Gezellig dat je even bij me langs komt. Op deze plaats deel ik het een en ander over mijn hobby, Patchwork en Quilten, en ook iets over familie, huis, tuin, hond en andere leuke dingen. Soms ook wat om over na te denken. Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat en als je klikt op de foto's worden ze een stukje groter.
Veel plezier!

Nooit gedacht!

Ik heb nooit gedacht dat ik hier nog eens zou staan, 70 m. boven de Hudson rivier met een onbeschrijflijk mooi uitzicht op de miljoenen lichtjes van Manhattan aan de overkant.


Langzaam wandelen we over het voetpad langs de hoge oever, soms even om een hoge torenflat heen, soms door kleine parkjes of speelplaatsen. Een hele grote man die een klein hondje uitlaat, groette ons daarnet met: 'hello folks, have a blessed evening'! De mensen in dit gedeelte van New Jersey zijn erg hartelijk. Ook had ik nooit gedacht, dat ik meer Spaans dan Engels zou horen. Van mijn zwager, Ken, bij wie we logeren, wist ik wel dat hij het liefst Spaans spreekt. Maar een groot gedeelte van de mensen hier is Spaans immigrant. Overal is geluid: achter ons het verkeer van de Kennedy avenue, voor ons het geluid dat van Manhattan overwaait, boven ons van vliegtuigen en helicopters. De heli's worden gebruikt voor personen vervoer en beveiliging. Ken woont prachtig, 9 hoog in een gebouw voor senioren. We hoeven maar even de Kennedy av. over te steken en we staan hier te genieten. We bezochten de bejaardensoos waar Ken 2x per week heen gaat. Wat een warmte, gezelligheid, hartelijkheid en natuurlijk Spaans. Geweldig. Tijdens een presentatie van een nieuw zorgcentrum aten we ook echt Spaans: Ropas Viejas, 'oude kleren'. Het was heerlijk!

Gisteren bezochten we Ellis eiland, het eiland waar vroeger miljoenen immigranten uit Europa aankwamen, gekeurd, teruggestuurd of doorgelaten werden. Het is nu een museum. Indrukwekkend. Ik heb daar veel boeken over gelezen, maar begrijp nu veel beter wat voor enorme spanningen dat voor de mensen meebracht. En natuurlijk stortten we ons in het massa toerisme naar het Vrijheidsbeeld. Daar hebben we met en beker cola zo groot als een vaas zitten smullen van het prachtige uitzicht op de punt van Manhattan, de East river met de Brooklyn bridge en de Hudson river.



En al de boten die voorbij komen. Ik ben helemaal geen stadsmens, maar nu ik hier eenmaal ben, vind ik het toch geweldig om dit allemaal mee te maken.
Maar het belangrijkste is het bezoek aan Ken die we in 16 jaar niet gezien hebben. Hij is nu 83 en tamelijk slecht ter been. Hij zei ons met ontroering in zijn stem dat hij ontzettend blij is dat hij nu nog zijn ogen op een stuk familie kan laten vallen, omdat hij niet weet wanneer hij heengaat. Mijn man is de enige broer met wie hij regelmatig contact heeft. Tot zover vandaag vanuit een klein winkeltje in New Jersey.

Goed begin

We zitten, liggen nu (19.uur pl. tijd) in Terminal 5 van het vliegveld in Londen. En ja hoor, onze vlucht naar New York heeft een vertraging van 2.5 uur! Kan ik gezellig door met mijn puzzeltje. Wel moest ik nu hier ter plekke achter dit ding om te vagen of het hotel in New York nog wel zo laat een shuttle-busje stuurt. Inchecken kan officieel tot 24.00 uur. We wachten maar rustig af. We zijn in ieder geval op weg en een middagdutje heb ik al gedaan.

Leuk balkonnetje en mijn eerste siggy!

