Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

De Ring

Mei 1996. Douane van het station in Grodno, Wit Rusland.
Rustig, maar o zo secuur glijden de handen van de douane-beambte door alle spullen in mijn geopende koffer. Haar gezicht is koud en strak. Plots staken de handen, blijven stil. "Alles er uit", commandeert ze. Ik probeer nette stapeltjes te maken op de tafel, zodat het zaakje er straks weer allemaal in kan. Al gauw wordt het verdachte voorwerp zichtbaar: een schilderijtje met een natuurtafereeltje, bomen, water, lucht. Voorzichtig wordt het uit de koffer getild en op tafel gelegd. Ze buigt dubbel en begint te turen. Dan wordt er een mannelijke collega bijgeroepen en buigen ze samen dubbel en turen. Minuten lang. Zou het een icoon zijn die naar het buitenland gesmokkeld wordt? Nee......duidelijk niet. Zou het dan een werk zijn van een beroemde Russische schilder dat veel geld kan opleveren? Eindelijk wordt besloten dat het maar een gewoon schilderijtje is. Dat had ik ze ook direct kunnen vertellen. Toen ik thuis bij Larissa bezig was mijn koffertje voor de terugreis in te pakken, liep Larissa onrustig rond, mompelend: "wat kan ik haar nou nog meer meegeven, wat heb ik nog...." Toen liep ze naar de muur, haalde dit schilderijtje er af en stopte het in mijn koffer. Ik kon hoog en laag springen, maar het móest mee.
Ik pak mijn koffer weer in en sluit hem. Héhé¨, dat is dat. Ik kan verder. Dacht ik. "Open maken", blaft de vrouw, en wijst op mijn handtas. Ik rits de 2 vakken open. In het ene vak bungelt, als een soort sleutelhanger, een knalrose plastic hart aan het trekkertje van een rits van een binnenzakje.


Dat had Larissa me ook nog toegestopt. "Dat is alvast voor je verjaardag, maar je mag het pas in Polen open maken". In het andere vak zitten 8 brieven, mee gekregen voor vrienden in Holland. "Open maken", zegt ze weer. Onbenullig kijk ik haar aan. Ik heb de tas toch al open gemaakt? "Open maken!", ze wijst naar de brieven. Ja maar, dat zijn geen brieven voor mij, dat is privé. Er wordt een mesje gehaald en ik moet ze open snijden. Er is één brief bij met een uitpuilende bobbel. Toevallig weet ik wat daar in zit. Met een gezicht van 'ha, nu héb ik je' haalt ze de brief er uit en een kaartje met 2 kinder oorbelletjes. Opnieuw gaat het verdachte stuk op tafel. Nu wordt er een vrouwelijke collega bij gehaald. Ze liggen bijna helemaal dubbel met de neuzen op het corpus delictum. En turen. En delibereren. Na ongeveer 10 minuten besluiten ze dat het toch geen goud of zilver of iets waardevols is. Geen wonder, we hebben ze zelf op de markt gekocht! Nu mag ik wél door. Ik draai me om naar Larissa, die al die tijd bij de ingang van de hal is blijven staan en zich duidelijk schaamt voor de hele gang van zaken. Ik maak een gebaar van omhel-zen en zoenen en moet dan gaan. Ik loop het perron op naar mijn wagon en geef mijn ticket aan de man die verantwoor-delijk is voor deze wagon. Op mijn ticket staat een grote D. Dat betekent dat hij mij een damescoupé moet geven. Hij geeft me een nummer en ik wurm me met mijn bagage door het smalle pad langs de coupé's en de mensen die er in rond hangen. Het is ontzettend vol en warm. De deurtjes van de coupé's staan open en een benauwde walm stroomt het gangetje in. Dit is een slaaptrein die uit St. Petersburg komt, 1200 km hier vandaan. Het eindpunt is Berlijn. Ik vind mijn coupé en wordt hartelijk verwelkomd door ..... 3 mannen! Er zijn 4 bedden, 2 beneden, 2 boven. Mijn bed is rechts boven. Onder mij 'woont' een man uit Odessa. Ik schat hem op 35 jaar en 120 kilo. Hij zit in zijn hemd te zweten en koekjes te eten. Gelukkig dat hij niet boven mij slaapt! Aan de andere kant zitten 2 jonge mannen, een Duitse student en een Russische jongen. De man uit Odessa gooit met gemak mijn koffer in de ruimte boven, naast mijn bed en biedt me een stapel koekjes aan. Dat gaat gezellig worden.

Plotseling voel ik me ontzettend moe. Ik ga languit, ogen dicht en luister half naar het gebabbel onder mij. Het is naar de grens met Polen maar 25-30 km, maar de trein stopt veel en op een gegeven moment moeten we allemaal de trein uit. Er komen mensen, sommige met honden, de hele trein inspec-teren. Nou had ik al op het papiertje dat je moet invullen, aangegeven dat ik 'nee, geen vuurwapens bij me heb, of drugs, of verrijkt uranium of Russisch goud of...'. Eindelijk zit ik weer op bed en rijden we Polen binnen. Ha! Nu mag ik dat hart open maken. Ik haal de twee helften van elkaar. Er zit een prop watten in en ik pulk die open en.... Nee! Larissa! In mijn hand ligt een ring, van Russisch goud en een steen van amethist!


