Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Siggy's

Tussen alle prachtige sneeuw door even de siggies die ik de afgelopen tijd ontvangen heb. Misschien zijn dit de laatsten van dit jaar.



De eerste 2 siggies komen van een echtpaar, Mary en Thomas Le Clerc uit de USA. Die van Thomas is voor mij de 1e siggy van een man! Van Annelies een siggy met een vlinder, die staat voor haar voor ontspanning. Dan een super Hollandse, van Pia, ontzettend leuk. Elise woont in Tiel, de Betuwe, land van appels en kersen. Tenslotte nog een siggy van een man, Gert, die prachtig borduurt terwijl zijn katten toekijken. Allemaal weer heel erg bedankt en ik wens jullie voor 2010 ook nog heel veel siggy-plezier.
Inmiddels heb ik nu voldoende siggies voor de laatste rand van mijn siggy-quilt. Ik ben bezig ze op kleur te sorteren, maar het zal wel volgend jaar worden voordat ik aan naaien toekom.

Siggy en sneeuw

Genieten jullie ook zo van deze eerste sneeuw? Ik vind het prachtig! De sierappeltjes bezwijken al haast onder het vrachtje sneeuw en het roodborstje zoekt zijn heil onder een struikje. Ik heb expres op dat plekje een schoteltje met eten gezet. Hoe de vissen zich voelen, weet ik niet, maar Chago heeft wel een net tegen de reigers gespannen.

Vandaag kreeg ik nog een siggy, uit Bethlehem, heel toepasselijk in deze maand. Alleen deze Bethlehem ligt in Pennsylvania. Hij komt van Susan Zarzycki. In het bijgaande briefje staat een foto van haar huis midden in de sneeuw. Ze woont in een gedeeltje van PA waar zelden sneeuw valt. Wel heel toevallig. De kersen op haar siggy zien er heerlijk uit.

Een potje kruiden

Chago is weer helemaal thuis. Gezond en wel en met een heel voldaan gevoel. Alles is zó goed verlopen en hij heeft heel wat fijne gesprekken gehad met neven en nichten. En wij inmiddels ook, dat snap je wel. We hebben bijna de hele zondag gepraat.
Vorige week vroeg hij me door de telefoon: "Zal ik een kalkoen onder m'n arm meenemen? Een diepvries hoor". "Nou nee, doe maar niet", vond ik, "dan is hij al gaar als je aankomt. Weet je wat? Neem maar zo'n lekker potje kruiden mee wat je de vorige keer ook bij je had". Nou, en dat heeft hij gedaan. Alleen het is geen potje, maar een POT. Allemensen, 2,7 kg! Maar lekker!! Het is een mix dat je voor van alles en nog wat kan gebruiken. Voor sla, vlees, roerbak groenten en nog veel meer. Ter vergelijk heb ik er een doorsnee kruidenbusje naast gezet. De eerstkomende jaren ben ik voorzien. Hij had ook nog 2 kg van die echte heerlijke rode bonen mee. Dat belooft weer een lekker maaltje. En de kalkoen? Die loopt niet weg, die komt volgende week wel.

Quiltwinkeltje

Vandaag wordt alles hier weer 'normaal'. Over 2 uurtjes ga ik naar Schiphol om Chago op te halen. Hij heeft, ondanks alles, een hele goede tijd gehad en hij zal héél veel te vertellen hebben. Heerlijk dat hij weer thuis zal zijn. Nadat donderdag de vloer open was en het overal een troep was i.v.m. een nieuwe gasleiding, is alles nu weer spic en span, er staan bloemen die hij mooi vindt en hier en daar wat kerstversiering. Maar nu nog even wat anders:

Ja heus, ik heb een quiltwinkeltje. Dat komt door mijn kleindochters.


Ongeveer 2,5 jaar geleden kwamen zij op het idee dat oma toch echt een quiltwinkeltje moest hebben. Dus werd er gespaard en verzameld en zelfs sinterklaas werd ingeschakeld. En zo moest oma tijdelijk een toonbank, tafeltje en stoeltjes, een kast, een sidetabel en allerlei kleingoed opslaan. Ja en zelfs een verkoopster en klant met kind. Toen moest de winkel zélf nog komen. Dus oma werd aan het piekeren, denken, rekenen en tekenen gezet. Zo ontstond er een eenvoudig optrekje met ruime ingang van stevig karton. Er werd geschilderd, geplakt en behangen. Lampjes er in en de meubels gerangschikt. Thee op tafel en er moest uiteraard een quiltje aan de muur komen.


