Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Het laatste Dieseltje

Door het verschrikkelijke drama van afgelopen zaterdag in Duisburg, moest ik denken aan iets dat ik een paar jaar geleden heb meegemaakt. Het is nogal een verhaal, dus schenk eerst maar een lekker bakje in.

Ik was al door de douane geweest, koffer en paspoort gecontroleerd en nu stond ik in een ruimte op het station van Grodno in Wit Rusland te wachten totdat de deuren naar het perron open zouden gaan. De controle was ditmaal vlot gegaan. Ik was lekker op tijd en er waren nog niet zoveel mensen. Maar dat veranderde snel. Steeds meer mensen, vooral vrouwen, vulden de ruimte. Sommigen hadden de armen vol met plastic tassen, anderen met flessen drank of sloffen sigaretten. Tjonge, het werd nu toch wel erg vol hoor! En wat een gekakel. Nog steeds kwamen er mensen bij, zodat ik steeds meer naar voren moest gaan staan. De 2 metalen deuren naar buiten bleven nog hermetisch gesloten. Na een uurtje of zo stonden we als haringen in een ton. Ik had mijn koffer op wieltjes stevig vast aan de trekstang, maar mijn schouders gingen pijn doen van de rugzak en nog een tas die ik om mijn nek droeg. Een vrouw naast mij vroeg mijn aandacht:
U moet uw koffer straks optillen hoor! Bij die deur zit een hoge drempel!
Zij was ook beladen met volle plastic zakken. Ik begreep wel waarom al die mensen zoveel spulletjes bij zich droegen. Dat was handel! Elke dag ging er een dieseltreintje van Grodno naar Polen, 30 km verderop. Mensen van Wit Rusland deden daar inkopen om spulletjes op de markt in Grodno te verkopen, maar omgekeerd kwamen mensen uit Polen voordelig inkopen in Wit Rusland om het in Polen te verkopen. Over 2 dagen was dat afgelopen. Dan kwam Polen bij de EU en werd de grens tussen Polen en Wit Rusland de grens tussen Rusland en de EU!! Geen dieseltje meer en dus ook geen negotie. De mensen probeerden er nog uit te halen wat er in zat. Begrijpelijk. Maar intussen werd de situatie in die ruimte steeds benauwder. En nog steeds kwamen er mensen bij. Ik denk dat er wel 400 mensen opgepakt stonden.
Ineens een luide stem: OPZIJ, RUIMTE MAKEN! Daar worstelde zich een man in uniform door de massa naar voren, naar de deuren. Het teken dat we er eindelijk uit mochten. En ja, hij opende één deur, ééntje maar!! Direct kwam er van achter uit de massa een golf waardoor we richting deur geperst werden. Ik stond in rij 3 of zo en werd met anderen schuin naar links, niet naar de open deur, geperst, tegen de gesloten metalen deur aan.......Toen heb ik even iets van die paniek gevoeld: straks word ik doodgedrukt of ik struikel.... Samen met de anderen om me heen heb ik me met mijn ellebogen een weg naar buiten moeten vechten. En wat was ik blij dat die vrouw mij gewaarschuwd had voor die drempel. Dat was gewoon een dikke metalen plaat die 20 cm uit de vloer stak.
Eenmaal buiten renden de mensen naar het dieseltje dat stond te wachten. Hup, waren ze in de wagon verdwenen. Ik had wat meer tijd nodig, moest mijn papieren laten zien en hup, ik ook een wagon in. Jammer, hij was al stampvol, geen zitplaatsen meer. Maar een aardige vrouw maakte plaats voor me en pufpuf, ik kon even bijkomen. Het was stil en rustig in de wagon. Eindelijk kwam de trein in beweging en toen begon het!
Plastic zakken, tassen en dozen gingen open. De kleding die er in zat, werd over de eigen kleding aangetrokken, met elkaar geruild als het te groot of te klein was. Sloffen cigaretten werden open gemaakt en de pakjes op stoel of tegen het raam geslagen om ze er gebruikt uit te laten zien. Intussen sloegen ze wantrouwende blikken op mij: is ze een verklikster, is ze te vertrouwen? Jullie snappen dat deze handel dus niet legaal was en er voorbereidingen getroffen moesten worden voor de douane straks bij de grens. Een vrouw met een stevige boezem trok haar bloes naar beneden en stopte haar bh vol met pakjes sigaretten. Een ander trok de rok omhoog en stopte pakjes in haar kousen. Oh, wat had ik dat allemaal graag willen filmen. Het was een gedoe en gekakel en heen en weer geloop. Eerlijk gezegd, ik vond het prachtig! Tenslotte hadden ze in de gaten dat ik niet kwaadwillend was en toen werd ik een handels-object: wilde ik niet een paar schoenen kopen? Of wat onder-broeken? Nee hoor, mijn koffertje puilde al uit.... Vlak voor de grens keerde de rust terug. Iedereen zat rustig op haar plaatsje, deed zogenaamd een tukje of keek geïnteresseerd naar buiten. Alsof er niets aan de hand was. Hoe dat met ze ging bij de controle weet ik niet. Wel zag ik, toen ik zelf door de douane was, dat vrouwen bezig waren alles weer uit te trekken en in de plastic zakken te doen. O jongens, wat was dat een belevenis, ik vergeet het nooit meer!

