Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Anna

Op 9 november 1989 en de weken daarna volgden Chago en ik natuurlijk de gebeurtenissen rond de Val van de Berlijnse muur. Het was niet alleen de historische datum van deze Val, maar ook de symbolische datum van de "Val van het communisme". Chago en ik, als doodgewone Nederlanders, wisten toen niet hoeveel invloed deze feiten op óns persoonlijk leven zou hebben. Toen ik afgelopen maandag al die beelden weer terug zag, moest ik ineens heel sterk aan Anna denken. Dat komt zo:

We hadden nooit ook maar één gedachte of verlangen om naar Rusland te gaan. Dat Rusland ook naar óns zou kunnen komen, stond nóg verder van ons af. Maar het leven neemt soms onverwachte wendingen. Op 25 december 1991 werd het officieel: de Unie van Rusland spatte uit elkaar. Wat overbleef was een heel aantal republieken en de GOS, een min of meer samengaan van het Rusland, zoals we dat nu kennen, Oekraïne en Wit Rusland. Ruim 5 jaar daarvoor (26-4-'86) was er de vreselijke Tsjernobyl-ramp in het noorden van de Oekraïne, vlak bij de grens met Wit Rusland. De wind kwam uit het zuiden, dus het meeste kwaad waaide uit over Wit Rusland. Niemand vertelde iets aan de burgers. De dagen rond 1 mei zijn heel belangrijke dagen, waarop feest gevierd wordt en de meesten naar hun land of Datsja gaan om de grond te bewerken. Het enige wat gezegd werd door de autoriteiten was: 'mannen, zet een pet op, vrouwen, doe een hoofddoekje om'. Alsof dát zou helpen. Hoe dan ook, we weten dat héél veel mensen ziek werden en stierven. Vooral ook kinderen. Omdat de barrière naar het westen na die 25e december lager was geworden, kwamen groepen kinderen van 10-11 jaar o.l.v. leerkrachten voor 6 weken naar o.a. Nederland. (In 6 weken vernieuwen zich de lichaamscellen, ook de belangrijke geslachtscellen. Dat proces verliep beter buiten het stralingsgebied en met goede voeding en medicatie) Er kwam in 1992 ook een groep bij ons in Alkmaar. Ik heb al eens eerder verteld dat er toen een bijzondere en dierbare vriendschap ontstond tussen Larissa, een van de leerkrachten, en mij.

Vier weken nadat Larissa en de kinderen naar huis gingen, waren wij op weg naar hen! Onbevangen, onwetend en nota bene met een caravan volgepakt met spullen. Ook kinderbijbels en andere evangelische lectuur, waarvan invoer toen nog problemen kon geven. De grensovergang tussen Polen en Wit Rusland was uitgesmeerd over een km. of 2 en we moesten bij 7 posten stempels halen. Het duurde uren, maar dankzij de normale nieuwsgierigheid van de jonge soldaten en koffie en chocola (!) mochten we de laatste post passeren. Al van ver zag ik de blond geverfde bos krullen van Larissa. Ze zat met haar dochter al uren te wachten. Iemand had hen naar de grens gebracht. Dat was huilen. Van 2 kanten. Larissa had nooit, nooit gedacht dat het zou lukken. Ze had überhaupt nooit gedacht dat het Westen bij haar zou komen. Ze was er helemaal ondersteboven van. Tot onze stomme verbazing bleek dat we officieel uitgenodigd waren door het Friendensfonds, de organisatie die ook voor de kinderreizen zorgde. Dat betekende dat we als officiële Hollandse delegatie behandeld werden met ontvangsten in instellingen, radio-intervieuw en een stukje in de krant. En zelfs een reis naar Moskou! Als vorsten werden we behandeld. Dat zegt trouwens niets over ons, maar alles over hen, zo ging dat daar nu eenmaal. De directeur van een psychiatrische inrichting ontving ons met zóveel egards, ongelooflijk, maar hij vertelde dat in de 23 jaar dat hij daar werkte, er nooit een officiële delegatie was geweest! We kregen ook overal cadeaus, presentjes en aandenkens. Bijvoorbeeld de theemuts van de 2 fotootjes hierboven. Bij Larissa thuis was het gelukkig heerlijk gewoon, gezellig en onder ons. Larissa was onze tolk, in het Duits. Maar bij één bepaald bezoek, aan een folkloristisch museum, vroeg ze een collega te tolken. En zo kom ik bij Anna, de vrouw met de tas op de foto.


Anna gaf al 22 jaar Engelse les op de 10-jarige school (van 6-16 jr.) Maar ze had nog nooit in haar leven de Engelse taal gepraktiseerd! Het was met ons, dat ze voor het eerst in het Engels converseerde. Dat dát nu mogelijk was, was een wonder. Nooit gedroomd. Dat er ooit nog eens buitenlanders zouden komen! O, wat was ze ontroerd en wat heeft ze gehuild. Je snapt dat haar emoties ons ook ontzettend raakten. Al die lieve, opgesloten mensen, die alleen maar hoorden: NJET....nee...het kan niet...het is er niet....je mag niet... Gelukkig is er sindsdien veel veranderd, hoewel Wit Rusland nog steeds de enige dictatuur in Europa is en vrijheid nog steeds een gecontroleerde en beperkte vrijheid is.
Sorry dat dit logje zo lang geworden is, maar het borrelde weer bij mij van binnen.

