Gezellig dat je even bij me langs komt. Op deze plaats deel ik het een en ander over mijn hobby, Patchwork en Quilten, en ook iets over familie, huis, tuin, hond en andere leuke dingen. Soms ook wat om over na te denken. Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat en als je klikt op de foto's worden ze een stukje groter.
Veel plezier!

Madre

Gisteren viel er totaal onverwachte post op de mat. Een kaart die er 3 weken over had gedaan om ons te bereiken. Uit Cuba! Zo verschrikkelijk leuk. Op de voorkant een bloem met 'Madre' (moeder), op de achterkant: Para Cristina. En este dia te recordamos con amor atravez de la distancia. Voor Cristina. Op deze dag denken we aan jou met liefde ondanks de afstand". Met als afzender Zoraida en José. 'Deze dag' was Moederdag. Mijn gedachten vlogen direct naar 2006, toen we met een groepje Cuba bezochten. We tracteerden onszelf met deze reis omdat we toen 40 jaar getrouwd waren.


In het hotel waren niet genoeg kamers en ze vroegen ons of we het erg vonden om 2 nachten bij particulieren te verblijven. Helemaal niet erg, juist enig! Zo ontmoet je nog eens mensen en hoor je nog eens wat. Trouwens, Chago spreekt Spaans, dus dat was ook geen probleem. Zo kwamen we in een soort Hostal van Zoraida, waar ook haar moeder en een oude tante van 86 woonden.


Genoten hebben we. We sliepen in een slaapkamer met open deuren naar het binnenplaatsje. 's Morgens, terwijl wij nog in bed lagen, werden we al hartelijk begroet, terwijl moeder en dochter aan het werk gingen. Alsof we thuis waren. Uren zaten we bij hun in de schommelstoel gezellig te babbelen. Een schommelstoel is daar heel gewoon. Op een foto zie je de 3 dames en op een andere moeder met mijzelf. Ik lijk wel een reus!


Ik zou natuurlijk uren kunnen vertellen over deze vakantie, maar ik haal er alleen een paar dingetjes uit. Bijvoorbeeld de markante gezichten van sommige mensen, zoals de 2 vrouwen op de foto.


Zij vroegen om zeep. Dat doen heel veel mensen daar. Ze zijn heel erg schoon, maar hun zeep stelt niet veel voor. Vandaar. Ik had daar rekening mee gehouden en had altijd een paar zeepjes in mijn tas zitten. En dan die oude vrouw van in de 90.


Ze zat voor het open raam te handwerken. Ze maakte nog altijd werkjes om op de markt te verkopen. Daar zie je de meest mooie dingen. Ook veel houtsnijwerk . Deze foto met de waslijn met kleding is gemaakt in het plaatsje Trinidad op een oude suikerplantage.


De toren die je ziet, werd gebruikt om de slaven die er werkten goed in de gaten te kunnen houden. We hebben in Cuba veel gezien, geleerd, genoten en, zoals je ziet, ook nog leuke contacten aan over gehouden.

Siggy update

Hier zijn weer een paar nieuwe, gezellige siggies die ik de laatste tijd uit binnen en buitenland heb ontvangen. Allemaal zijn ze weer even leuk. Kerry, Katrin, Marijke, Claudia, Anky en Tiny, heel erg bedankt.



Sommige siggies gaan nog even in de siggy doos en andere worden al snel verwerkt in mijn langzaam groeiende siggy-quilt. In een vorig logje heb ik al het begin laten zien. Boven en links zit nu een rand. En de rest komt.



Tranen en Dromen

Er is hier op de 'redactie' in lang niet zó gelachen als het afgelopen weekend. Tranen van het lachen biggelden over onze wangen. Heerlijk! De heer Jones bedankt alle lezers voor de spontane reacties, aanmoedigingen, ideeën, fantasieën, meeleven en wat dies meer zij. We zijn nog aan het prakkezeren over de naam van een eventuele weblog..... (denk het niet hihi). En als het zo ver is, komt er in ieder geval een sfeervolle foto in kleur op deze plaats!
Nu gaan we maar weer over naar de orde van de dag.


Even deze blokjes met vrachtwagentjes laten zien. Leuk paperpiecing patroontje. Ze zijn bestemd voor de stichting Dromenquilt. Wil je daar meer van weten, klik dan even op de linkjes die in de rechter zijbalk staan onder het logo van de stichting.

Laatste Nieuws

Van uw verslaggeefster
Vanmorgen had ik een onverwacht en kort intervieuw met de heer Jones (71) te H. Het gebeurt wel vaker dat ik een samenspraak met de heer Jones heb, aangezien wij al lange tijd bekenden van elkaar zijn. Maar dit intervieuw vond ik alleszins de moeite waard om in deze zaterdag editie te publiceren.
De heer Jones, net terug van zijn zaterdagse inkopen, vertelde dat hij een interessante ontmoeting had met een nabijwonende buurvrouw. Er ontwikkelde zich een boeiend gesprek. Dit mondde uit in een belangrijke beslissing: de heer Jones heeft zich opgegeven voor een cursus Kantklossen!! Nu weet ik dat de heer Jones veel ervaring heeft met naaldjes en gaatjes (hij praktiseerde jarenlang de tandheelkunde, red.) maar uw verslaggeefster heeft toch wat twijfel. Naaldjes zijn geen kantklos spelden en de gaatjes die geprikt worden, worden niet gevuld. Op mijn vraag hoe de reactie van zijn vrouw was op dit besluit, antwoordde hij: "Ze lag in een deuk". Maar zijn vrouw kennende, vermoed ik dat ze hem rustig zijn gang laat gaan. Ze heeft inmiddels ervaring!