16 opmerkingen:

Elisabeth zei

Wat een prachtig verhaal... was je daar helemaal alleen met de trein naartoe? Groetjes Elisabeth

katrien zei

WAt een verhaal.

Rian zei

Een belevenis, inderdaad. zoiets moet je meemaken, anders kun je je dit niet voorstellen. Ik kan heel goed begrijpen dat dit weer even terugkwam met dat drama in Duisburg. Wat ben je toch een globetrotter!! :-)

Antje zei

Wat een prachtig verhaal!! Maar dat je het even "benauwd"kreeg kan ik me goed voor stellen!
T'was erg leuk om te lezen.
groetjes Antje

inge zei

een mooi verhaal (behalve dan het benauwd zijn)

willy zei

Het eerste deel van het verhaal is wel even een angstig moment. Wat een belevenissen in de trein, ik had het graag willen zien.
Groetjes

sylviawillemien zei

pff, wat een verhaal!
je kunt het benauwde gevoel bijna ervaren zoals jij het beschrijft.
maar wat een land toch, he, dat het allemaal zo moest!!!
wat hebben wij het goed .....

MARGA zei

Hoi Chris
Kan mij heel goed voorstellen dat je deze belevenis niet snel vergeet en dat het na wat er in Duisburg is gebeurd weer allemaal boven komt.
Hoorde trouwens om 12.00 uur op de Duitse radio dat er inmiddels een 21 ste slachoffer is.
Zelf heb ik zo'n 35 jaar geleden met mijn 2 zoons van 5 en 3 jaar bij een opening van Bart Smit gestaan.
Pipo de clown en Mammaloe waren daar en ook daar werd de deur niet snel geopend en stond ik met mijn kinderen in de verdukking.
Zo'n situatie zal mij niet snel weer overkomen.
Met 2 kleine kinderen en niet weten hoe e.e.a. afloopt.
Zo leer je telkens weer.
Fijne dag nog.
Marga

Marianne K zei

Ooohh, wat een verhaal, Chris. Ik kan me heel goed voorstellen hoe je je daar gevoeld hebt. Een massa mensen vind ik altijd al iets griezeligs hebben.

Je hebt ook weer mooie blokjes gemaakt. Wat zal de quilt vrolijk worden met de fellere tintjes.Je merkt het gezegd van "elke dag een naadje ...." werkt ook bij het blokjes maken.
Groetjes, Marianne.

Lida zei

Eens te meer wordt mij weer duidelijk dat wij wel in een heel goed land wonen, waar we gewoon naar de winkel kunnen gaan en waar we kunnen leven van ons inkomen, natuurlijk sommigen hebben het beter dan anderen, maar dit soort spatzen hoeven wij niet uit te halen! Maar ik snap best dat je het eng vond om tegen die deur gedrukt te worden. Ik heb eens in een lift gestaan die ruim 100 meter omhoog moest gaan en waar plots een hele lading Japanners in werd gepropt, mijn kinderen kwamen in de verdrukking en we moesten ze ertussenuit trekken om ze lucht te geven, ja dat soort ervaringen vergeet je echt nooit meer! Maar gelukkig wij kunnen het navertellen, maar ik heb nog steeds een hekel aan liften!! Fijne dag, knuffel
Lida

Jantje zei

De vriendin van mijn zoon is nu naar Wit Rusland naar haar ouders. Ze mag maar 2 kg. aan extra goederen meenemen.

Willeke zei

Wat was dat leuk geweest om te filmen.
Maar jouw beschrijving gaf de film in mijn hoofd hoor!
Zo maak je nog eens wat mee he?

groetjes,

Marijna zei

Op deze manier heb jij een beetje mee gevoelt wat er zaterdag in Duisburg is gebeurd. Erg angstig allemaal. Maar je vervolg verhaal vind ik prachtig. Erg jammer dat je er geen foto's van hebt. Hoewel je dan waarschijnlijk met die vrouwen een probleem zal hebben gekregen.

Hilda zei

Mij zie je niet gauw in drukke omgevingen. Ik moet er niet aandenken aan die over volle stationshallen of op een grote evenementen. De pret bij het zien van hoe creatief mensen met hun koopwaren omgaan was zeker een hele prettige ontspanning.

Saskia zei

Benauwende ervaring! Raar toch, dat die man de tweede deur niet ook open maakte.
Je hart huilt als je bedenkt dat die tientallen jonge mensen in Duisburg het niet meer na kunnen vertellen omdat ook hier de doorgang te nauw was.

the5oaks zei

Een angstige ervaring zal dat zijn geweest maar.... voor d rest. Een geweldig verhaal en super mooi geschreven. Ik zat in de trein en zag alles zo voor me.....