Tegen de kerst was alles klaar. O, wacht even, dacht oma, het is natuurlijk leuk om wat kerstverlichting op te hangen en een kerstboompje buiten in de sneeuw. Het winkeltje is enkele weken per jaar open, in de decembermaand. Vorige week heb ik het weer neergezet op de onderste plank van de boekenplanken. Zo gezellig. (Ik heb er jammer genoeg geen foto meer van, 28-11-2012) Het gaat om de indruk van de sfeer en dat mijn kleindochters zien dat ik er nog steeds veel plezier van heb. Wij gaan er in ieder geval van genieten.
Allemaal een heel fijn weekend!

December

Wist je dat de maand december eigenlijk de tiende maand van het jaar was? Dat hoor je aan het Latijnse woordje 'decem' (tien). Bij de Romeinen begon het jaar oorspronkelijk op 1 maart, vandaar. December heet bij ons ook wel 'wintermaand'. Hoe dan ook, voor ons is het de maand van lichtjes, sterren, pakjes, gezelligheid en als het meezit een beetje sneeuw.


Kijk, dat zie je een beetje terug in mijn december quiltje van de BOM van Ellen Ik had nog een sterrenstofrestje van een vroeger project, dat kwam mooi uit. En als je het een beetje op afstand ziet, lijken die sterretjes wel sneeuwvlokken. Het lichtje doet me denken aan een verlicht raam, maar ook aan een lantaarn.

De Ring

Mei 1996. Douane van het station in Grodno, Wit Rusland.
Rustig, maar o zo secuur glijden de handen van de douane-beambte door alle spullen in mijn geopende koffer. Haar gezicht is koud en strak. Plots staken de handen, blijven stil. "Alles er uit", commandeert ze. Ik probeer nette stapeltjes te maken op de tafel, zodat het zaakje er straks weer allemaal in kan. Al gauw wordt het verdachte voorwerp zichtbaar: een schilderijtje met een natuurtafereeltje, bomen, water, lucht. Voorzichtig wordt het uit de koffer getild en op tafel gelegd. Ze buigt dubbel en begint te turen. Dan wordt er een mannelijke collega bijgeroepen en buigen ze samen dubbel en turen. Minuten lang. Zou het een icoon zijn die naar het buitenland gesmokkeld wordt? Nee......duidelijk niet. Zou het dan een werk zijn van een beroemde Russische schilder dat veel geld kan opleveren? Eindelijk wordt besloten dat het maar een gewoon schilderijtje is. Dat had ik ze ook direct kunnen vertellen. Toen ik thuis bij Larissa bezig was mijn koffertje voor de terugreis in te pakken, liep Larissa onrustig rond, mompelend: "wat kan ik haar nou nog meer meegeven, wat heb ik nog...." Toen liep ze naar de muur, haalde dit schilderijtje er af en stopte het in mijn koffer. Ik kon hoog en laag springen, maar het móest mee.
Ik pak mijn koffer weer in en sluit hem. Héhé¨, dat is dat. Ik kan verder. Dacht ik. "Open maken", blaft de vrouw, en wijst op mijn handtas. Ik rits de 2 vakken open. In het ene vak bungelt, als een soort sleutelhanger, een knalrose plastic hart aan het trekkertje van een rits van een binnenzakje.


