Gezellig dat je even bij me langs komt. Op deze plaats deel ik het een en ander over mijn hobby, Patchwork en Quilten, en ook iets over familie, huis, tuin, hond en andere leuke dingen. Soms ook wat om over na te denken. Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat en als je klikt op de foto's worden ze een stukje groter.
Veel plezier!

Siggy's

Tussen alle prachtige sneeuw door even de siggies die ik de afgelopen tijd ontvangen heb. Misschien zijn dit de laatsten van dit jaar.



De eerste 2 siggies komen van een echtpaar, Mary en Thomas Le Clerc uit de USA. Die van Thomas is voor mij de 1e siggy van een man! Van Annelies een siggy met een vlinder, die staat voor haar voor ontspanning. Dan een super Hollandse, van Pia, ontzettend leuk. Elise woont in Tiel, de Betuwe, land van appels en kersen. Tenslotte nog een siggy van een man, Gert, die prachtig borduurt terwijl zijn katten toekijken. Allemaal weer heel erg bedankt en ik wens jullie voor 2010 ook nog heel veel siggy-plezier.
Inmiddels heb ik nu voldoende siggies voor de laatste rand van mijn siggy-quilt. Ik ben bezig ze op kleur te sorteren, maar het zal wel volgend jaar worden voordat ik aan naaien toekom.

Siggy en sneeuw

Genieten jullie ook zo van deze eerste sneeuw? Ik vind het prachtig! De sierappeltjes bezwijken al haast onder het vrachtje sneeuw en het roodborstje zoekt zijn heil onder een struikje. Ik heb expres op dat plekje een schoteltje met eten gezet. Hoe de vissen zich voelen, weet ik niet, maar Chago heeft wel een net tegen de reigers gespannen.

Vandaag kreeg ik nog een siggy, uit Bethlehem, heel toepasselijk in deze maand. Alleen deze Bethlehem ligt in Pennsylvania. Hij komt van Susan Zarzycki. In het bijgaande briefje staat een foto van haar huis midden in de sneeuw. Ze woont in een gedeeltje van PA waar zelden sneeuw valt. Wel heel toevallig. De kersen op haar siggy zien er heerlijk uit.

Een potje kruiden

Chago is weer helemaal thuis. Gezond en wel en met een heel voldaan gevoel. Alles is zó goed verlopen en hij heeft heel wat fijne gesprekken gehad met neven en nichten. En wij inmiddels ook, dat snap je wel. We hebben bijna de hele zondag gepraat.
Vorige week vroeg hij me door de telefoon: "Zal ik een kalkoen onder m'n arm meenemen? Een diepvries hoor". "Nou nee, doe maar niet", vond ik, "dan is hij al gaar als je aankomt. Weet je wat? Neem maar zo'n lekker potje kruiden mee wat je de vorige keer ook bij je had". Nou, en dat heeft hij gedaan. Alleen het is geen potje, maar een POT. Allemensen, 2,7 kg! Maar lekker!! Het is een mix dat je voor van alles en nog wat kan gebruiken. Voor sla, vlees, roerbak groenten en nog veel meer. Ter vergelijk heb ik er een doorsnee kruidenbusje naast gezet. De eerstkomende jaren ben ik voorzien. Hij had ook nog 2 kg van die echte heerlijke rode bonen mee. Dat belooft weer een lekker maaltje. En de kalkoen? Die loopt niet weg, die komt volgende week wel.

Quiltwinkeltje

Vandaag wordt alles hier weer 'normaal'. Over 2 uurtjes ga ik naar Schiphol om Chago op te halen. Hij heeft, ondanks alles, een hele goede tijd gehad en hij zal héél veel te vertellen hebben. Heerlijk dat hij weer thuis zal zijn. Nadat donderdag de vloer open was en het overal een troep was i.v.m. een nieuwe gasleiding, is alles nu weer spic en span, er staan bloemen die hij mooi vindt en hier en daar wat kerstversiering. Maar nu nog even wat anders:

Ja heus, ik heb een quiltwinkeltje. Dat komt door mijn kleindochters.


Ongeveer 2,5 jaar geleden kwamen zij op het idee dat oma toch echt een quiltwinkeltje moest hebben. Dus werd er gespaard en verzameld en zelfs sinterklaas werd ingeschakeld. En zo moest oma tijdelijk een toonbank, tafeltje en stoeltjes, een kast, een sidetabel en allerlei kleingoed opslaan. Ja en zelfs een verkoopster en klant met kind. Toen moest de winkel zélf nog komen. Dus oma werd aan het piekeren, denken, rekenen en tekenen gezet. Zo ontstond er een eenvoudig optrekje met ruime ingang van stevig karton. Er werd geschilderd, geplakt en behangen. Lampjes er in en de meubels gerangschikt. Thee op tafel en er moest uiteraard een quiltje aan de muur komen.


