liza zich altijd vrij mocht bewegen, haar kooi stond overdag altijd open. En weet je wat zo leuk is? Ik heb met dit quiltje ook nog de eerste prijs gewonnen. Op de tentoonstelling in de winkel van Sylvia in de Rijp eind 2007. Zo heb ik een blijvende herinnering aan dit prachtige dier.

Hoe Rocco, Liza werd

De deur van mijn kantoortje stond altijd open. Hij kwam uit op de gang van Chago's praktijk en grensde aan de deur van de wachtkamer, die ook altijd open stond. Twee of drie keer per week zat ik achter mijn bureau, bezig de praktijk te automatiseren en de administratie bij te werken. Ondertussen genoot ik af en toe van de gesprekken in de kamer naast mij. (Denk nou niet dat ik expres luistervinkje speelde. De mensen moesten bij mij binnen kunnen lopen voor speciale afspraken) Meestal ging het over dagelijkse dingen, vaak waren het van die echte, 'bloederige' wachtkamer verhalen, maar heel vaak ging het over de tandarts zèlf: is hij getrouwd?.....weet niet, hij heeft geen ring om.....ja hoor, hij heeft een zwarte vrouw en 10 kinderen....welnee, hij is wel zwart, maar zij is wit.....ze hebben vast een boot....en een 2e huis.... Ach, Chago en ik hadden er wel plezier om en onze fantasie sloeg soms op hol: waarom nemen we niet een papegaai? Dan leren we hem praten, zetten hem in de wachtkamer en dan kan hij het hele riedeltje over ons gezin opzeggen, is iedereen op de hoogte. Onzin natuurlijk. Maar een papegaai in huis, dàt zouden we wel erg leuk vinden. Eind '94 kregen we een telefoontje. Een onbekende. Van kennissen van ons hoorde hij dat wij wel een papegaai wilde hebben? Zijn oude moeder was overleden en zij had jarenlang een Grijze Roodstaart in huis.


De familie wilde het beestje niet in de handel doen, maar aan een liefhebber geven. Je snapt dat we er niet lang over nadachten. We hadden al honden en een kat, dus een vogel kon er best bij. En zo kwam op een avond Rocco stilletjes bij ons wonen. We zetten de kooi voorlopig op een laag kastje. Stokstijf zat hij op zijn stok met grote ogen zijn nieuwe omgeving in zich op te nemen. Snavel stevig op elkaar. Onze kat Bobbie lag in een krul in diepe slaap op de bank. Die had niets gemerkt. Na een uurtje voelde Rocco zich al wat op zijn gemak, schudde zijn veren en begon warempel een beetje te fluiten. De kop van Bobbie schoot omhoog, hij draaide zijn nek 180 graden naar dat geluid en vroeg zich slaperig af: wat is dit?? Rocco stil, Bobbie weer in slaap. Toen begon Rocco opnieuw, vrolijk en vrij fluitend. Bobbie schoot overeind, liet zich zacht van de bank glijden en sloop met laag ruggetje langzaam richting kast met kooi. Rocco zag het gevaar aankomen, schoof wat naar voren om beter te zien en loerde toe. Behoedzaam gaat Bobbie pal onder de kooi zitten en rekt zijn nek zo ver mogelijk naar boven. Rocco perst zich tegen de tralies, kop omlaag en loert naar beneden. Dan doet Rocco zijn snavel open en begint keihard te ......blaffen!!! Bobbie neemt een spurt en schiet onder de bank. Wat hebben we gelachen!! Later werden ze best goeie maatjes. Waarschijnlijk kwam dat omdat Rocco niet alleen perfect kon blaffen, maar ook geweldig kon miauwen, vooral als een krolse kater. Maar hoe werd Rocco nou Liza? Hij was een prachtige, gezonde Grijze Roodstaartman. Overdag 'liep' hij rond op en aan zijn kooi, 's nachts werd de kooi toegedekt. Na ongeveer 2 maanden, het begon al een beetje lente te worden, kreeg hij kuren, scharrelde veel op de vloer van de kooi en was onrustig. Toen, op een morgen, haalde ik de doek van zijn kooi en wat lag er in? Je raad het al: een ei!! Meneer was dus een mevrouw! Ons hele gezin was het er over eens dat er een naamswijziging moest plaatsvinden. En zo wer Rocco dus Liza. We hebben 8 jaar van haar genoten en ze heeft me zelfs met quilten geïnspireerd, maar daarover in een volgend logje.