Dat had Larissa me ook nog toegestopt. "Dat is alvast voor je verjaardag, maar je mag het pas in Polen open maken". In het andere vak zitten 8 brieven, mee gekregen voor vrienden in Holland. "Open maken", zegt ze weer. Onbenullig kijk ik haar aan. Ik heb de tas toch al open gemaakt? "Open maken!", ze wijst naar de brieven. Ja maar, dat zijn geen brieven voor mij, dat is privé. Er wordt een mesje gehaald en ik moet ze open snijden. Er is één brief bij met een uitpuilende bobbel. Toevallig weet ik wat daar in zit. Met een gezicht van 'ha, nu héb ik je' haalt ze de brief er uit en een kaartje met 2 kinder oorbelletjes. Opnieuw gaat het verdachte stuk op tafel. Nu wordt er een vrouwelijke collega bij gehaald. Ze liggen bijna helemaal dubbel met de neuzen op het corpus delictum. En turen. En delibereren. Na ongeveer 10 minuten besluiten ze dat het toch geen goud of zilver of iets waardevols is. Geen wonder, we hebben ze zelf op de markt gekocht! Nu mag ik wél door. Ik draai me om naar Larissa, die al die tijd bij de ingang van de hal is blijven staan en zich duidelijk schaamt voor de hele gang van zaken. Ik maak een gebaar van omhel-zen en zoenen en moet dan gaan. Ik loop het perron op naar mijn wagon en geef mijn ticket aan de man die verantwoor-delijk is voor deze wagon. Op mijn ticket staat een grote D. Dat betekent dat hij mij een damescoupé moet geven. Hij geeft me een nummer en ik wurm me met mijn bagage door het smalle pad langs de coupé's en de mensen die er in rond hangen. Het is ontzettend vol en warm. De deurtjes van de coupé's staan open en een benauwde walm stroomt het gangetje in. Dit is een slaaptrein die uit St. Petersburg komt, 1200 km hier vandaan. Het eindpunt is Berlijn. Ik vind mijn coupé en wordt hartelijk verwelkomd door ..... 3 mannen! Er zijn 4 bedden, 2 beneden, 2 boven. Mijn bed is rechts boven. Onder mij 'woont' een man uit Odessa. Ik schat hem op 35 jaar en 120 kilo. Hij zit in zijn hemd te zweten en koekjes te eten. Gelukkig dat hij niet boven mij slaapt! Aan de andere kant zitten 2 jonge mannen, een Duitse student en een Russische jongen. De man uit Odessa gooit met gemak mijn koffer in de ruimte boven, naast mijn bed en biedt me een stapel koekjes aan. Dat gaat gezellig worden.

Plotseling voel ik me ontzettend moe. Ik ga languit, ogen dicht en luister half naar het gebabbel onder mij. Het is naar de grens met Polen maar 25-30 km, maar de trein stopt veel en op een gegeven moment moeten we allemaal de trein uit. Er komen mensen, sommige met honden, de hele trein inspec-teren. Nou had ik al op het papiertje dat je moet invullen, aangegeven dat ik 'nee, geen vuurwapens bij me heb, of drugs, of verrijkt uranium of Russisch goud of...'. Eindelijk zit ik weer op bed en rijden we Polen binnen. Ha! Nu mag ik dat hart open maken. Ik haal de twee helften van elkaar. Er zit een prop watten in en ik pulk die open en.... Nee! Larissa! In mijn hand ligt een ring, van Russisch goud en een steen van amethist!


Ik ben sprakeloos en de tranen schieten in mijn ogen. Ik word van binnen helemaal warm van ontroering. Ik zie duidelijk dat de ring gedragen is. Een persoonlijk, waardevol bezit, zomaar weggegeven. Verpakt in een rose, plastic kinderspeeltje, het hart van Larissa, waar de douanebeambte geen oog voor had!
Ik droeg nooit ringen, alleen mijn trouwring. Maar sinds die mei 1996 draag ik die ring áltijd, ook op dit moment. Je begrijpt dat deze ring, naast de echt grote geldwaarde, nog veel meer een enorme emotionele waarde heeft.

Christina's Quiltshop

Allereerst wil ik jullie bedanken voor jullie medeleven. Via de blog of direct via mail. Het gaat gelukkig allemaal goed in Aruba en ook hier thuis.