Tegen de kerst was alles klaar. O, wacht even, dacht oma, het is natuurlijk leuk om wat kerstverlichting op te hangen en een kerstboompje buiten in de sneeuw. Het winkeltje is enkele weken per jaar open, in de decembermaand. Vorige week heb ik het weer neergezet op de onderste plank van de boekenplanken. Zo gezellig. (Ik heb er jammer genoeg geen foto meer van, 28-11-2012) Het gaat om de indruk van de sfeer en dat mijn kleindochters zien dat ik er nog steeds veel plezier van heb. Wij gaan er in ieder geval van genieten.
Allemaal een heel fijn weekend!

December

Wist je dat de maand december eigenlijk de tiende maand van het jaar was? Dat hoor je aan het Latijnse woordje 'decem' (tien). Bij de Romeinen begon het jaar oorspronkelijk op 1 maart, vandaar. December heet bij ons ook wel 'wintermaand'. Hoe dan ook, voor ons is het de maand van lichtjes, sterren, pakjes, gezelligheid en als het meezit een beetje sneeuw.


Kijk, dat zie je een beetje terug in mijn december quiltje van de BOM van Ellen Ik had nog een sterrenstofrestje van een vroeger project, dat kwam mooi uit. En als je het een beetje op afstand ziet, lijken die sterretjes wel sneeuwvlokken. Het lichtje doet me denken aan een verlicht raam, maar ook aan een lantaarn.

De Ring

Mei 1996. Douane van het station in Grodno, Wit Rusland.
Rustig, maar o zo secuur glijden de handen van de douane-beambte door alle spullen in mijn geopende koffer. Haar gezicht is koud en strak. Plots staken de handen, blijven stil. "Alles er uit", commandeert ze. Ik probeer nette stapeltjes te maken op de tafel, zodat het zaakje er straks weer allemaal in kan. Al gauw wordt het verdachte voorwerp zichtbaar: een schilderijtje met een natuurtafereeltje, bomen, water, lucht. Voorzichtig wordt het uit de koffer getild en op tafel gelegd. Ze buigt dubbel en begint te turen. Dan wordt er een mannelijke collega bijgeroepen en buigen ze samen dubbel en turen. Minuten lang. Zou het een icoon zijn die naar het buitenland gesmokkeld wordt? Nee......duidelijk niet. Zou het dan een werk zijn van een beroemde Russische schilder dat veel geld kan opleveren? Eindelijk wordt besloten dat het maar een gewoon schilderijtje is. Dat had ik ze ook direct kunnen vertellen. Toen ik thuis bij Larissa bezig was mijn koffertje voor de terugreis in te pakken, liep Larissa onrustig rond, mompelend: "wat kan ik haar nou nog meer meegeven, wat heb ik nog...." Toen liep ze naar de muur, haalde dit schilderijtje er af en stopte het in mijn koffer. Ik kon hoog en laag springen, maar het móest mee.
Ik pak mijn koffer weer in en sluit hem. Héhé¨, dat is dat. Ik kan verder. Dacht ik. "Open maken", blaft de vrouw, en wijst op mijn handtas. Ik rits de 2 vakken open. In het ene vak bungelt, als een soort sleutelhanger, een knalrose plastic hart aan het trekkertje van een rits van een binnenzakje.


Dat had Larissa me ook nog toegestopt. "Dat is alvast voor je verjaardag, maar je mag het pas in Polen open maken". In het andere vak zitten 8 brieven, mee gekregen voor vrienden in Holland. "Open maken", zegt ze weer. Onbenullig kijk ik haar aan. Ik heb de tas toch al open gemaakt? "Open maken!", ze wijst naar de brieven. Ja maar, dat zijn geen brieven voor mij, dat is privé. Er wordt een mesje gehaald en ik moet ze open snijden. Er is één brief bij met een uitpuilende bobbel. Toevallig weet ik wat daar in zit. Met een gezicht van 'ha, nu héb ik je' haalt ze de brief er uit en een kaartje met 2 kinder oorbelletjes. Opnieuw gaat het verdachte stuk op tafel. Nu wordt er een vrouwelijke collega bij gehaald. Ze liggen bijna helemaal dubbel met de neuzen op het corpus delictum. En turen. En delibereren. Na ongeveer 10 minuten besluiten ze dat het toch geen goud of zilver of iets waardevols is. Geen wonder, we hebben ze zelf op de markt gekocht! Nu mag ik wél door. Ik draai me om naar Larissa, die al die tijd bij de ingang van de hal is blijven staan en zich duidelijk schaamt voor de hele gang van zaken. Ik maak een gebaar van omhel-zen en zoenen en moet dan gaan. Ik loop het perron op naar mijn wagon en geef mijn ticket aan de man die verantwoor-delijk is voor deze wagon. Op mijn ticket staat een grote D. Dat betekent dat hij mij een damescoupé moet geven. Hij geeft me een nummer en ik wurm me met mijn bagage door het smalle pad langs de coupé's en de mensen die er in rond hangen. Het is ontzettend vol en warm. De deurtjes van de coupé's staan open en een benauwde walm stroomt het gangetje in. Dit is een slaaptrein die uit St. Petersburg komt, 1200 km hier vandaan. Het eindpunt is Berlijn. Ik vind mijn coupé en wordt hartelijk verwelkomd door ..... 3 mannen! Er zijn 4 bedden, 2 beneden, 2 boven. Mijn bed is rechts boven. Onder mij 'woont' een man uit Odessa. Ik schat hem op 35 jaar en 120 kilo. Hij zit in zijn hemd te zweten en koekjes te eten. Gelukkig dat hij niet boven mij slaapt! Aan de andere kant zitten 2 jonge mannen, een Duitse student en een Russische jongen. De man uit Odessa gooit met gemak mijn koffer in de ruimte boven, naast mijn bed en biedt me een stapel koekjes aan. Dat gaat gezellig worden.

