Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

De hoedjes van mijn moeder

De afgelopen tijd was het zo koud dat ik af en toe wat op mijn hoofd moest hebben. Maar ik hou niet van iets op mijn hoofd! En het staat me ook niet!! Maar ja, ik heb toch maar een keer de beremuts van Chago op gezet. Het doet mij denken aan mijn moeder. Toen ik jong was had zij altijd als ze op stap ging een hoed op. Zo was ze opgevoed, zo hoorde het.

Er is één herinnering die ik nooit zal vergeten. Ik was denk ik 6 jaar. Er werd in die tijd erg gewaarschuwd voor kinderlokkers. Brrrr. Nooit snoepjes van een vreemde aannemen. Nou hield mijn moeder van toneelspelen en ze bedacht iets om mij te 'testen'. Ik kwam thuis van school. Een vreemde vrouw kwam op mij af stappen en vroeg met mierzoete stem: "Wil jij een snoepje meisje"? De schrik sloeg om mijn hart. Een kinderlokster! Wat een rare vrouw, gekke mantel aan en een bespottelijk hoedje op. Ik trok me terug en met een grote boog liep ik haar voorbij. Jullie snappen het al: het was mijn moeder!! En ik was geslaagd! Ik wil er wel even met klem bij zeggen dat ik een schat van een moeder had die als een kloek voor haar kuikentjes zorgde. Maar toen heeft het mijn vertrouwen toch wel een tijdje aan het wankelen gebracht.

De hoedjes van moeder werden later wat flateuzer. Er kwam zelfs een bonthoedje. Tja, die moest natuurlijk met zorg bewaard worden, dus werd er een hoedendoos bij gekocht. En die zelfde doos pronkt nu bij mij boven op het overloopje. Ik heb hem jaren terug heel voorzichtig gerepareerd en ben er enorm zuinig op. In de doos bewaar ik een paar stapeltjes oude ansichtkaarten van mijn ouders en grootouders. Zo kostbaar!! Nog weer later was het hoedentijdperk voor moeder voorbij en liet ze de wind lekker door haar haren waaien.



Op de laatste foto nog een portret van mijn moeder, zonder hoedje.



17 opmerkingen:

sylvia(willemien) zei

hallo chris, wat een leuk verhaal weer!!!
enne........lijn 9????
volgende week even over praten, want ik zal wat in lijn 9 gezeten hebben in mijn jeugd!!!!!!!!!!
groetjes, syl

miranda sol zei

Geweldig, ook jij heb dus een hoedetik, net als ik overgens. Want ik heb nog de oude hoedjes van mijn oma( ze zijn me erg dierbaar). Onze kinderen(bijna 13 en 17) zijn er inmiddels klaar voor om terug te gaan. Natuurlijk beseffen ze dat weer hun hele leventje even op de kop wordt gezet. En vooral Nikkie heeft het er moeilijk mee om haar eindelijk net verkregen hele goede vriendinnetjes weer te moeten verliezen. Vandaar dat we ook het liefst terug richting Roosendaal zouden willen, maar uiteindelijk telt er maar een ding en dat is werk! Maar ze zijn flexibeler dan wij denken hoor. Joey was 14 toen we deze kant op kwamen en ook hij heeft het gered.
Dikke knuffels vanuit Virginia van mij

Tineke zei

Wat een prachtig verhaal Chris. En zo liefdevol beschreven. Ik ben er een beetje ontroerd van dat je zo'n persoonlijk verhaal met ons wilt delen. Dank je wel!

Elly L. zei

Ik ben ook geen hoedenmens, het staat me gewoon niet. Wel mooie nostalgische foto's.
Ik weet nog niet wanneer ik de sew ezi krijg, het is een levertijd van 2 tot 5 werkdagen. Ik hoop dat ik hem wel het weekend ontvang.
fijne avond.
groetjes Elly

martine zei

Dit klinkt bekend.
Elke week naar de kapper en een hoed, dat was mijn moeder.
Wat hebben wij het dan veel makkelijker.
Gewoon kortgeknipt en desnoods een muts als het koud is.

Corrie zei

Oh Chris wat een leuk log! Je staat zo lief op de foto met dezelfde lach als nu. Wat een verhaal dat je moeder je ging testen, arme jij!
Ook ik wil niets op mijn hoofd Chris, al is het nog zo koud, ik zie er niet uit! Ik heb wel twee wollen mutsen, hoedjes, petten, weet ik hoe ze heten, maar ze zijn vreselijk! Vandaag echter had ik er graag een bij me gehad tijdens onze wandeling langs de polders, KOUD dat het was!!!