Yes! Je leest het goed: 'Christina's Quiltshop'. Heb ik een winkel geopend? Nee. Zou ik een winkel willen openen? Mmmmmmm, ja en nee. Het lijkt me enig, maar ik denk dat ik de leeftijd en de energie een beetje voorbij ben. Nee hoor, ik heb het over de Quiltshop van de Amish Circle Quilt. Ik vond dat de shop een naam moest hebben, dus heb ik een bord boven het raam gehangen. En herken je het raam? Misschien wel. Het is het miniminiquiltje van dit logje, haha. Je zult misschien wel denken: nou Chris, ik vind die blokken van jou nou niet echt 'Amish' hoor. Zijn ze ook niet. De Amish kleuren zijn natuurlijk heel anders, maar ik vind het heerlijk om met wat meer kleur te spelen en omdat het toch heel wat blokken zijn, 121, gaat het me met al die kleurtjes niet gauw vervelen. Maar de verhalen achter de blokken zijn wel echt authentiek Amish en die geven inhoud aan de quilt.

Dit is blok 22, De Quiltshop. In de brief die Miriam bij haar patroontje stuurt, vertelt ze dat er de afgelopen week een quiltdag was en dat ze met elkaar een nine-patch quilt voor Rachel's pasgeboren zoontje hebben doorgequilt. Ze had het erg druk in de Quiltwinkel, waar ze werkt. Het was warmer dan normaal en daardoor kwamen er waarschijnlijk meer klanten dan anders. De volgende week gaat ze per trein naar haar zus die haar 9e kind heeft gekregen!

Ik heb nu de blokken van de eerste 2 rijen klaar en begin een beetje na te denken hoe ik ze aan elkaar ga zetten. Ga ik quilten-as-you-go of toch eerst alles aan elkaar? Wat voor stof en kleur ga ik voor de sashings gebruiken? Ik weet het nog niet. Ik voel erg veel voor de quilt-as-you-go methode, past ook wel bij dit soort quilts, denk ik en dan heb ik straks ook niet zo'n groot geval op mijn schoot. Dan zou zo'n frame die de Amish gebruiken toch niet zo gek zijn.

Verdriet maar toch blijdschap

Gistermiddag belde Chago van Aruba op dat zijn broer zaterdagavond in alle rust en vrede is overleden. Chago is ontzettend blij dat hij er nog op tijd was en dat er nog een moment van herkenning bij zijn broer was. In deze 2 weken heeft hij gelukkig tijd om alle familie te ontmoeten en, waar nodig, een handje te helpen. Chago is altijd de 'pater familias' geweest.
Intussen gaat hier het leven gewoon door. De rommel van de wc is opgeruimd en het nieuwe toilet ziet er super uit, ruimer. Deze of volgende week komt er nog een nieuwe gasleiding onder de vloer. Die bleek helemaal verroest te zijn. Je moet er toch niet aan denken....
Ook de siggy-post ging gewoon door. Ik heb er weer 7 nieuwe bij:

Van Els, Grietje, Tini, Tonie, Petra, Meriam en Miranda die in Virginia woont. Ze zijn weer allemaal even leuk. Ik verwacht nog 6 siggies, dan heb ik er genoeg klaar liggen om de laatste rand aan mijn siggy-quilt te maken. Afgelopen week ben ik nog even met die quilt bezig geweest en heb er rondom een bies aan genaaid. Daar komt dus nog één rand met siggy's omheen. Omdat ik de kleuren een beetje goed wil verdelen, wacht ik totdat ik het juiste aantal bij elkaar heb. Kijk, zo ziet mijn siggy-quilt er nu uit:


Ik vergeet nog iets!! Vorige week kreeg ik een e-card. En wat voor een! Een kerstman die letterlijk uit zijn dak gaat in allerlei verschillende dansen boven op een dak! Als ik het goed begrepen heb, kreeg ik deze kaart als een voorafje van de kerstruil van mijn Kerstruildame. Ontzettend leuk en heel erg bedankt!

Puinhoop

Het is hier vandaag (en ook de komende dagen) een heerlijke puinhoop. De wc ligt in diggelen, vloer open, gaten boren, overal puin, stof, buizen en nog een heleboel meer. Je snapt het al: ons toilet wordt vernieuwd. Gelukkig had onze dochter nog een caravan toilet. Die staat nu in de badkamer, maar het pompje van dat ding is stuk, dus staat er een gietertje naast. Gezellig! En vanmorgen vroeg hoorden we dat de enige broer van Chago die nog op Aruba woont (hij heeft er hier nog een) stervende is. Dat hadden we eigenlijk al eerder verwacht. Hoe dan ook, vanmorgen heb ik een reis voor Chago geboekt en vrijdag vertrekt hij voor 2 weken. Dus, ik ben even bezig met andere dingen, maar kom weer bij jullie op bezoek hoor. Veel te gezellig.