18 opmerkingen:

Ank zei

Wat een mooi logje Chris.. het doet mij ook veel hoor, nog steeds na al die jaren. Wij hebben er ook veel over gepraat. Ik moet nog veel denken aan 'de muur' en aan de kinderen die er toen waren en aan Wit Rusland en natuurlijk ook aan Roemenie. Ik hoop er altijd nog weer een keer naar toe te gaan.

Chris zei

@ Ja, dat was een mooie tijd hè Ank, met de kinderen! Dat vergeet je nooit meer.

marjan zei

Wat een mooi en indrukwekkend verhaal.
Fijn dat je dit met ons wilt delen.
Groetjes Marjan

Annelies zei

Wat een bijzonder verhaal. Dank je wel.

Rian zei

Ha Chris, fijn weer iets van je te lezen. Wat een vrijheid hebben wij dan, als je het vergelijkt met wat je hierboven schrijft. Onvoorstelbaar, lerares engels, en nog nooit "echt" gesproken, nooit ergens anders geweest dan "thuis"... Wat een isolement.. en als dat verbroken wordt dan ontdek je dat gevoelens over heel de wereld hetzelfde zijn... en dat allemaal door die vreselijke ramp.

Johanna Zweden zei

Wat een mooi verhaal Chris,
Ik heb gisteravond naar een programma zitten kijken ( en het was deels in het Nederlands)er hebben daar wat dingen zich afgespeeld. Je kan je het nog steeds niet voorstellen.
Groetjes Joke

lut zei

Een heel mooi verhaal! Fijn als je dit kunt doen voor deze mensen.

marian'ne m zei

Fijn je weer even 'te zien' !!;-)

Kan mij voorstellen dat dit zo weer i je opborrelt, zeer indrukwekkend.
Bij mij borrelt er ook van alles op, na Tjernobyl kreeg ik een miskraam dacht gezond te eten bleek ook hier veel besmet te zijn.

Mooi dat je met deze mensen kon 'delen' over de grenzen heen en tegen een dictatuur in !!

katrien zei

WAt een mooi verhaal.leuk weer iets van je te horen.

Balsemien zei

Chris ik heb met veel belangstelling jouw logje gelezen. Ik kan me voorstellen dat afgelopen week jouw gedachten regelmatig terugkeerden naar 20 jaar geleden en kort daarna! Ongelofelijk. Onze zoon van 15 jaar die we dzee week ook een en ander vertelden over de periode van het IJzeren Gordijn en de koude oorlog zit ons dan glazig aan te kijken. Kan zich er niet zoveel bij voorstellen!

Lida zei

Hoi Chris,
Fijn dat je weer blogt, ik heb je gemist!Hier snapt een zoon van 19 jaar niet waarom de mensen zich druk maken om zoiets onbelangrijks, koude oorlog, mensen die dood werden geschoten omdat ze naar het westen wilde, dat dat kon gebeuren, hij kan het niet echt bevatten, maar ik weet die tijd nog maar al te goed en zoals ik niet weet hoe het was in de tweede wereldoorlog zo weten de kinderen van nu niet hoe de spanning van toen was! Maar gelukkig komen we nu wel naar elkaar en groeien we ook langzaam maar zeker naar elkaar toe en worden de verschillen kleiner, maar dat het daar nog steeds geen vetpot is en vooral de ouderen lijden is iets wat maar weinig mensen lijken te weten. Fijn dat jij die warme contacten kan onderhouden en het met ons deelt. Ik wens je een fijn en goed weekend, groetjes
Lida

sylvia zei

hallo chris, wat een indrukwekkend verhaal, he?!
enne, wat fijn om je weer even te lezen!!
groetjes, sylvia

willy zei

Hoi Chris fijn je weer te zien. Helemaal niet erg hoor zo'n lang log. Ik heb het in één adem gelezen. Je hebt het heel indrukwekkend beschreven.
Fijn dat jullie een beetje hebben kunnen helpen en het mooiste zijn de warme vriendschappen die er zijn ontstaan.

Erna zei

Fijn dat je er weer bij bent. Je verhaal is zeer indrukwekkend.

Inge Slaats zei

Lieve Chris,

Wat een prachtig, indrukwekkend verhaal. Het leest als een mooi boek en ik vind het jammer dat het zo snel uit is. Niks te lang logje dus! Schrijf maar lekker vaak en veel, zonder jou is het maar een stille boel in blogland.
Werk je misschien in stilte aan een echt boek?

Groetjes,
Inge

miranda sol zei

Heel indrukwekkend geschreven! Het lijkt alsof ik even erbij was. Wat zal je je "rijk" gevoeld hebben met al die lieve reacties van die mensen die dachten dat ze vergeten waren. Groetjes vanuit Virginia

Corrie zei

Chris wat hebben we toen een bijzondere tijd meegemaakt met elkaar en Larissa en de kinderen uit Wit-Rusland. Dat jullie daar nog zoveel vervolg aan hebben kunnen geven vind ik zoiets moois en goeds. Ik bewonder jullie daar zéér om.
Wat je in dit log schrijft is toch ook weer helemaal nieuw voor me en zo zullen er nog veel meer gebeurtenissen zijn die beschreve kunnen worden.
het mooiste voor de mensen daar is dat ze weten dat ze niet vergeten worden en dat is wat jullie met je hele hart doen en duidelijk maken.

Willeke zei

Wil je je nooit meer verontschuldigen dat je eigen verhaaltjes lang zijn geworden?
Het is tenslotte wel een echt mooi verhaal en goed geschreven. Dus prettig te lezen!

Complimenten meisje!
groetjes,