Rian zei

Chris wat een prachtig historisch logje! En wat een herkenbare dingen! Toen de foto op de Dam werd genomen was ik bijna 4 maanden... En wat líjk je op je moeder; de zelfde lach! En wat lijk je nóg op 'toen'!!
En die broek (plusfour) van je broer... Ik heb nog een foto van de twee broers van mijn vader in net zo'n "drollenvanger"... (sorry, Rotterdams dialect) Heerlijk. Ik heb genoten van de sfeer. Dank je wel! En ja, een hoed móest als je naar buiten ging. net als handschoenen. Toen mijn oma in een verpleeghuis woonde (uiteindelijk, want mijn moeder heeft járen voor haar gezorgd) kwam een van haar zussen (lang, mager) op bezoek, en hield dan de hele tijd dat zij naast haar zat haar (hoge) hoed op. Ik vond het géén gezicht, en het zal vast toen begonnen zijn dat ik een hekel aan hoeden kreeg...
Liefs,

Annelies.H. zei

Goeiemorgen Chris,
Wat een warm familie verhaal, heerlijk dat je uit zo een warm nest komt, en er met zoveel liefde over kan vertellen.
Koester die dierbare herinneringen meid, maar dat doe je ook.
Prachtig dat je nog van die mooie spullen hebt van je moeder, erg mooi ook die hoedendoos.
Enne ben jij uit de oorlogstijd, nou compliment, dat zou je niet zeggen als ik je foto'tje bekijk.

Fijne dag Annelies.H.

Lida zei

Hoi Chris,
Bij mijn moeder op de kast staat een hoedendoos die ik voor haar kocht, ik denk dat ik een tiener was en vond deze doos zo mooi! Erin zitten grote flaphoeden, een lichtblauw en een witte voor zomers naar de kerk en een donkerblauwe voor 's winters, tenminste als het niet te koud was, want dan droeg ze prachtige op maat gemaakte nertshoedjes, zilvergrijs en een bruine. Maar helaas, het koppie is kleiner geworden en de dikke haardos uitgedund, de hoedjes zijn te groot geworden en dus draagt ze nu mutsen. Maar ik vond het als kind een prachtig gezicht, mijn moeder en haar hoeden! Fijne dag, groetjes
Lida

Johanna Zweden zei

Wat een enig verhaal Chris, en ja vroeger werden er nog hoeden gedragen.
Ik heb ook vele foto´s , die genomen zijn op de dam, ja dat had je vroeger, en de poppenkast, ik kan door wel uren doorbrengen.
Mijn moeder droeg wel veel bontmutsen, en ik had baretten, van gehaakt tot vilt, maar een hoeden mens ben ik nog steeds niet, ik loop voor joker, had hem vanmorgen weer op mijn berenmuts die heb hier wel nodig, maar ik ben blij als ik hem weer af mag zetten.
Ook mijn moeder ging elke week naar de kapper, dat deed je toen nog, ze verdiende niet veel, maar ze moest elke zaterdag naar de kapper, en ik mocht dan altijd mee.
Schitterende hoeden dozen.
het is leuk om weer een beetje nostalgie te lezen.
Toen we in Schotland woonden, moest ons buurmeisje voor communie, ik mocht mee, maar moest wel een hoed op, want het was in de katholiek kerk, toen we binnen kwamen hadden Maggy en ik alleen een hoed op, de kerk zat vol. en toen sprak de dominee, ik vind het toch enig dat een dame tenminste nog een hoed op heeft, Maggy snapte hier niets van want we waren toch met zijn 2en! keek dus ook achterom zo van ! hoe kan dat nu! maar één hoed!!! ja jullie snappen het al, had die van mij allang afgezet.grinnik.
Fijne dag Chris.

Annelies vdB zei

Wat een stukje met herkenning.
Ook mijn moeder liep vaak met een hoed op.
We winkelden vanuit het Gooi vaak in Amsterdam en op de Dam had je inderdaad een poppenkast. Ik was dat vergeten.
Ook ik werd voor kinderlokkers gewaarschuwd.
Je hebt een prachtig verhaal geschreven.

willy zei

Chris wat een leuk verhaal. Mooie foto daar op de dam. Een hoedje stond je moeder goed.
Mooi om af en toe een in die oude hoedendoos met ansichten te neuzen.
Fijne dag, groetjes

nelleke zei

hallo Chris wat een mooi verhaal en de fotos ook prachtig ik heb ook nog zo een foto van mn moeder met een grote strik in het haar het kwam ineens terug dat ik hem nog had toen ik die van jou zag.En je hebt een schitterende hoedendoos.Je schrijft toch wel heel herkenbaar voor vele van ons.groetjes Nelleke

dineke zei

Wat een mooi hoedenverhaal Chris. Een prachtige hoedendoos heb je.
Mij staat ook niks op mijn hoofd, maar de afgelopen tijd heb ik wel met een muts gelopen eh, gefietst. Puur voor de functionaliteit. LOL

Willeke zei

Oh wat een heerlijk verhaal. Zo herkenbaar!
Mijn DH heeft ook bij de poppenkast op de Dam heel wat tijd doorgebracht. (volgens zijn moeder)
Ja een hoed hoorde er bij. Zo was het eigenlijk ook min of mee not done om met lang los haar achter een kinderwagen te lopen (als jij de moeder was) Dan had je je haar keurig kort en in de krul.
Dat is tenminste zoals ik het herinner zoals het er in Haarlem aan toe ging (in die jaren) hahahahaha

groetjes

marian'ne m zei

AAA wat een mooie aandoenlijke foto's.
en een liefff hoedenverhaal erbij !!

Heel fijne week !!;-)

Marijna zei

Haha, jij bent lekker gefopt door je moeder? Mooi test was het wel. Mooie hoedendoos heb je daar. Zit het echte hoedje er nog in?