Gezellig dat je even bij me langs komt. Op deze plaats deel ik het een en ander over mijn hobby, Patchwork en Quilten, en ook iets over familie, huis, tuin, hond en andere leuke dingen. Soms ook wat om over na te denken. Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat en als je klikt op de foto's worden ze een stukje groter.
Veel plezier!

Daar ben ik weer....

Ja, we zijn weer veilig thuis. Altijd iets om heel dankbaar voor te zijn. Want we hebben toch maar 4 weken in een Rental Car gereden in onbe-kend gebied en ongewoon verkeer. Ik vind dat ze ontzettend gedisciplineerd rijden daar. En wat hadden we een geweldige auto: een Pontiac, automaat. Vrijwel geruisloos. Maar thuis is Thuis, daar waar mijn hart is. We hebben een enorm voldaan gevoel over ons bezoek aan de familie en alle andere ontmoetingen. Eén verhaal over een bepaalde 'ontmoeting' ben ik jullie nog schuldig. De laatste zondag van ons weekje samen in het Fingerlake District reden we zomaar wat rond in het golvende landschap.


Rond koffietijd kwamen we in het plaatsje Interlaken (ja heus). Op zoek dus naar iets waar we een lekker bakje konden doen. Gelukkig was er een Bakery annex eettentje open. We zaten aan een kaal tafeltje te genieten van een BAK koffie, toen
mijn oog ineens viel op een soort standaard met kaarten en bovenin eenboekje. Toen ik de titel las, werd ik enorm getroffen: Broken for His Glory. Dat 'His Glory' kon niets anders betekenen dan Gods Glorie. Nou mogen jullie best weten dat het geloof in Jezus Christus het belangrijkste in ons leven is. Op de achterflap stond kort samengevat de inhoud:

Het leven van een succesvolle lerares lichamelijke opvoeding op een High School en coach van een meisjes hockey team lijkt totaal uit de hand te lopen door een reeks van persoonlijke en familie crisissen. Een ongeluk van haar broer op zijn boerderij waardoor hij zijn nek breekt, de Alzheimer van haar vader, de Parkinson van haar moeder en het ouder en afhankelijk worden van een geliefde oom en tante. Ze krijgt te maken met een overweldigende hoeveelheid zorg en verantwoordelijkheid voor haar familie. In 4,5 jaar regelt ze 5 begrafenissen! Maar met elke golf van weer een verlies en verdriet vindt ze een anker in de trouw van God, die altijd de controle heeft.

Toen ik dit las, de foto bekeek en even door het boek heen bladerde, had ik het gevoel dat ik een schat had gevonden. En alsof er even een warme deken van bemoediging om me heen geslagen werd. Dat is natuurlijk moeilijk aan jullie uit te leggen en dat hoeft ook niet. Maar ook ons leven, net als van zoveel anderen, ging en gaat soms nog gepaard met verlies en verdriet.

De 2 dames die in de bakery werkten, vertelden ons dat de schrijfster in Interlaken op de boerderij had gewoond en dat de kaarten in de standaard gemaakt waren van foto's die zij zelf neemt. Op een van de kaarten stond een waterval die verdacht veel leek op de waterval die wij de dag daarvoor hadden bewonderd. Dat is een waterval 'in de achtertuin' van een overbuur van de man die ons had geholpen met het autoprobleem. De kaart ging bij het boek.


Aan de muur van de Bakery hing ook prachtig houtsnijwerk dat de schrijfster ook zelf maakt. Voor de verkoop om het zendingswerk van haar broer te ondersteunen. Een daarvan stelde een Amish jongen en meisje voor. Zo ontzettend leuk. Ik had het wel mee willen nemen, maar ja, niet alles kan. Ik heb er maar een foto van gemaakt.


Inmiddels heb ik het boek uit en Chago is halverwege. Ik ben er enorm door gezegend. En ik heb e-mail contact met de schrijfster! Geweldig. Wat me ook heeft getroffen, is de liefde voor elkaar in de familie. Heel indrukwekkend. In het boek komen veel plaatsen voor waar wij in die korte tijd geweest zijn. Daardoor komt haar hele verhaal erg dichtbij. In het boekje zat een bladwijzer met een tekst uit de bijbel. Deze tekst heb ik dit keer gebruikt voor mijn Markante Uitspraken.

