Gezellig dat je even bij me langs komt. Op deze plaats deel ik het een en ander over mijn hobby, Patchwork en Quilten, en ook iets over familie, huis, tuin, hond en andere leuke dingen. Soms ook wat om over na te denken. Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat en als je klikt op de foto's worden ze een stukje groter.
Veel plezier!

Verdriet maar toch blijdschap

Gistermiddag belde Chago van Aruba op dat zijn broer zaterdagavond in alle rust en vrede is overleden. Chago is ontzettend blij dat hij er nog op tijd was en dat er nog een moment van herkenning bij zijn broer was. In deze 2 weken heeft hij gelukkig tijd om alle familie te ontmoeten en, waar nodig, een handje te helpen. Chago is altijd de 'pater familias' geweest.
Intussen gaat hier het leven gewoon door. De rommel van de wc is opgeruimd en het nieuwe toilet ziet er super uit, ruimer. Deze of volgende week komt er nog een nieuwe gasleiding onder de vloer. Die bleek helemaal verroest te zijn. Je moet er toch niet aan denken....
Ook de siggy-post ging gewoon door. Ik heb er weer 7 nieuwe bij:

Van Els, Grietje, Tini, Tonie, Petra, Meriam en Miranda die in Virginia woont. Ze zijn weer allemaal even leuk. Ik verwacht nog 6 siggies, dan heb ik er genoeg klaar liggen om de laatste rand aan mijn siggy-quilt te maken. Afgelopen week ben ik nog even met die quilt bezig geweest en heb er rondom een bies aan genaaid. Daar komt dus nog één rand met siggy's omheen. Omdat ik de kleuren een beetje goed wil verdelen, wacht ik totdat ik het juiste aantal bij elkaar heb. Kijk, zo ziet mijn siggy-quilt er nu uit:


Ik vergeet nog iets!! Vorige week kreeg ik een e-card. En wat voor een! Een kerstman die letterlijk uit zijn dak gaat in allerlei verschillende dansen boven op een dak! Als ik het goed begrepen heb, kreeg ik deze kaart als een voorafje van de kerstruil van mijn Kerstruildame. Ontzettend leuk en heel erg bedankt!

Puinhoop

Het is hier vandaag (en ook de komende dagen) een heerlijke puinhoop. De wc ligt in diggelen, vloer open, gaten boren, overal puin, stof, buizen en nog een heleboel meer. Je snapt het al: ons toilet wordt vernieuwd. Gelukkig had onze dochter nog een caravan toilet. Die staat nu in de badkamer, maar het pompje van dat ding is stuk, dus staat er een gietertje naast. Gezellig! En vanmorgen vroeg hoorden we dat de enige broer van Chago die nog op Aruba woont (hij heeft er hier nog een) stervende is. Dat hadden we eigenlijk al eerder verwacht. Hoe dan ook, vanmorgen heb ik een reis voor Chago geboekt en vrijdag vertrekt hij voor 2 weken. Dus, ik ben even bezig met andere dingen, maar kom weer bij jullie op bezoek hoor. Veel te gezellig.

Pompoenen, wind en sneeuw

Ik heb weer 2 blokjes van de Amish Circle Quilt af.
Het jaar begint al op te schieten en de vriendinnen van de cirkel-brief krijgen te maken met kou en winterse buien. Ondertussen gaan de dagelijkse bezigheden gewoon door.

Blokje 20, Pompoenen. De meisjes van Ida hebben de achtergebleven pompoenen van het land verzameld en toen hebben ze de hele dag pompoentaart en brood gebakken. Ook hebben ze met velen Rebecca geholpen met de verhuizing. Haar man Abe heeft voor de meisjes een klein quiltframe gemaakt. Dat was een complete verrassing voor ze. Ida heeft de top van een Fan-quilt, die haar moeder nooit had afgemaakt, in haar frame gedaan. Ze wil die quilt heel graag aan de volgende generatie doorgeven.

Blokje 21, Wind en sneeuw. Het is in Ohio ongebruikelijk koud geweest met lichte sneeuw en harde wind. Regina moest de was in de keuken bij de kachel drogen. Zij en haar man willen in januari Rebecca, die uit Ohio vertrokken is, bezoeken. Ze missen haar erg. Vandaag begint ze samen met de kinderen aan de schoonmaak van haar huis, want zondag is de kerkdienst bij haar thuis. Een paar vrouwen van de kerk komen morgen helpen met het wassen van de muren. Natuurlijk moet ze ook nog bakken voor zondag.

Zo lief en fijntjes

In het vorige logje schreef ik over mijn gepriegel, maar dat is niets vergeleken met dít! Moet je even kijken hoe ontzettend fijntjes en klein de borduursteekjes zijn in het middenstukje van deze siggy. Het is een stukje borduurwerk van een boekenlegger, gemaakt door een van de Miao-vrouwen uit Yunnan in China. Zij kunnen alleen crosstitch borduren, maar oh, wat kunnen ze dat prachtig. Een jaar geleden vertelde ik in dit logje al eens iets over deze en andere vrouwen en over Marijke en haar man die meewerken met het 'Threads of Yunnan' project. Marijke was een kerk- en een quiltvriendin van mij. Een paar jaar geleden is ze naar Kunming in China verhuisd.