Ik ben sprakeloos en de tranen schieten in mijn ogen. Ik word van binnen helemaal warm van ontroering. Ik zie duidelijk dat de ring gedragen is. Een persoonlijk, waardevol bezit, zomaar weggegeven. Verpakt in een rose, plastic kinderspeeltje, het hart van Larissa, waar de douanebeambte geen oog voor had!
Ik droeg nooit ringen, alleen mijn trouwring. Maar sinds die mei 1996 draag ik die ring áltijd, ook op dit moment. Je begrijpt dat deze ring, naast de echt grote geldwaarde, nog veel meer een enorme emotionele waarde heeft.

17 opmerkingen:

Lida zei

Ik lees het verhaal en aan het eind zit ik met een dikke keel en tranen in mijn ogen, de toetsen schemeren voor mijn gezicht, maar ik moet even reageren, wat een schitterend verhaal en wat een prachtige ring! Wat een enorm liefdevol gebaar, geen wonder dat je die met liefde draagt!Nog een goed en liefdevol weekend, liefs
Lida

sylvia zei

ik zit hier met kippenvel...............
liefs, sylvia

katrien zei

Wat een verhaal.En een pracht van een ring,eentje die je blijft koesteren.

Erna Peekel zei

Zoals gewoonlijk weer een prachtig verhaal. Heb je die beambte niet uitgelachen? Ik zou moeite hebben met mij in te houden. Fijne avond en een geweldig idee om kerstkaarten te laten maken van mijn kerst redworkje.

Corrie zei

Oh lieve Chris wat een prachtig verhaal en prachtig geschreven verhaal door een hart met net zoveel liefde als Larissa voor jou heeft. Ook ik zit met tranen in mijn ogen dit alles te lezen.

marcella zei

wat een ontzettend lief cadeau. Mooi verhaal uit jouw leven.

marian'ne m zei

Joh wat een verhaal !!

Ik zit ademloos te lezen !!

Mooie waardevolle herinnering dat je hier 'zichtbaar' met ons koestert.

Blijf koesteren !!

Annelies vdB zei

Wat fijn dat je dit verhaal met ons deelt.
Ik kan me voorstellen dat de ring heel bijzonder voor je is.

Willeke zei

He Joh Chris..............
Wil je dat niet meer doen? Ik zit hier met tranen van ontroering in mijn ogen!
Wat verschrikkelijk lief!
ja, ik kan mij voorstellen dat je deze ring wél draagt!
Groetjes,

Johanna Zweden zei

Wat een prachtig verhaal Chris, maar je had het me ook al verteld toen we elkaar ontmoeten, en toen ontroerde het me ook al.'
Groetjes Joke en tot de 15de. kijk er naar uit

Annelies zei

Poe.... Wat een verhaal, ik ben er even stil van. Het valt wel maar niet mee op zo een moment.
Het is trouwens een prachtige ring, en natuurlijk heeft hij veel emotionele waarde.

Dag, dag Annelies.H.

Simone Hopman zei

O Chris wat een mooi en ook tragisch verhaal. Wat kunnen wij veel leren van hen die meegeven wat hun het meest dierbaar is. En als dat niet in dat plastic hart gezeten had waren jullie de ring allebei kwijt geweest. En die ring is een band tussen jullie wat mooi en wat liefdevol.
Fijn dat je gisteravond belde ik was er vreselijk blij mee, dat was ook een cadeautje!!
Liefs Siem

Ilse zei

O Chris, wat een ontroerend avontuur heb je toen toch meegemaakt. Die Larissa toch! Een hart van goud en zo dapper...
Ik kan me voorstellen dat je die ring altijd wilt dragen!
Liefs!

MarianneD zei

Wat een verhaal....wat een land...wat zullen de mensen daar het moeilijk hebben...
dankjewel Chris...je wordt weer met je neus op de feiten gedrukt,hoe goed we het hier hebben....wat zal je deze ring graag dragen..knuffel Marianne

jolie zei

Ook ik heb dit met ontroering gelezen. Dat deze ring heel speciaal voor je is en zal blijven dat kan ik me goed voorstellen.

Marijna zei

Ik heb er af en toe wel bij zitten grinneken over je verhaal met die douane mensen!! Maar.... Larissa hed ze mooi tuk met haar plastic hartje!!! Geweldig zoiets. en ik kan me heel goed voorstellen dat je erg ontroerd was. Waarschijnlijk het waardevolste wat zij had, dat geeft ze weg aan jou!!! Geweldige vrouw is het.

josé zei

Chris wat heerlijk deze verhalen bij jou te lezen, mijn dochter is pas met school in polen geweest.

Maar dit soort verhalen niet gehoord van haar, met douane.

Maar wel heeft zij in een supermarkt een blikje bier voor haar vader cadeau gekregen mocht ze niet betalen van een klant. Dit vond ik heel bijzonder. Dit gebeurd hier niet.

En een mooi ringetje gekocht voor 4 euro op een markt, waar ze heel blij mee is.

Hoe minder ze hebben hoe meer ze weg geven.