Je zal toch maar op zo'n balkonnetje staan! Ik voel het nu al in mijn benen. Maar je hebt natuurlijk wel een geweldig uitzicht, zelfs naar beneden.... Moet je je voorstellen dat je 1220 meter boven de afgrond hangt en tussen je voeten door de diepte in kijkt. Brrrr. Maar je hoeft niet bang te zijn dat het balkonnetje afknapt. Er kunnen 71 volgeladen Boeings 747 zonder probleem op staan! Vier jaar geleden waren we 6 weken in de VS. We hebben met en zonder familie de meest mooie plekken bezocht. O, wat heb ik genoten. Bijvoorbeeld van de Sequoa's, de reus onder de bomen. Enorm indrukwekkend.
De Grand Canyon hebben we niet gezien, je kan natuurlijk niet alles. Maandag a.s. gaan we weer, 4 weken!! Ditmaal gaan we de tijd heel anders doorbrengen. Eerst familiebezoek in New Jersey, daarna een tocht door Pennsylvania. Het land van de Amish en Mennoniten. Je begrijpt dat er een lege(grote) tas meegaat, waarvan het de bedoeling is dat hij vol lappen en patronen weer mee terug gaat. Ik heb heel veel over de Amish en Mennonieten  gelezen, o.a. boeken van Wanda Brunstetter. Ik kijk er enorm naar uit om iets van hun leven te proeven. De eenvoud, het landelijke, de rust. Daarom willen we niet alleen toeristische plaatsen opzoeken. We hebben niets besproken, we zien daar wel hoe het gaat.

Inmiddels heb ik een eerste siggy ontvangen van Willeke. Haar motto is: Geniet nooit met mate. Dat ga ik de komende weken dus ook niet doen. Ik ga heel véél genieten.





Het doorquilten

Ik ben altijd blij als de top van een quilt klaar is en de sandwich in elkaar zit. Dat laatste kan ook een hele klus zijn. Maar dan komt de volgende uitdaging: het doorquilten. O wat vind ik dat soms lastig om te bedenken hoe ik dat ga doen. Ik doe het meestal wel met de hand, maar de vraag is, ga ik patronen quilten of simpel langs de patches?


En dan de grote vlakken. Dat is ook het geval met de quilt die ik nu onder handen heb. Ik heb echt zitten dubben over de grote vlakken in de hoeken. Uiteindelijk heb ik toch maar besloten om een soort raster te quilten. Stralen vanuit het midden naar de punten van de driehoeken langs de buitenkant en die punten weer onderling verbonden.


Ik denk dat op deze manier het hele middenmotief goed tot zijn recht komt. In november moet hij klaar zijn. Hij is namelijk voor een schoonzus en die is dan jarig. De 1e hoek is bijna af en ik heb er al een paar rijgdraden uitgehaald. Ben benieuwd of ik het red.....

Logcabin

Sinds februari doe ik mee met het Logcabin project bij Irma's Sampler in Haarlem. Ik had er zomaar ontzettend veel zin in. Vorig jaar was ik met 2 vriendinnen in de winkel en zag ik het voorbeeld hangen. Ik was gelijk verkocht. Elke maand krijgen we een middagje les en leren we een ander logcabin patroon. Daar maken we dan een aantal van en naaien die als een schuine rand aan de vorige rand. Zo groeit de top van maand tot maand.
Tjonge, wat zijn er een variaties in logcabin. Dat heb ik eigenlijk nooit geweten. En wat ik ook zo knap vind, is dat iemand zo kan spelen en fantaseren met zo'n basis logcabin en er dan een prachtige quilt mee kan ontwerpen. Wij maken de patronen alleen maar na. Nou ja, alleen.... Het is wel een heel karwei hoor en je zit altijd nog het meest te puzzelen met de stoffen. Wat voor soort stof zal ik gebruiken en welke kleuren. En hoe komt het patroon het meest tot zijn recht. Elke maand als we weer bij elkaar komen voor de les laten we zien hoe ver we gekomen zijn.
Het is ontzettend leuk om te zien hoe verschillend al die quilts worden. Soms verbazingwekkend. Want we hebben allemaal het zelfde patroon, maar door het totaal verschillende stofgebruik worden ze toch allemaal heel anders. Iemand van mijn groep had met mozaiekstukjes in dezelfde kleuren als haar stoffen een prachtige pot bij haar quilt gemaakt. Geweldig. Ik kijk in ieder geval elke keer weer uit naar de volgende les. Ik heb de 5e rand klaar. Hij past niet meer op de punt aan mijn ontwerpwand, dus dan maar recht ophangen.
Ik wil hem het liefst 240x240 cm maken, dan komt het patroon volledig tot zijn recht. Ik hoef me dus niet te vervelen en ik heb nu even de tijd tot de volgende les in begin oktober om de 6e rand ook klaar te krijgen. Maar in september heb ik geen tijd. Dan gaan Chago (mijn man) en ik 4 weken naar Amerika. Familiebezoek en, hoop ik, naar de Dutch Country om iets te proeven en te zien van de Amish en Mennonieten. Ik kijk er enorm naar uit.