Heel af en toe komt ze even op mijn log kijken en toen zij er siggies op zag, dacht ze: 'Hé, misschien vindt Chris het wel leuk er eentje van mij te krijgen'. Per mail vroeg ze hoe groot zo'n siggy moest zijn en of ik het inderdaad een leuk idee vond. Natuurlijk vond ik dat! En kijk, gister vond ik de envelop uit China in de bus met de siggy van Marijke. Ze heeft haar naam en zo niet met een pen geschreven, maar met de hand geborduurd.
Marijke, ik ben er super blij mee en hij krijgt een ereplekje in mijn siggy-quilt!

Lekker priegelen en siggy's

Tjonge, wat was het vandaag donker! En harde wind en regen, toemaar. Echt weer om je binnen lekker te vermaken. En dat heb ik dan ook gedaan. Ik heb lekker zitten priegelen aan een miniminiquiltje. Nee hoor, het is nog niet af en ik zeg ook lekker nog niet waar het voor gaat dienen.
Verder heb ik weer een aantal siggies om te laten zien. Ik moet er nog een stuk of 10 bij hebben, dan kan ik met de volgende rand voor mijn siggy-quiltje verder. Hier zijn ze:



Een enige kat van Inez uit Drenthe, die al jaren besmet is met het quiltvirus. Een pinquin van Ineke, die deze dieren al jaren verzamelt. In september is ze met de siggy-ruil begonnen. Nog een kat, een brutale, van Marjolijn. Bij haar ligt er altijd wel een kat op haar quiltspullen. En dan nog een enige siggy van Marianne uit Adorp. Dat moest ik even opzoeken op de kaart. Leuk weer dames, heel erg bedankt!

Warmte, Waarde en een BOM

Vanmorgen opende ik mijn mailbox en de Warmte stroomde gelijk over me heen. Wat is dat toch heerlijk, die lieve, bemoedigende en ook humorvolle mailtjes. Het zijn allemaal warme douches!! Dank jullie wel!
Gister lag ik een tijd in de stoel bij onze tandarts, jawel. En toen dacht ik ineens: als je ouder wordt, wordt je steeds meer Waard! Ik was daar nl. voor de .........ik zal het maar niet zeggen........zoveelste kroon. Vroeger waren die van goud, dus je kon dat lekker laten zien, nu lijkt het allemaal echt, maar het is net zo kostbaar. Ik kwam ooit een enig gedicht tegen over het meer waard zijn als je ouder wordt. Ik heb het ergens opgeruimd, maar waar?? Tja, dat krijg je ook als de jaren klimmen. Maar als ik het vind, laat ik het jullie zien.


Nu nog over de BOM. Ja, daar ben ik voor gevallen, voor het eerst. Beter dan dat de bom valt voor mij. Bij Inge zag ik elke maand van die enige kleine quiltjes, eentje voor elke maand. Met een maatje dat past in het wisselhuisje. Patroontjes van een BOM van Ellen. Ik heb ze allemaal gedownload en ben begonnen met deze maand, november. Hij hangt al in mijn huisje. Volgend jaar ga ik per maand de rest maken. Dan heb ik eind volgend jaar de hele kalender bij elkaar.

Anna

Op 9 november 1989 en de weken daarna volgden Chago en ik natuurlijk de gebeurtenissen rond de Val van de Berlijnse muur. Het was niet alleen de historische datum van deze Val, maar ook de symbolische datum van de "Val van het communisme". Chago en ik, als doodgewone Nederlanders, wisten toen niet hoeveel invloed deze feiten op óns persoonlijk leven zou hebben. Toen ik afgelopen maandag al die beelden weer terug zag, moest ik ineens heel sterk aan Anna denken. Dat komt zo:

We hadden nooit ook maar één gedachte of verlangen om naar Rusland te gaan. Dat Rusland ook naar óns zou kunnen komen, stond nóg verder van ons af. Maar het leven neemt soms onverwachte wendingen. Op 25 december 1991 werd het officieel: de Unie van Rusland spatte uit elkaar. Wat overbleef was een heel aantal republieken en de GOS, een min of meer samengaan van het Rusland, zoals we dat nu kennen, Oekraïne en Wit Rusland. Ruim 5 jaar daarvoor (26-4-'86) was er de vreselijke Tsjernobyl-ramp in het noorden van de Oekraïne, vlak bij de grens met Wit Rusland. De wind kwam uit het zuiden, dus het meeste kwaad waaide uit over Wit Rusland. Niemand vertelde iets aan de burgers. De dagen rond 1 mei zijn heel belangrijke dagen, waarop feest gevierd wordt en de meesten naar hun land of Datsja gaan om de grond te bewerken. Het enige wat gezegd werd door de autoriteiten was: 'mannen, zet een pet op, vrouwen, doe een hoofddoekje om'. Alsof dát zou helpen. Hoe dan ook, we weten dat héél veel mensen ziek werden en stierven. Vooral ook kinderen. Omdat de barrière naar het westen na die 25e december lager was geworden, kwamen groepen kinderen van 10-11 jaar o.l.v. leerkrachten voor 6 weken naar o.a. Nederland. (In 6 weken vernieuwen zich de lichaamscellen, ook de belangrijke geslachtscellen. Dat proces verliep beter buiten het stralingsgebied en met goede voeding en medicatie) Er kwam in 1992 ook een groep bij ons in Alkmaar. Ik heb al eens eerder verteld dat er toen een bijzondere en dierbare vriendschap ontstond tussen Larissa, een van de leerkrachten, en mij.

