Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Herinneringen: Twee Engelen


Op de vloer in mijn Idylle ligt dit tapijtje. Als onze hond Max mij gezelschap houdt bij het naaien, gaat hij daar meestal op liggen, lekker warm. Het maakt hem niets uit dat hij boven op een kat ligt! Aan dit kleedje, ik kan er niets aan doen, kleeft een verhaal. Hier komt het.

Een dag voor mijn vertrek uit Wit Rusland wilde mijn vriendin Larissa, bij wie ik logeerde, beslist nog even naar de stad om een paar cadeautjes te kopen om mee te geven.
"Een paar dingetjes maar hoor Larissa" riep ik haar nog na, "en niet van die grote! Ik moet het allemaal zelf sjouwen". Een paar uur later kwam ze lachend en voldaan terug met........een paar kleine pakjes en 5 tapijtjes!! Twee kleedjes met een poes er op van 100x100 cm, een gele en een rose, en drie lichtbruine kleedjes van 60x60 cm. Haar man rolde er 2 stevige kokers van, een dik touw er door dat ik over mijn schouders kon hangen. Daar ging ik dus de volgende dag. Ik had aan mijn rechter hand een soort klein steekwagentje met een grote en een kleine weekendtas er op, een extra gekochte tas met lapjes (!) en pakjes links, mijn handtas als rugzakje en links en rechts schommelend aan de schouders de tapijtjes. Zie je me gaan? Gelukkig was dat nog in de tijd dat er een rechtsstreekse trein reed van Grodno naar Berlijn. En het was nog net 'guldentijd'. In Berlijn had ik een mooie aansluiting op de trein naar Amsterdam. Het was ook een mooie trein! Zilvergrijs, een soort vliegtuigstoelen, een 'salontafeltje' er tussen. Tjonge, wat chique, het leek wel zo'n hogesnelheidstrein. Op de heenweg had ik in Berlijn al geïnformeerd naar de trein voor de terugreis en ze hadden het netjes voor me uitgeprint. Klopte als een bus. Dacht ik. Een half uurtje na vertrek werd mijn ticket gecontroleerd.
"Mmmm, meine Dame, u zit in de verkeerde trein, dit ticket is niet geldig voor deze trein. U moet er in Hannover uit en 50 Mark boete betalen!"
"Maar ik heb geen 50 Mark, ik heb er maar 10!" (ik zorgde er altijd voor dat ik een paar mark bij me had op de terugreis, voor koffie of zo). "En ze hebben mij gezegd deze trein te nemen". En ik liet hem de print zien. Gelukkig was het een aardige man. Ik hoefde niets te betalen, maar moest er wel uit. Dat betekende dat ik 5 uur later in Amsterdam zou aankomen. Dus moest ik Chago bellen, want hij zou me komen ophalen. Op het station kon ik bellen, maar.....alleen met een telefoonkaart. Die was niet op het station te koop, wel op het postkantoor in de stad! Dus, daar ging ik, stoep op, stoep af, met alle bagage en toen nog naar de 1e verdieping, zonder lift. De goedkoopste kaart kostte 10 mark. Pffff, die had ik gelukkig. Ik had ook geluk dat ik Chago direct kon bereiken. Toen was ik afgepeigerd, wilde zitten en had trek in koffie. Er was een Restauratie met terrasje op het perron. Al gauw kwam een meisje mijn bestelling opnemen. Kon ik met een gulden betalen of misschien met 1 dollar? Nee, het speet haar, maar dat kon niet. Dus geen koffie, snik! En ik moest nog wel 4 uur wachten! Opeens kwam er een dame naar me toe.
"U heeft geen marken? Hier heeft u er 2, koop maar lekker koffie". Dat was een Engel!
Wat later zat er aan het tafeltje naast mij een bijzonder uitgedoste dame. Flesje wijn op tafel en haar warme hap was net gebracht. Oh, wat zag dat er lekker uit.... ik kreeg er zo'n honger van, maar niet naar kijken. Na een minuut of 15 slaakte ze ineens een kreet: "Oh, mijn trein....", sprong op, drukte 25 mark in mijn hand -"wilt u voor me afrekenen?"- en weg was ze. Het meisje van de Restauratie raakte bijna in paniek toen ze ontdekte dat haar klant verdwenen was zonder te betalen. Maar ik kon haar geruststellen en gaf haar de 25 mark. En toen kreeg ik 12 mark terug!!!! Dat was dus nóg een Engel. Ik heb er een heerlijk maaltje van besteld.

