Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Tatjana

Op dit schilderachtige plekje woont Tatjana Wladimirowna. In een oud houten huis aan de rand van een dorp, 5 km buiten de grote stad Grodno, Wit Rusland. Om het huis ligt een groot erf met een groentetuin, bloemperken, fruitbomen, een paar schuurtjes en rondschar-relende kippen. Toen ik Tatjana voor het eerst ontmoette, was ze rond de 65, een potige vierkante boerenvrouw met stevige armen en benen die haar eigen wodka stookte. Ze was een soort collega van Larissa, mijn vriendin. Larissa gaf Duitse les op de 10-jarige school in het dorp. Tatjana gaf in de vakanties aan diezelfde school praktijklessen tuinieren. Die lessen waren verplicht!

De 1e keer dat ik bij Tatjana op bezoek kwam, vergeet ik nooit meer.
's Morgens tegen half elf komen Larissa en ik bij haar huisje aan. Koffietijd, ik heb wel trek in een bakje. Als we in de keuken komen, ruik ik de koffie en zie ik de kopjes al op tafel staan. Maar, oh lieve help, er staat nog veel meer op tafel: vers gebakken blinnies (aardappelkoekjes) met een kan room er naast, in de schil gekookte aardappels, hardgekookte eieren, verse augurken, ingemaakte tomaten en paprika, allerlei soorten worst, gekookt vlees, plakken gekookte biet, vers gebakken brood en naast het koffiekopje staat een klein glaasje. Voor de wodka...? Voordat ik aan tafel schuif, moet ik eerst naar het toilet.
"Larissa, ik heb een toilet nodig", fluister ik.
"Tatjana Wladimirowna, werkt het toilet?", vraagt Larissa. (ouderen en onbekenden spreek je altijd beleefd aan met voornaam en vadersnaam)
"Njet, Petrovna (Larissa's vadersnaam), het toilet werkt niet! Wacht maar even", en weg beent ze. (Later kom ik er achter dat er op dat moment helemaal geen toilet is)
Even later komt Tatjana terug met een zinken emmer en neemt mij mee naar het halletje achter de mooie voordeur. "Dawai!, ga je gang", zegt ze, loopt terug naar de keuken en sluit de deur. Dat doe ik dan maar, ik ga m'n gang. Als ik klaar ben sta ik daar met mijn emmer. Wat nu? Toch maar even vragen. Dus ga ik weer naar de keuken.
"Tatjana Wladimirowna, ik ben klaar". Ze komt gelijk overeind, beent naar het halletje, pakt de emmer, opent de voordeur en 1, 2, 3...met een stevige zwaai gooit ze de inhoud naar buiten! Verschrikt vliegen de kippen alle kanten op.

Vinden jullie het erg dat ik dit vertel? Ik hoop het niet. Het is een van die kostelijke herin-neringen waar ik hartelijk om kan lachen. Tatjana heeft een groot hart. Ze zal niemand honger laten lijden. Op de dag dat ik weer met de trein naar huis zou gaan, stond ze 's morgens vroeg al bij ons binnen met een tas vol eten: 10 gekookte eieren, verse augurken, radijsjes, gedroogd zout vlees, een hele gebraden kip en eigen gebakken brood. Toen ik 36 uur later thuis kwam, had ik nog niet alles op! O ja, en wat die wodka betreft, ik heb het maar bij 7 druppels gehouden, zoals Larissa het uitdrukt. Uit beleefdheid.

12 opmerkingen:

Inge Slaats zei

Chris, wat een verhaal! Ik heb me tranen gelachen, ooohhh wat leuk, dat gedoe met die emmer. Ik zie het helemaal voor me, huppetee weg ermee. Wat kan het leven eigenlijk eenvoudig zijn hè.

Liefs,
Inge

Rian zei

Kóstelijk! Wat een uniek mens. Ik wilde eigenlijk zeggen "een nuchtere hollandse", maar dat klopt hier niet. Ook in Wit Rusland kom je van die "aanpakken en niet zeuren" mensen tegen.Wij doen daar altijd zo moeilijk over met onze hygiëne... En zulke gastvrijheid en gulheid moet je in ons landje toch met een lampje zoeken, volgens mij...
Trouwens, die déur... nu gepokt en gemazeld, maar dat moet eens een monumentale voordeur geweest zijn.

Heleen zei

Wat een geweldig verhaal en leuk dat je dat met ons wilt delen. Dat kun je hier toch niet voorstellen. En bijzonder altijd die enorme gastvrijheid en dat gulle delen van zelfgemaakt eten.

Ank zei

Haha Chris... prachtig verhaal, ik zie het helemaal voor me. Zo zou het in Roemenië trouwens ook kunnen gaan, al heb ik het nooit op een emmer hoeven doen. Het kwam wel voor dat we 'snachts naar buiten moesten... naast het varken, die dan even hard knorde als je langs 'm liep... hahaha.

Erna zei

Prachtig verhaal. Toch een leuke ervaring je behoefte doen op een emmer. Super!
Het antwoordt op je vraag is ja, het is mijn tweede hekwerk. In totaal heb ik er dus drie gemaakt. En ja, ik heb wat dat betreft veel geduld maar verder niet hoor dan ben ik een echte troela ongeduld. Hahaha. Fijne avond nog. Groetjes, Erna

Yvonne aka sommeke zei

Woehaaa, ik zie het gebeuren voor m'n ogen! Wat een verhaal!

Hilda zei

Heerlijk toch dat er nog zulke ongecompliseerde mensen bestaan. Ik had trouwens je gezicht wel eens willen zien toen ze de emmer buiten leegde. Weet je trouwens dat mensenmest de grootste aalbessen geeft. Door een ongelukje bij het leeg halen van onze septietank kreeg onze struiken mensenmest. Onze aalbessen waren zo groot als druiven. Mijn vader baalde enorm hij vertoeteld zijn struiken,maar zijn aalbessen haalden lange na niet.

marian'ne m zei

Ohooo, wat een verhaal, geweldige vrouw .
Oo of ik dat zou kunnen, maar ja moeten is moeten hé !!;-)

Jantje zei

Prachtig, ha, ha, ik zie het voor me. En dan ben je er zelf wat verlegen mee.

Chris, ik geniet iedere keer van je verhalen.

Groetjes van Jantje

Johanna Zweden zei

Heerlijk die herinneringen, en een schitterend verhaal.
Fijne weekeinden liefs Joke

Lida zei

Wat lijkt mij dat een geweldig mens, lijkt een beetje op een van mijn oma's! Geweldig die zorg voor anderen en dat laconieke waarmee ze met dingen omspringen die anderen vaak genant vinden, echt geweldig! Wat een gave herinnering en een heerlijk verhaal om te lezen! Bedankt, knuffel
Lida

miranda sol zei

hihihi, ook ik zie het hekemaal voor me! Lieve groetjes van Miranda