Plotseling voel ik me ontzettend moe. Ik ga languit, ogen dicht en luister half naar het gebabbel onder mij. Het is naar de grens met Polen maar 25-30 km, maar de trein stopt veel en op een gegeven moment moeten we allemaal de trein uit. Er komen mensen, sommige met honden, de hele trein inspec-teren. Nou had ik al op het papiertje dat je moet invullen, aangegeven dat ik 'nee, geen vuurwapens bij me heb, of drugs, of verrijkt uranium of Russisch goud of...'. Eindelijk zit ik weer op bed en rijden we Polen binnen. Ha! Nu mag ik dat hart open maken. Ik haal de twee helften van elkaar. Er zit een prop watten in en ik pulk die open en.... Nee! Larissa! In mijn hand ligt een ring, van Russisch goud en een steen van amethist!


Ik ben sprakeloos en de tranen schieten in mijn ogen. Ik word van binnen helemaal warm van ontroering. Ik zie duidelijk dat de ring gedragen is. Een persoonlijk, waardevol bezit, zomaar weggegeven. Verpakt in een rose, plastic kinderspeeltje, het hart van Larissa, waar de douanebeambte geen oog voor had!
Ik droeg nooit ringen, alleen mijn trouwring. Maar sinds die mei 1996 draag ik die ring áltijd, ook op dit moment. Je begrijpt dat deze ring, naast de echt grote geldwaarde, nog veel meer een enorme emotionele waarde heeft.

Christina's Quiltshop

Allereerst wil ik jullie bedanken voor jullie medeleven. Via de blog of direct via mail. Het gaat gelukkig allemaal goed in Aruba en ook hier thuis.


Yes! Je leest het goed: 'Christina's Quiltshop'. Heb ik een winkel geopend? Nee. Zou ik een winkel willen openen? Mmmmmmm, ja en nee. Het lijkt me enig, maar ik denk dat ik de leeftijd en de energie een beetje voorbij ben. Nee hoor, ik heb het over de Quiltshop van de Amish Circle Quilt. Ik vond dat de shop een naam moest hebben, dus heb ik een bord boven het raam gehangen. En herken je het raam? Misschien wel. Het is het miniminiquiltje van dit logje, haha. Je zult misschien wel denken: nou Chris, ik vind die blokken van jou nou niet echt 'Amish' hoor. Zijn ze ook niet. De Amish kleuren zijn natuurlijk heel anders, maar ik vind het heerlijk om met wat meer kleur te spelen en omdat het toch heel wat blokken zijn, 121, gaat het me met al die kleurtjes niet gauw vervelen. Maar de verhalen achter de blokken zijn wel echt authentiek Amish en die geven inhoud aan de quilt.

Dit is blok 22, De Quiltshop. In de brief die Miriam bij haar patroontje stuurt, vertelt ze dat er de afgelopen week een quiltdag was en dat ze met elkaar een nine-patch quilt voor Rachel's pasgeboren zoontje hebben doorgequilt. Ze had het erg druk in de Quiltwinkel, waar ze werkt. Het was warmer dan normaal en daardoor kwamen er waarschijnlijk meer klanten dan anders. De volgende week gaat ze per trein naar haar zus die haar 9e kind heeft gekregen!

Ik heb nu de blokken van de eerste 2 rijen klaar en begin een beetje na te denken hoe ik ze aan elkaar ga zetten. Ga ik quilten-as-you-go of toch eerst alles aan elkaar? Wat voor stof en kleur ga ik voor de sashings gebruiken? Ik weet het nog niet. Ik voel erg veel voor de quilt-as-you-go methode, past ook wel bij dit soort quilts, denk ik en dan heb ik straks ook niet zo'n groot geval op mijn schoot. Dan zou zo'n frame die de Amish gebruiken toch niet zo gek zijn.