Dat klonk mij toch zo vreemd in de oren als ik bijvoorbeeld een winkel binnenstapte: "hej hej", maar dat is de normale groet in Zweden. En als iemand je iets aanbiedt, zegt hij: "was-je-goed" (alsjeblieft). Tenminste, zo klinkt het ongeveer. In ieder geval een ezelsbruggetje om het te onthouden. Dus vandaag zeg ik ook maar tegen jullie: hej hej, want inmiddels ben ik weer thuis, zit in mijn tuin, geniet van de vissen in de vijver, maar......oh wat mis ik de stilte, het geluid van de vogels, de wind door de bomen, de ruimte!! Nu hoor ik weer de auto's langs zoeven. En gister -Chago haalde ons met de auto op bij Schiphol- werd ik weer onderge-dompeld in het vreselijke drukke verkeer.
Als we dáár rondreden en 4 auto's tegelijk zagen, zeiden we tegen elkaar: "o jee, we zitten in de file"! Onze Fiesta was een superauto, nieuw model, dieseltje, glanzend knalrood, airconditioning, comfortabel. Kon niet beter. Zoals ik al eerder vertelde op Joke's log, bracht ze mij naar de meest mooie en interessante plekken in haar omgeving, in het district Helsingland, het noordelijke deel van Midden Zweden. Ze was zelf nog niet overal geweest, dus voor haar was dat ook genieten en ontdekken.
Intussen had Angus zijn eigen programma: een marathon rennen (42 km!) of trainen voor de volgende marathon: een rondje van bijvoorbeeld 22 km in de buurt. Of hij ging de hele dag naar een prachtig natuurgebied, gewapend met camera en enorme telelens om vogels te spotten, nam 300-500 foto's en dan achter de computer om ze te beoordelen en te bewerken. Maar hij moest ook Simba, de kat, in de gaten houden. Wát een beest. Hij sliep af en toe bij mij op bed, heel gezellig, maar gaat wel elke morgen om een uurtje of half 5 zijn baasjes met veel dringend gemiauw wakker maken: ik wil naar buiten! Simba heeft in één week tijd 3x een adder aangevallen, de laatste gooide hij zó de lucht in. Vandaar dat Angus af en toe verdwenen is om Simba te zoeken.
Maar soms is Angus dichtbij en kan je hem tóch niet vinden. Zo stonden Joke en ik af te wassen. "Ik weet niet waar Angus is", zegt Joke. Dan draait ze zich om en begint keihard te lachen. Ik kijk ook en daar staat iets, doodstil als een standbeeld, met iets als een struik op z'n kop. Je raadt het al: Angus met zijn camouflage hoed op!! Dan ziet ze hem toch liever zó, met een gewoon hoedje op en met een 'gewoon' gezicht.
Joke schreef al over een "speelmanstreffen" in een groot oud Zweeds huis. Dat huis stond elders, is afgebroken en op een historisch belangrijke plek, samen met andere oude gebouwen weer opgebouwd. Oorspronkelijke wandschilderingen en sommige meubels zijn nog in tact.
Elk jaar wordt daar in de openlucht een theaterstuk opgevoerd over een oude legende waar Vikingen en een meisje met hondje centraal in staan. Ik vond het enig om de mensen die die avond bij elkaar kwamen om muziek te maken bezig te zien en naar ze te luisteren. Het waren vooral violisten, jong en oud en iemand met accordeon. Ze spelen oude volksmelodieën. En dat vind ik nou zo geweldig, dat oude tradities en muziek bewaard blijven.
Dit noordelijke deel van Midden Zweden is meer aan tradities verknocht dan de rest van het land. Op officiële feestdagen dragen ongewoon veel mensen klederdracht en ze vieren hun volksfeesten in de openlucht met volksmuziek en dans. (uit Marco Polo, Zweden) Wat wel opviel, was dat elke muzikant zo in zijn eigen wereldje was teruggetrokken als hij speelde. Met strakke, onbewogen gezichten. Zweden houden in het algemeen behoorlijke afstand tot elkaar. Toch heb ik heel wat hartelijke mensen ontmoet, dat kwam, denk ik, vooral ook door de hartelijke en charmante manier waarop Joke de mensen benadert! En dan moet je haar Zweeds horen ratelen. Een plezier om naar te luisteren.
Genoeg voor vandaag. Ik ben bijna schor van het vertellen aan Chago en hij houdt niet op te zeggen hoe heerlijk hij het vindt dat ik weer terug ben.
Elk jaar wordt daar in de openlucht een theaterstuk opgevoerd over een oude legende waar Vikingen en een meisje met hondje centraal in staan. Ik vond het enig om de mensen die die avond bij elkaar kwamen om muziek te maken bezig te zien en naar ze te luisteren. Het waren vooral violisten, jong en oud en iemand met accordeon. Ze spelen oude volksmelodieën. En dat vind ik nou zo geweldig, dat oude tradities en muziek bewaard blijven. Dit noordelijke deel van Midden Zweden is meer aan tradities verknocht dan de rest van het land. Op officiële feestdagen dragen ongewoon veel mensen klederdracht en ze vieren hun volksfeesten in de openlucht met volksmuziek en dans. (uit Marco Polo, Zweden) Wat wel opviel, was dat elke muzikant zo in zijn eigen wereldje was teruggetrokken als hij speelde. Met strakke, onbewogen gezichten. Zweden houden in het algemeen behoorlijke afstand tot elkaar. Toch heb ik heel wat hartelijke mensen ontmoet, dat kwam, denk ik, vooral ook door de hartelijke en charmante manier waarop Joke de mensen benadert! En dan moet je haar Zweeds horen ratelen. Een plezier om naar te luisteren.