ACQ update

Ik heb nog nooit zoveel reacties gehad als op het vorige logje. Ontzettend leuk en iedereen heel erg bedankt voor de leuke manier van reageren! Dat geeft de burger moed.
Vandaag weer een paar blokjes van de Amish Circle Quilt.

Blok 23, Nine-Patch quilt. Twee weken geleden kreeg Rachel een baby, Henry. Miriam en Martha verrasten haar met een Nine-Patch quiltje voor de baby. Ook Martha en Lena, haar dochtertjes, zijn bezig met hun eerste quiltjes, ook een nine-patch. De meisjes zijn helemaal opgewonden over hun broertje en over al het bezoek dat komt en gaat. Ze hebben ook meegedaan met een Kerstopvoering op school. Eén sketchje deden ze in het Pennsylvaina Dutch, tot groot plezier van alle grootouders.

Blokje 24, Sleetje rijden. Het is bitter koud. Roy, de man van Lydiann, bracht Clara met de slee naar school en maakte met de andere kinderen een ritje. Ze kwamen allemaal met rode wangen van de kou thuis en kropen direct rond de kachel. Hete chocola en verse doughnuts stonden al op ze te wachten. Ze krijgen een drukke week omdat de kerkdienst deze zondag bij hun is. Maar de buren zullen helpen. Lydiann is ook nog naar een quiltfeest geweest waar ze met 32 vrouwen 2 quilts ten bate van de school hebben doorgequilt.

Blokje 25, Roman Stripes. Ook Eli, de man van Martha, heeft 2 van zijn kinderen meegenomen om te sleeën. De 2 kleintjes zijn thuis rustig aan het spelen, zodat Martha tijd heeft om bij te lezen over alles wat gebeurt in het leven van haar vriendinnen. Ze is ook al begonnen met sommige patronen die ze elkaar sturen. Ze heeft een Roman Stripes quilt in het frame, de laatste quilttop die haar moeder maakte voordat ze overleed. Een quilt met stofjes van jurken en kleding die zij en haar broers en zussen droegen toen ze kinderen waren. Een quilt dus met veel herinneringen.

Blokje 26, Varkensslacht. Rebecca en haar gezin hebben zich goed gesetteld in hun nieuwe woning, het huis van Friesa's ouders. Haar man kijkt uit naar warmer weer, zodat hij buiten op het veld kan gaan beginnen. Ze vinden het heerlijk weer terug te zijn in hun eigen district waar hun familie en vrienden wonen. Afgelopen vrijdag hebben ze samen met 2 andere families varkens geslacht en het vlees ingemaakt om de voorraad aan te vullen. Na afloop hadden ze een maaltijd van verse worst, aardappelen, maïs en versgebakken brood met 'apple-butter'. Volgende week gaan ze kippen slachten en lekkere kippensoep maken.

Siggy quilt

Pfffffff, hij is af! Na heel veel gepieker, passen en meten, snijden en naaien zit de top van mijn Siggy-quilt in elkaar. Ik had me voorgenomen om voor de eventuele randjes, biezen en hoekblokken alleen resten stof van mezelf te gebruiken en dat is gelukt. Omdat de siggies zelf ook van allemaal verschillende stofjes gemaakt zijn, was dat niet zo moeilijk.




Ik ben zelf wel tevreden met het resultaat. Dus weer een top op de stapel om te sandwichen en door te quilten. Ondertussen ga ik lekker door met de siggy-ruil, veel te leuk!