Pompoenen, wind en sneeuw

Ik heb weer 2 blokjes van de Amish Circle Quilt af.
Het jaar begint al op te schieten en de vriendinnen van de cirkel-brief krijgen te maken met kou en winterse buien. Ondertussen gaan de dagelijkse bezigheden gewoon door.

Blokje 20, Pompoenen. De meisjes van Ida hebben de achtergebleven pompoenen van het land verzameld en toen hebben ze de hele dag pompoentaart en brood gebakken. Ook hebben ze met velen Rebecca geholpen met de verhuizing. Haar man Abe heeft voor de meisjes een klein quiltframe gemaakt. Dat was een complete verrassing voor ze. Ida heeft de top van een Fan-quilt, die haar moeder nooit had afgemaakt, in haar frame gedaan. Ze wil die quilt heel graag aan de volgende generatie doorgeven.

Blokje 21, Wind en sneeuw. Het is in Ohio ongebruikelijk koud geweest met lichte sneeuw en harde wind. Regina moest de was in de keuken bij de kachel drogen. Zij en haar man willen in januari Rebecca, die uit Ohio vertrokken is, bezoeken. Ze missen haar erg. Vandaag begint ze samen met de kinderen aan de schoonmaak van haar huis, want zondag is de kerkdienst bij haar thuis. Een paar vrouwen van de kerk komen morgen helpen met het wassen van de muren. Natuurlijk moet ze ook nog bakken voor zondag.

Zo lief en fijntjes

In het vorige logje schreef ik over mijn gepriegel, maar dat is niets vergeleken met dít! Moet je even kijken hoe ontzettend fijntjes en klein de borduursteekjes zijn in het middenstukje van deze siggy. Het is een stukje borduurwerk van een boekenlegger, gemaakt door een van de Miao-vrouwen uit Yunnan in China. Zij kunnen alleen crosstitch borduren, maar oh, wat kunnen ze dat prachtig. Een jaar geleden vertelde ik in dit logje al eens iets over deze en andere vrouwen en over Marijke en haar man die meewerken met het 'Threads of Yunnan' project. Marijke was een kerk- en een quiltvriendin van mij. Een paar jaar geleden is ze naar Kunming in China verhuisd.


Heel af en toe komt ze even op mijn log kijken en toen zij er siggies op zag, dacht ze: 'Hé, misschien vindt Chris het wel leuk er eentje van mij te krijgen'. Per mail vroeg ze hoe groot zo'n siggy moest zijn en of ik het inderdaad een leuk idee vond. Natuurlijk vond ik dat! En kijk, gister vond ik de envelop uit China in de bus met de siggy van Marijke. Ze heeft haar naam en zo niet met een pen geschreven, maar met de hand geborduurd.
Marijke, ik ben er super blij mee en hij krijgt een ereplekje in mijn siggy-quilt!

Lekker priegelen en siggy's

Tjonge, wat was het vandaag donker! En harde wind en regen, toemaar. Echt weer om je binnen lekker te vermaken. En dat heb ik dan ook gedaan. Ik heb lekker zitten priegelen aan een miniminiquiltje. Nee hoor, het is nog niet af en ik zeg ook lekker nog niet waar het voor gaat dienen.
Verder heb ik weer een aantal siggies om te laten zien. Ik moet er nog een stuk of 10 bij hebben, dan kan ik met de volgende rand voor mijn siggy-quiltje verder. Hier zijn ze:



Een enige kat van Inez uit Drenthe, die al jaren besmet is met het quiltvirus. Een pinquin van Ineke, die deze dieren al jaren verzamelt. In september is ze met de siggy-ruil begonnen. Nog een kat, een brutale, van Marjolijn. Bij haar ligt er altijd wel een kat op haar quiltspullen. En dan nog een enige siggy van Marianne uit Adorp. Dat moest ik even opzoeken op de kaart. Leuk weer dames, heel erg bedankt!