Nog meer bijzondere ontmoetingen


In een groot informatie centrum, vlak bij de Niagara Falls, sluiten we ons aan bij een groep bejaarden (ja, alweer....). De mannen van deze groep zaten in de 2e wereldoorlog samen op een schip van de Navy. Ze zijn nu met elkaar een week uit, met hun vrouwen. Bij de film zit ik naast een vrouw die ons over de groep verteld en die natuurlijk vraagt waar wij vandaan komen. Als ze hoort: uit Holland, geeft ze direct een man voor haar een klop op de schouder en zegt hem: je moet met deze mensen praten! En dus, na de film, spreekt hij ons aan. Zijn naam: Peter Zuidermeer. Nou ja, Hollandser kan niet. Zijn ouders zijn in 1910 naar Amerika gekomen en hij weet nog een paar Nederlandse woordjes. Zijn moeder kwam uit Leiden, vader uit Amsterdam. We hebben een leuk gesprek met ze en gelukkig heb ik nog een lepeltje met molen in mijn tas zitten. Dan gaan we ieder weer op onze weg, zij met de bus, wij met de auto. De volgende ontmoeting komt een andere keer, dat is een wat langer verhaal.

Mijn huis gevonden!


Ik heb mijn huis gevonden! Wat een snoepje. Kon ik het maar oppakken en meenemen naar Nederland. Zie je hoe het heet? 'Blue Haeven'. Maar het staat helemaal in Canada, net over de grens weliswaar met New York State, maar toch veel te ver weg. Ik ben helemaal weg van deze soort huizen, met veranda en allerlei versiersels. Ze staan gewoon langs de weg en het lijkt wel een groot park. Geen hekken tussen de tuinen, maar de gazons lopen allemaal in elkaar over en worden ontzettend goed onderhouden. In de stad is het natuurlijk een ander verhaal. Maar op dit huis ben ik helemaal verliefd geworden.

Bijzondere ontmoetingen

Vaak gaan de dingen niet zoals je het van plan was, dat zullen jullie ook wel kennen. Ook in deze weken gaat het anders, maar wel heel fijn hoor! We waren eigenlijk van plan om een paar dagen naar Dutch County in Pennsylvania te gaan, maar dat is dus niet gelukt. Ik wilde heel graag iets van de Amish 'proeven'.  Chago wilde mij ontzettend graag de Niagara Falls laten zien, dus gingen we die kant op. En daar sta ik dan in verwondering naar die waterval te kijken. Zo ontzettend prachtig en indrukwekkend.


Er staan heel veel mensen om me heen. Ik kijk naar links en naast mij staat een echt Amisch echtpaar! Op leeftijd.


We raken aan de babbel en ik mag zelfs een foto van ze maken. Zo zie je maar, soms komen dingen als een verrassing naar je toe terwijl je het niet meer verwacht. 's Avond zien we watervallen met kleurige verlichting. Heel bijzonder.


De zaterdag daarop bezoeken we een Amish Farm in het gebied van de Fingerlakes, een enorme grote winkel in een oud pand, met stoffen, quilts, meubeltjes, jams en andere lekkernijen en nog veel meer enige dingen om je huis op te sieren. Gerund door een jonge Amish vrouw.


In de omgeving wonen ook veel Amisch op hun typische boerderijen met schuren in een prachtige landelijke omgeving. Genieten! Aan het eind van dag zitten we op een piertje aan een van de meren. Even wat drinken en genieten. Op de smalle weg hier naar toe staan prachtige huizen. We pakken onze spullen weer in de auto. Dan vraagt Chago: Chris heb jij de sleutel? Nee dus. De sleutel zit in de achterbak en die zit op slot!! Wat nu? Chago vraagt bij een van de mensen in de buurt of die hem kan helpen en kan opbellen naar de organisatie van wie we de auto gehuurd hebben. We worden geweldig geholpen door de eigenaar van dit huis.