Vier weken nadat Larissa en de kinderen naar huis gingen, waren wij op weg naar hen! Onbevangen, onwetend en nota bene met een caravan volgepakt met spullen. Ook kinderbijbels en andere evangelische lectuur, waarvan invoer toen nog problemen kon geven. De grensovergang tussen Polen en Wit Rusland was uitgesmeerd over een km. of 2 en we moesten bij 7 posten stempels halen. Het duurde uren, maar dankzij de normale nieuwsgierigheid van de jonge soldaten en koffie en chocola (!) mochten we de laatste post passeren. Al van ver zag ik de blond geverfde bos krullen van Larissa. Ze zat met haar dochter al uren te wachten. Iemand had hen naar de grens gebracht. Dat was huilen. Van 2 kanten. Larissa had nooit, nooit gedacht dat het zou lukken. Ze had überhaupt nooit gedacht dat het Westen bij haar zou komen. Ze was er helemaal ondersteboven van. Tot onze stomme verbazing bleek dat we officieel uitgenodigd waren door het Friendensfonds, de organisatie die ook voor de kinderreizen zorgde. Dat betekende dat we als officiële Hollandse delegatie behandeld werden met ontvangsten in instellingen, radio-intervieuw en een stukje in de krant. En zelfs een reis naar Moskou! Als vorsten werden we behandeld. Dat zegt trouwens niets over ons, maar alles over hen, zo ging dat daar nu eenmaal. De directeur van een psychiatrische inrichting ontving ons met zóveel egards, ongelooflijk, maar hij vertelde dat in de 23 jaar dat hij daar werkte, er nooit een officiële delegatie was geweest! We kregen ook overal cadeaus, presentjes en aandenkens. Bijvoorbeeld de theemuts van de 2 fotootjes hierboven. Bij Larissa thuis was het gelukkig heerlijk gewoon, gezellig en onder ons. Larissa was onze tolk, in het Duits. Maar bij één bepaald bezoek, aan een folkloristisch museum, vroeg ze een collega te tolken. En zo kom ik bij Anna, de vrouw met de tas op de foto.


Anna gaf al 22 jaar Engelse les op de 10-jarige school (van 6-16 jr.) Maar ze had nog nooit in haar leven de Engelse taal gepraktiseerd! Het was met ons, dat ze voor het eerst in het Engels converseerde. Dat dát nu mogelijk was, was een wonder. Nooit gedroomd. Dat er ooit nog eens buitenlanders zouden komen! O, wat was ze ontroerd en wat heeft ze gehuild. Je snapt dat haar emoties ons ook ontzettend raakten. Al die lieve, opgesloten mensen, die alleen maar hoorden: NJET....nee...het kan niet...het is er niet....je mag niet... Gelukkig is er sindsdien veel veranderd, hoewel Wit Rusland nog steeds de enige dictatuur in Europa is en vrijheid nog steeds een gecontroleerde en beperkte vrijheid is.
Sorry dat dit logje zo lang geworden is, maar het borrelde weer bij mij van binnen.

School en Scraps

Twee nieuwe blokken van de ACQ die iets vertellen over het leven van 2 van de 11 vriendinnen.

Blok 18, het Schoolgebouw Wat een fantastisch nieuws heeft Frieda te vertellen: ze is vorige week getrouwd met Marvin Hershberger, een weduwnaar met 3 kindertjes. Dat betekent wel dat ze afscheid moet nemen van haar werk als onderwijzeres op school. De ouders van haar kinderen hebben een feestavond georganiseerd met een maaltijd en zangfestijn. Er werd ook een speciaal gebed in het Duits voorgedragen. Zij gaat nu in het huis van haar man wonen.

Blok 19, Quilten als verrassing. De tweeling van Lavern groeit goed. Gisteren werd ze verrast: onverwacht stonden er een paar vrouwen van haar kerk op de stoep met een lunch. Ze bleven de hele middag en hebben met elkaar haar Starquilt, die in het frame zat, gequilt. Vóór het avondeten was hij helemaal klaar! Haar man Dan nam onverwacht 3 zakken scraps voor haar mee. Die gaat ze uitzoeken en er dan een Oceanwave quilt van maken.