Warmte, Waarde en een BOM

Vanmorgen opende ik mijn mailbox en de Warmte stroomde gelijk over me heen. Wat is dat toch heerlijk, die lieve, bemoedigende en ook humorvolle mailtjes. Het zijn allemaal warme douches!! Dank jullie wel!
Gister lag ik een tijd in de stoel bij onze tandarts, jawel. En toen dacht ik ineens: als je ouder wordt, wordt je steeds meer Waard! Ik was daar nl. voor de .........ik zal het maar niet zeggen........zoveelste kroon. Vroeger waren die van goud, dus je kon dat lekker laten zien, nu lijkt het allemaal echt, maar het is net zo kostbaar. Ik kwam ooit een enig gedicht tegen over het meer waard zijn als je ouder wordt. Ik heb het ergens opgeruimd, maar waar?? Tja, dat krijg je ook als de jaren klimmen. Maar als ik het vind, laat ik het jullie zien.


Nu nog over de BOM. Ja, daar ben ik voor gevallen, voor het eerst. Beter dan dat de bom valt voor mij. Bij Inge zag ik elke maand van die enige kleine quiltjes, eentje voor elke maand. Met een maatje dat past in het wisselhuisje. Patroontjes van een BOM van Ellen. Ik heb ze allemaal gedownload en ben begonnen met deze maand, november. Hij hangt al in mijn huisje. Volgend jaar ga ik per maand de rest maken. Dan heb ik eind volgend jaar de hele kalender bij elkaar.

Anna

Op 9 november 1989 en de weken daarna volgden Chago en ik natuurlijk de gebeurtenissen rond de Val van de Berlijnse muur. Het was niet alleen de historische datum van deze Val, maar ook de symbolische datum van de "Val van het communisme". Chago en ik, als doodgewone Nederlanders, wisten toen niet hoeveel invloed deze feiten op óns persoonlijk leven zou hebben. Toen ik afgelopen maandag al die beelden weer terug zag, moest ik ineens heel sterk aan Anna denken. Dat komt zo:

We hadden nooit ook maar één gedachte of verlangen om naar Rusland te gaan. Dat Rusland ook naar óns zou kunnen komen, stond nóg verder van ons af. Maar het leven neemt soms onverwachte wendingen. Op 25 december 1991 werd het officieel: de Unie van Rusland spatte uit elkaar. Wat overbleef was een heel aantal republieken en de GOS, een min of meer samengaan van het Rusland, zoals we dat nu kennen, Oekraïne en Wit Rusland. Ruim 5 jaar daarvoor (26-4-'86) was er de vreselijke Tsjernobyl-ramp in het noorden van de Oekraïne, vlak bij de grens met Wit Rusland. De wind kwam uit het zuiden, dus het meeste kwaad waaide uit over Wit Rusland. Niemand vertelde iets aan de burgers. De dagen rond 1 mei zijn heel belangrijke dagen, waarop feest gevierd wordt en de meesten naar hun land of Datsja gaan om de grond te bewerken. Het enige wat gezegd werd door de autoriteiten was: 'mannen, zet een pet op, vrouwen, doe een hoofddoekje om'. Alsof dát zou helpen. Hoe dan ook, we weten dat héél veel mensen ziek werden en stierven. Vooral ook kinderen. Omdat de barrière naar het westen na die 25e december lager was geworden, kwamen groepen kinderen van 10-11 jaar o.l.v. leerkrachten voor 6 weken naar o.a. Nederland. (In 6 weken vernieuwen zich de lichaamscellen, ook de belangrijke geslachtscellen. Dat proces verliep beter buiten het stralingsgebied en met goede voeding en medicatie) Er kwam in 1992 ook een groep bij ons in Alkmaar. Ik heb al eens eerder verteld dat er toen een bijzondere en dierbare vriendschap ontstond tussen Larissa, een van de leerkrachten, en mij.