De man is eigenaar van een Winery en woont in een huis.... Enorm. We krijgen wijn en kaas en een rondleiding in de buurt terwijl we wachten op een soort Wegenwacht. Na een paar uur is het zo ver. Maar de jongeman heeft toch een probleem om de auto open te krijgen. Er is wat ijzerdraad nodig. Geen probleem. Chago vraagt een vrouw in de buurt, en ja hoor, ze heeft wel een ijzeren klerenhanger. En tjoeps, de deur gaat open en het alarm aan. Intussen regent het dat het giet, maar het is ook heel warm. Veilig komen we weer in ons hotel aan. Volgende keer vertel ik iets over nog een bijzondere ontmoeting.

De foto's

En hier komen dan, zoals ik beloofd had, een paar foto's van de afgelopen dagen. Eerst van Manhattan, dan van Brooklyn en tenslotte van de bejaardensoos.



Morgen gaan we een weekje samen op pad. Richting de Niagara Falls en misschien dan nog naar het zuiden, wat ik wel erg graag wil. We kijken wel. Afgelopen zaterdag hebben we bakken vol regen gehad en een stormachtige wind. Dat was nog een staartje van orkaan Hanna. Maar daarna was het direct weer mooi. En nog steeds af en toe tegen de 30 gr. Het is hier eigenlijk 1 grote stad met aansluitend winkels en winkeltjes. Wat wel makkelijk is, is de manier waarop de straten zijn gemaakt, recht toe recht aan met nummers. En de nummerstraten zijn allemaal eenrichting verkeer. De een omhoog, de ander omlaag. Makkelijk je weg te vinden. Het is trouwens heel h euvelachtig, dus niets saai recht toe recht aan. Overal zijn mooie plekken om te zitten, te wandelen of voor kinderen om te spelen. En schitterende uitzichten over de Hudson.



Een paar foto's van Brooklyn en eentje van Chinatown:



















En dan van de geweldig gezellige Bejaardensoos van broer Ken. Wat een warmte en vrolijkheid!



De laatste foto is van een limousine die we ergens onderweg tegenkwamen.

De Bejaardensoos

Je zal het niet geloven, maar ik zit nu in de bejaardensoos van Ken achter de lescomputer. Chago wilde graag dat ik een mail voor hem verstuur, dus ik neem het even waar. We waren hier om 9 uur en kregen direct ontbijt voorgezet. Nou hadden we thuis al ontbeten, dus dit ontbijt zit inmiddels in een plastic zak om mee te nemen. Daarna hebben we mee gedaan met bingo. Ik vind het hier geweldig. Allemaal ronde tafels, vol mensen die lachen, praten, elkaar omhelzen, plagen en dansen op Zuid Amerikaanse muziek. Geweldig! Wat een sfeer. De warme lunch hebben we ook al naar binnen gewerkt. Buiten is het behoorlijk warm, maar minder dan gister. Toen was het boven de 30 gr. Maar het is nu veel vochtiger. Gister hebben we in Brooklyn het huis waar mijn schoonzus woonde, gezocht. En gevonden. Vlak bij het Prospectpark. Tjonge, wat een rit moet je eerst maken vanaf hier om daar te komen. Door de Hollandtunnel, dwars door Manhattan, China town en dan over de Manhattan brug. Auto's, auto's, mensen, mensen. Altijd kabaal! De stijl van huizenbouw is heel apart. Foto's komen nog. Dit was het voor even. We gaan nu weer richting huis.

Dagje Manhattan

Schoonzus Anna
Vandaag is het zover: we gaan Manhattan bekijken. Om 10 uur stappen we op de bus, vlak voor het gebouw waar we logeren. Xiomara, onze nicht, een lieve en hartelijke vrouw, gaat met ons mee. We rijden langs de East Blvd, langs de Hudson, door de Lincoln tunnel naar het grote ondergrondse busstation. Als we het station uitstappen, staan we in de 42e straat, precies tegenover het gebouw van de New York Times. Ik wil meteen al overal tegelijk kijken en foto's maken. Wat een mensen, wat een verkeer en wat een geluid! Maar Xiomara zegt dat het helemaal nog niet zo druk is. We lopen richting 34e straat, passeren Broadway en stoppen aan de voet van de Empire State Building. Overal zijn mensen in opvallende kleding die tickets aanbieden voor een stadstour. Dat zijn "hop on, hop off" tours. Zittend bovenop een open dubbeldekker bus word je heel Manhattan doorgereden met een gids aan boord. Bij verschillende haltes kan je er uit en net zolang daar rondlopen en dingen doen als je wilt. Wil je verder gaan, dan hop je on op een van de vele bussen van de tour. Geweldig systeem. Voordat wij gaan hoppen, drinken we eerst iets, zoeken een w.c. en stappen de Empire St. B. in. De entree is een enorme, prachitge hal, helemaal bekleed met marmer in Art Deco stijl. Razendsnel brengt een lift ons naar de 86e verdieping. Daar is om het hele gebouw heen een balkon met een overweldigend uitzicht naar alle kanten. En daar staan we dan, 320 meter boven het verkeer.