Een hartelijke groet van Chris

17 opmerkingen:

marjan zei

Chris, wat een prachtig verhaal en zoveel goede engelen ontmoet. Je moet er hebben uitgezien als een pakezel en niemand in de buurt die daar even een foto van heeft gemaakt?
Groetjes Marjan

Katrien zei

WAt een leuk verhaal.

Lida zei

Wat een toestand en toen kon je eerst wel huilen en dan ontmoet je dus al die bijzondere mensen en kom je thuis niet alleen met goede gaven, maar ook met een fantastische herinnering! Ja soms worden tegenslagen omgezet in bijzondere ervaringen!! Knuf
Lida

Antje zei

Het waren echt engelen!
groetjes Antje

Yvonne aka sommeke zei

Wat een fijn verhaal weer Chris en schitterend tapijtje!

Creatieveling Elly zei

Wat een bijzondere reis. En er zijn toch wel lieve mensen op de wereld. Echt engelen.
groetjes Elly

Joke zei

Wat een fijne herinnering Chris,heerlijk hé' ik weet zeker als jij in je idylle zit jij de hele dag zit te dagdromen, en jij maar zeggen dat je druk aan het quilten bent! grapje.
Ja Chris engelen bestaan nog, he je ziet ze komen vaak op jou pad.
Groetjes Joke en een fijne dag

Anita zei

Wat heerlijk he als je ondervindt dat er lieve mensen zijn. En gelukkig zijn die er genoeg, ondanks alle nare verhalen.

MarianneD zei

O Chris,wat een verhaal! En dat er engelen zijn dat heb je ervaren...heerlijk als je ze mag tegenkomen hé?
Haha,jammer dat je geen foto had van jezelf als pakezel...;-)

Hartstikkeleuk zei

Chris! Wat een bijzonder verhaal zeg! En wat kun je toch goed vertellen. Ik zag het voor me! Fijne avond enne... het waren wel hele leuke kleedjes toch?

Marga♥ zei

Heel leuk verhaal maar wanneer was dit als ik vragen mag.
Zo'n verhaal doet de mens goed, er bestaan nog "engelen" niet iedereen word zo hard en negeert zijn medemens.

Groetjes,
Marga♥

p.s. die vrachtwagen die vrijdag de straat bij jouw in rijdt, niet schrikken dat ben ik met alles wat ik mee "moet" nemen!!!!

Marijna zei

Wat een geweldig verhaal weer Chris!! Wat zal je gesjouwd hebben met al je cadeaus. Wat een bijzondere mensen zijn jou vrienden. Ze zullen zelf niet veel hebben , en dan jou zoveel mee geven.

sylviawillemien zei

wat een verhaal over een hongerige pakezel, die bijna zwart probeert te rijden.......haha.
ik dacht eerst dat je ging vertellen dat je van de honger die restjes van die mevrouw ging opeten!!!
maar alle gekheid op een stokje: er zijn nog heel veel lieve mensen in de wereld die graag wat voor een ander doen!
ik zal de volgende keer in de Idylle goed op het kleedje letten......

foekie 's'fashion zei

wat een heerlijk verhaal Chris, gelukkig zijn er nog aardige mensnen (engelen) op deze aarde, meer dan je soms denkt.
Groetjes van Joke

Rian zei

De reizen naar de vrienden in wit-rusland hebben al heel wat bijzondere verhalen opgeleverd, Chris. Van russisch goud smokkelen in een hart, via Tatjana met haar "opgeruimd is netjes" methode, tot een pakezelin die engelen ontmoet. Ik zie het weer helemaal gebeuren hoe een afgeknoedelde Chris op een stoeltje zakt met haar ballast, en dan naar andermans lekkere maaltje moet kijken.
Maar je bent tot nu toe steeds veilig thuisgekomen met al je geschenken en herinneringen, dus die engelen waren er wel degelijk altijd bij...:)

MARGA zei

Hoi Chris
Wat een heerlijk verhaal daar wordt een mens gelukkig van als je zulke mensen ontmoet.
Ze zijn er nog wel je moet ze alleen op het goede moment tegenkomen.
En de pompoenen zijn ook goed gelukt ze stralen.
Fijne avond nog.
Groeten Marga

Willeke de la Chambre zei

Oh Chris, wat heb ik weer genoten van je verhalen.
Deze is ook een toppertje he?
Soms wordt er gewoon heel goed 'voor ons gezorgd' en andere keren zorgen wij weer eens goed voor een ander als dat zo uitkomt.
Dat geeft het leven meerwaarde en daar kan ik ERG van genieten!

groetjes,