Vier weken nadat Larissa en de kinderen naar huis gingen, waren wij op weg naar hen! Onbevangen, onwetend en nota bene met een caravan volgepakt met spullen. Ook kinderbijbels en andere evangelische lectuur, waarvan invoer toen nog problemen kon geven. De grensovergang tussen Polen en Wit Rusland was uitgesmeerd over een km. of 2 en we moesten bij 7 posten stempels halen. Het duurde uren, maar dankzij de normale nieuwsgierigheid van de jonge soldaten en koffie en chocola (!) mochten we de laatste post passeren. Al van ver zag ik de blond geverfde bos krullen van Larissa. Ze zat met haar dochter al uren te wachten. Iemand had hen naar de grens gebracht. Dat was huilen. Van 2 kanten. Larissa had nooit, nooit gedacht dat het zou lukken. Ze had überhaupt nooit gedacht dat het Westen bij haar zou komen. Ze was er helemaal ondersteboven van. Tot onze stomme verbazing bleek dat we officieel uitgenodigd waren door het Friendensfonds, de organisatie die ook voor de kinderreizen zorgde. Dat betekende dat we als officiële Hollandse delegatie behandeld werden met ontvangsten in instellingen, radio-intervieuw en een stukje in de krant. En zelfs een reis naar Moskou! Als vorsten werden we behandeld. Dat zegt trouwens niets over ons, maar alles over hen, zo ging dat daar nu eenmaal. De directeur van een psychiatrische inrichting ontving ons met zóveel egards, ongelooflijk, maar hij vertelde dat in de 23 jaar dat hij daar werkte, er nooit een officiële delegatie was geweest! We kregen ook overal cadeaus, presentjes en aandenkens. Bijvoorbeeld de theemuts van de 2 fotootjes hierboven. Bij Larissa thuis was het gelukkig heerlijk gewoon, gezellig en onder ons. Larissa was onze tolk, in het Duits. Maar bij één bepaald bezoek, aan een folkloristisch museum, vroeg ze een collega te tolken. En zo kom ik bij Anna, de vrouw met de tas op de foto.


Anna gaf al 22 jaar Engelse les op de 10-jarige school (van 6-16 jr.) Maar ze had nog nooit in haar leven de Engelse taal gepraktiseerd! Het was met ons, dat ze voor het eerst in het Engels converseerde. Dat dát nu mogelijk was, was een wonder. Nooit gedroomd. Dat er ooit nog eens buitenlanders zouden komen! O, wat was ze ontroerd en wat heeft ze gehuild. Je snapt dat haar emoties ons ook ontzettend raakten. Al die lieve, opgesloten mensen, die alleen maar hoorden: NJET....nee...het kan niet...het is er niet....je mag niet... Gelukkig is er sindsdien veel veranderd, hoewel Wit Rusland nog steeds de enige dictatuur in Europa is en vrijheid nog steeds een gecontroleerde en beperkte vrijheid is.
Sorry dat dit logje zo lang geworden is, maar het borrelde weer bij mij van binnen.

School en Scraps

Twee nieuwe blokken van de ACQ die iets vertellen over het leven van 2 van de 11 vriendinnen.

Blok 18, het Schoolgebouw Wat een fantastisch nieuws heeft Frieda te vertellen: ze is vorige week getrouwd met Marvin Hershberger, een weduwnaar met 3 kindertjes. Dat betekent wel dat ze afscheid moet nemen van haar werk als onderwijzeres op school. De ouders van haar kinderen hebben een feestavond georganiseerd met een maaltijd en zangfestijn. Er werd ook een speciaal gebed in het Duits voorgedragen. Zij gaat nu in het huis van haar man wonen.

Blok 19, Quilten als verrassing. De tweeling van Lavern groeit goed. Gisteren werd ze verrast: onverwacht stonden er een paar vrouwen van haar kerk op de stoep met een lunch. Ze bleven de hele middag en hebben met elkaar haar Starquilt, die in het frame zat, gequilt. Vóór het avondeten was hij helemaal klaar! Haar man Dan nam onverwacht 3 zakken scraps voor haar mee. Die gaat ze uitzoeken en er dan een Oceanwave quilt van maken.