George Washington Bridge
Foto's, foto's en nog eens foto's. Dat snap je wel. Het is ook prachtig weer, nog wel, de hitte komt wat later op de middag. Ik geniet tot in m'n tenen. Het gezoem, getoeter, gebrom van de stad stijgt als een damp naar boven. Weer beneden zijn we toe aan een lunch. Ik eet iets van kip met gember in pasteitjes met een knapperig korstje. En nu gaan we hoppen. Urenlang zwerven we zo door zuidelijk en midden Manhattan en zien alle belangrijke plekken, zoals Ground Zero, Wallstreet, Soho, China town, waar we op ons gemak doorheen slenteren en allerlei onbekende groenten, vruchten en vis zien. Heel gezellig. Verder de havens aan de Eastriver, de Brooklyn bridge, het VN gebouw, Rockefeller Center met alle luxe. Inmiddels begint het al aardig donker te worden en versieren lichten en flikkerende of lopende reclames de straten en gebouwen. Ik heb nog steeds ogen te kort, kramp in mijn nek van het naar boven kijken en nu bijna geen voeten meer. Voordat we het busstation weer induiken, smullen we nog van 1/8e stuk pizza bij Pappa John. Overheerlijk en bijna net zo groot als de  hele pizza die ik thuis wel eens eet. Als we thuis komen heeft Ken, omdat hij bang was dat we van honger zouden omkomen, een pizza laten bezorgen! De doos waar hij in zit, meet 50x50 cm! We besluiten maar om die morgen als ontbijt op te eten.......... En nu: slaap lekker.

Musjes aan de Hudson
Wat jammer nou. Door de warmte (het is vandaag echt heel warm), alle indrukken, de haast of wat dan ook ben ik het kabeltje voor mijn camera vergeten. Dus deze keer geen recente foto's. Ik plug er wel wat foto's in van de dag er voor. Maar die van Manhattan komen nog hoor.

Lekker en warm

Het eten hier is veel te lekker, dus maar niet te veel op de lijn letten. We hebben zojuist een maaltijd op van kingsfish, johnycake, rijst en nog veel meer. Bij familie thuis.


Ik ben helemaal ondersteboven van hun bedden, hoog en vol kussens. Heel klassiek eigenlijk. Maar ze liggen lekker. Wij slapen ook op zo'n bed.


Vandaag is het hier de 'dag van de arbeid', dus veel mensen hebben een lang weekend. En het weer is schitterend, 28-30 graden met een briesje. Gisteren waren we in een recreatiepark bij het grootste meer van New Jersey. Prachtig. Heel veel mensen, heel veel eten, heel veel kilo's om mee te dragen. Morgen duiken we Manhattan in. Een nicht gaat als gids met ons mee. Ik ben heel benieuwd. Het is hier nooit stil denk ik. Altijd wel verkeer, ambulances en politie die kabaal maken, de tv die overal wel altijd aan staat. En het geluid van de airconditioning. Maar je went aan alles en laat het maar over je heen komen.

Als Chago en Ken gezellig Spaans zitten te babbelen, ben ik, ja heus, aan het patchen. Voordat we hierheen gingen, vond ik in een mand nog iets waar ik vorig jaar al mee begonnen was. Leuk om mee te nemen en toch af en toe wat onder handen te hebben. En ook wel toepasselijk. Zoals je ziet wordt het een Weddingring. Drie ringen zitten trouwens al in elkaar. En volgende week vieren we onze 42e (!) trouwdag. Nu ga ik weer gezellig bij de familie zitten en foto's kijken. Tot een volgende keer.