Mijn eerste patchwork en quiltje

Vandaag laat ook ik mijn eerste patchwork en quiltje zien.
In mijn studententijd kreeg ik belangstelling voor het creatief werken met stoffen. Ik woonde toen (45 jaar geleden!!) in een dispuutshuis in Amsterdam Zuid. Dat was een voormalig hotel met marmeren gangen en ik had een kamer helemaal op de bovenste verdieping. We woonden daar met ongeveer 8 studentes. Een van de meiden studeerde aan de Rietveld Academie en moest een eindexamenstuk maken. Ze had koffers vol met lappen, bandjes, garen etc. Ze maakte een prachtig wandkleed: het vrouwtje van Stavoren dat uitkeek over het water, met haar dat overging in een net met vissen. Heel knap in een stijl die we nu 'artquilt' zouden noemen. Oh, wat vond ik dat prachtig. Ik dacht: dát wil ik ook een keer doen. Later, in het buitenland, kwam ik nogal eens traditionele quilts tegen en toen dacht ik hetzelfde

En eindelijk, in 1996, was ik zover. Ik ging op de traditionele toer en begon met de machine, een logcabin. Daar maakte ik een kussen van. Zat niet zo heel erg sterk in elkaar, dus de naden bij de borders lieten los. Vorig jaar heb ik het uit elkaar gehaald, zodat ik het topje overhield. Zie daar. Terwijl ik met dat kussen bezig was, fantaseerde ik over een quiltje voor Larissa en haar man. Sorry hoor, maar ik kom weer op de proppen met Wit Rusland. Ze waren begin april 1996 30 jaar getrouwd en omdat ik met een klein transport mee zou gaan, wilde ik iets speciaals voor hen meenemen. Ik kocht stof bij de Dekenkist in Bergen en liet bij een copie-centrum fotootjes op stof printen. Oh, wat was ik trots op het resultaat!


Ik heb het netjes opgerold en in een grote koker verpakt en die ging dus mee in ons busje. Eind maart vertrokken we met 3 busjes en 1 kleine vrachtwagen. Het was koud en slecht weer, maar dat gaf niets. Ik keek er zó naar uit om iedereen weer te zien. Wij zaten met z'n vijven in het busje, 3 dames achterin, de beide chauffeurs voorin. We moesten nog een kilometer of 2 tot de grens. En toen gebeurde het! Het was al donker en ik zag 2 lichten die dicht bij elkaar stonden, aankomen. Een tractor. Het had ook een paard en wagen kunnen zijn, die reden daar toen nog gewoon op die 2-baans weg. Gelukkig was het een tractor. Even later....een scherpe IEIEIEIE.....BAMMM......RINKELDEKINK.... En wij stonden scheef in de berm. Onze chauffeur had fantastisch gereageerd. Hij zag ineens een snelle wagen aankomen die keihard moest remmen voor de plotseling opdoemende aanhanger met boomstammen achter de tractor, zonder achterverlichting. Hij stuurde naar links, zodat de klap vóór opgevangen kon worden en niet opzij waar wij zaten. De bestuurder van de tractor nam gelijk de benen en rende door de velden. Daar stonden we. Gelukkig zat één busje van het transport nog achter ons, zodat de anderen gewaarschuwd konden worden. En gelukkig was er alleen materiële schade. Wij zijn overgestapt in het vrachtwagentje en gelukkig kon ik mijn quiltje meenemen. De mannen bleven in Polen achter om daar alles te regelen en kwamen 2 dagen later lopend (!) over de grens. Dus je snapt dat er aan dit quiltje wel heel speciale herinneringen zitten. Maar wat vonden ze het mooi! Ze hadden nog nooit zo iets gezien.

Nog even terug naar het quilten. In diezelfde tijd in 1996 heb ik van een vriendin, samen met nog een paar vrouwen, de basis van het patchen en quilten met de hand geleerd. We maakten toen met elkaar een quilt, die uit 5 delen bestaat, voor onze kerkzaal. Die hangt er nog steeds en ik heb erg veel in die tijd geleerd.

Amish Circle Quilt update

Jullie zullen wel denken dat ik niets meer met de ACQ doe, maar dat is niet zo hoor. Tussen de bedrijven door ben ik daar regelmatig mee bezig. Ik heb de eerste 2 rijen aan elkaar gezet met sashings en cornerstones. Voor de stof ging ik naar Sylvia in de Rijp. Voor de sashings en buitenste border was ik zo klaar, met de cornerstones had ik wat langer werk. Op een gegeven moment zei Sylvia: "Waarom doe je die niet met de restjes van de stofjes die je voor de blokken gebruikt"? Hé, dat was een idee! Past ook wel bij mij. Hier zie je het resultaat en ik ben benieuwd wat jullie er van vinden.


(even aanklikken voor vergroting)