Onze Max

Er is nog één familielid die ik nog nooit aan jullie heb voorgesteld: onze Max, geboren in Heemskerk waar hij op 5-5-'97 samen met 6 broertjes en zusjes op de wereld kwam. Het was een niet gepland gezinnetje, de baasjes van pa en ma hadden even niet opgelet! Tja, en toen moest het huis van ma omgebouwd worden met schotten en kranten en zo. Gelukkig werd dat met liefde gedaan. Pa was een rasechte Border Collie en ma een rasechte Tervuerense Herder, een combinatie die een pittig stel kinderen garandeerde. Wij hadden altijd honden gehad, maar in die tijd waren we een jaar hondloos. Toen ik hoorde dat er 7 prachtige pups waren geboren bij een kennis van ons, konden Ria, mijn vriendin, en ik de verleiding niet weerstaan om te gaan kijken. Die bolletjes haar die om je heen krioelen, heerlijk! Eentje had zelfs het lef om bij mij op schoot te komen en in mijn hals te kruipen. Nou ja, je snapt het al. Dat was Max.


Ik was natuurlijk verkocht. Dus daar ging ik weer: de omgeving met hem verkennen , poep opruimen, naar puppy-school. Toen hij voor het eerst een lantaarnpaal tegen kwam, ging hij er bij zitten en rustig van laag naar hoog dat ding bestuderen. Geweldig. Al onze honden waren fijne honden. Maar Max, onze nummer 5, is toch wel het zachtst, zo lief, vooral met kinderen. Heerlijk is dat. Maar er zijn 2 zaken die hij nooit helemaal onder de knie heeft gekregen: alléén zijn en niet trekken aan de riem! Toen hij 2 was, moesten wij een paar weken naar het buitenland. Dus op zoek naar een asiel voor Max. Er kwam een super oplossing: asiel annex hondenschool van Martin Gaus. Toen ik hem weer ophaalde, moest ik een hele dag blijven, kreeg zelf les en oefeningen met Max. Alles was terug te zien op video. Ik heb daar veelgeleerd en Max ook.


Max heeft een ochtendritueel. Soms begint dat met een intens droevig gehuil, zo van: "wanneer komen jullie nou?" Na het uitlaten krijgt hij van mij een stuk brood en dan begint het. Spastisch zoekt hij zijn rubber bot, dendert op mij af, duwt het bot al kouwend tegen m'n zij of voeten of op schoot. Dan moet ik net doen alsof ik het af wil pakken. Grote pret als een klein kind. Als hij daarmee klaar is ploft hij onder de tafel op de grond, zijn kop op mijn voet, een voorpoot achter mijn been en een achterpoot tegen Chago's been. Zo heeft hij op 2 fronten contact. Een poosje terug is er een nieuw, schattig, zwart teefje in de buurt komen wonen. Ze is helemaal stapelverliefd op Max. Geen wonder! Als ze hem ziet, blijft ze stokstijf staan, wil geen poot meer verzetten en kijkt in aanbidding naar Max. En Max? Ach, hij ziet haar bijna niet eens staan! En vroeger was hij buiten de macho en liet op niet mis te verstane manier zijn 'man zijn' zien. Maar ja, dat komt omdat Max al op leeftijd begint te komen. Hij krijgt een beetje verschijnselen van een oude man: slaapt meer, snurkt luider, heeft wat meer moeite met opstaan. Maar hij is nog steeds prachtig, met een dikke glanzende zwarte vacht, witte borst en 3 witte tenen aan zijn rechter voorpoot. En die lieve ogen. Hij is onze HH, onze Heerlijke Hond!

Kleurige post van heel ver weg.



Een siggy van Linda uit Engeland, Steffini uit de USA en 4 siggies van heel ver weg, uit Australië. Op de siggy van Leona zie je de staatsbloem van New South Wales, de Waratah en op die van Jane herken je natuurlijk de kangeroe. Haar siggy deed er 10 maanden over om bij mij in de bus te vallen! Het groen en geel van de siggy van Margaret verbeelden de nationale kleuren van Australië en het blad is van de Eucalyptus boom. De theepot van Roslyn vind ik ook enig, zij is al 21 jaar bij een quiltbee. Bekijk haar site eens.
Nog een paar siggies van iets dichterbij:


Van Liliane uit Zwitzerland, Enrica uit Italië, Linda en Bente uit Denemarken, naamgenote Chris uit België en Hege en Margun uit Noorwegen. Mijn verzameling is weer aardig gegroeid.
Alle dames ontzettend bedankt!

Thank you all so much for your beautiful siggy's!