Matroesjka

Hier ben ik dan: Mamma Matroesjka. Ja, je ziet het goed, ik ben nog alleen. Ik heb er geen idee van of ik nog een kindje krijg, of misschien wel twee. Dat zien we wel in de toekomst. Ik moet eerst maar eens even wennen, uiteindelijk kom ik best van ver. De kleding die ik voor deze gelegenheid heb aangetrokken, hoort eigenlijk niet bij elkaar, maar goed, het staat toch leuk? Er zit iets bij dat ik nog in de kast had liggen en ik heb wat nieuws gekocht in Staphorst, dat vond ik wel passend. En, ècht waar, er zit zelfs een kledingstukje bij helemaal uit Wit Rusland, dus nu voel ik me echt thuis. Mijn reis begon boven de winkel van De Sampler. Daar vertelde Anke Magré hoe ik mijn kleertjes in elkaar kon zetten. Daar kwam nog best wat bij kijken. Mijn toet bijvoorbeeld. Ik moest toch duidelijk laten zien dat ik bolle wangetjes heb. Ik heb er een paspel voor moeten maken, net als voor mijn hele lijfje. Echt serieus hoor. Maar het was wel erg gezellig met lekkere broodjes en hartige taart! Dat is aan ons Russische vrouwtjes ook wel besteed. Wat ik in de toekomst ga doen, weet ik nog niet. Misschien ga ik wel in een gezellig hoekje aan de muur hangen, of misschien ga ik met mijn brede rokken dat zwarte vlak van de televisie bedekken....
Mijn kleine nichtje, die je hier ook ergens in een hoekje ziet staan, heeft al een baantje gevonden: zij beschermt scherpe naaldjes met haar rokje. Ze is hier via het logje van Marian'ne M naar toe gekomen. Ben ik toch niet helemaal alleen. Nu ga ik eerst maar eens uitrusten in een kastbed. Later vertel ik wel eens hoe mijn leventje verder is gegaan. Do swiedanja!

Joke


Gistermorgen ging ik op weg om Joke Faber uit Zweden voor de eerste keer te ontmoeten. Het was eigenlijk de bedoeling dat we elkaar vorige week al zouden zien, maar Joke werd ziek. Gelukkig knapte ze zover op dat ik gister toch naar haar huis kon. Dat wil zeggen, naar het huis van haar moeder. Ik kon het vrij makkelijk vinden en ik werd al vrolijk begroet door de voortuin: een heleboel bloeiende planten in potten, een gezellig zitje en naast de voordeur twee bordjes. Een met 'Welcome' en een ander met 'House of love'. Dan aarzel je toch niet langer om aan te bellen! Toen werd ik ontzettend hartelijk binnengehaald door de moeder en Joke. De koffie stond al klaar, met wat lekkers, en jullie begrijpen dat we heel wat gebabbeld hebben.

Joke had iets heel leuks voor me meegenomen uit haar huis. Kijk maar. Het is een naai buideltje uit het begin van de vorige eeuw. Op de bodem zit een spelden kussentje en daar om heen vakjes voor kleine dingetjes. Zo schattig! Maar er zat nog meer in het buideltje: Allemaal kleine pakjes, haast zonde om ze open te maken. Nou was ik helemaal vergeten dat Joke een paar vingerhoedjes voor me mee zou nemen. En je raadt het natuurlijk al, in elk pakje zat een vingerhoedje!
's Middags waren we nog een paar uurtjes bij Sylkamode. Altijd heel gevaarlijk..... Ik vind het toch wel heel erg leuk om op deze manier nieuwe contacten te maken, leuke dingen over je hobby te delen, maar ook dingen die met heel andere facetten van het leven te maken hebben. Zo waardevol.
Nog allemaal de groeten van Joke en een fijn weekend.

Logcabindag

Afgelopen zaterdag was het een drukte van belang in De Sampler in Haarlem. Ongeveer 35 dames kwamen bij elkaar in de cursusruimte boven de winkel. Tafeltjes, stoelen en natuurlijk de koffie met cake stonden om 10 uur 's morgens klaar. Het was Terugkomdag! Iedereen die in de afgelopen 1,5 jaar het logcabin project had gevolgd, was welkom. Met hun quilt, af of nog niet af. Maakte niet uit. En wat was er hard gewerkt! De ochtend verliep in een soort Show en Tell.



Gré Koopman, eigenaresse van De Sampler, verwelkomde ons met een hartelijk praatje. Ze is een warme en spontane vrouw. Zij gaf ook de lessen. Cathelijn, een van de medewerksters, verving Gré tijdens de laatste lessen i.v.m. de ziekte van Gré. Zaterdag klom ze het keukentrapje op en af om elke quilt goed op te spelden.



Het was zó leuk om de dames van mijn groepje weer te zien. In januari had ik ze voor het laatst ontmoet. En ik maakte kennis met Sylvia Poppes die ik alleen via de mail kende. Ik heb al een paar keer werk van haar op mijn log laten zien.



Elke quilt werd vastgespeld op de voorbeeldquilt van Gré, niet helemaal ideaal, maar het was woekeren met de ruimte en dat hebben ze fantastisch gedaan. Moet je kijken hoe ontzettend leuk al die verschillende effecten zijn, terwijl het patroon hetzelfde is. Nog een fotootje van een quilt die doorgeknoopt is.


Dat was ook zo leuk, al die verschillende manieren van afwerken: 'gewoon' doorquilten met de hand, met de machine, quilt as you go met of zonder biesjes aan de achterkant, machinaal láten doorquilten en knopen.
Alles bij elkaar was het echt genieten, van al die gezelligheid en van de quilts. Gré en Cathelijn, ontzettend bedankt!