Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

De Verhalenverteller

De verhalen-verteller zit op de terrakleurige lemen vloer. Het vuur verspreidt een aangename warmte en schept een sfeer van veiligheid. Het flakkerende licht zorgt voor levende schaduwen op de muren. De kinderen verzamelen zich rond de verteller. Knielen bij hem neer, zitten op zijn schoot, leunen over zijn schouder. Ademloos luisteren zij naar de verhalen. Elk woord drinken ze in. Niets willen ze vergeten....
*******************************
De ongeplaveide weg laat de high way achter zich en kronkelt door het steenachtige ruwe woenstijngebied.


Steenslag spat ons links en rechts om de oren. De weg voert langs bultige, gladde rotsformaties,


verdwijnt de diepte in door een droge rivierbedding, kruipt weer omhoog en tovert een vlakte waaruit plots een kolos van een rots als een kasteel hoog oprijst.


Dit is het land van 'Enchantment', van betovering en verrukking. New Mexico. Na 20 km stopt de weg aan de voet van een andere kolos, een tafelberg met aan drie kanten torenhoge zijden, bewaakt door uit stenen gehouwen wachters. Er zijn 2 wegen naar de top. Een voetpad dat steil omhoog klautert en een, jawel, geasfalteerde weg die met een grote boog langzaam omhoog klimt. Een minibusje pendelt heen en weer naar Sky City, dat bovenop deze tafelberg ligt.


Eigen vervoer is verboden. Sky City, een toepasselijke naam, want het ligt hoog in de lucht, het is alleen geen stad, maar een dorp. Het heeft een paar straatjes, pleintjes en een kerk. De huizen zijn gebouwd in Adobe stijl. De foto waar zulke huisjes op staan, is niet hier gemaakt, want fotograferen is verboden. De mensen die hier wonen, zijn echte Amerikanen, maar ook echte Tacoma indianen. Ze zijn kleurrijk en kunstzinnig. Prachtig terracotta aardewerk met oude indiaanse versieringen staan te koop op tafels op de pleintjes. En typische lekkernijen. En kleine beeldjes van de Verhalenverteller.



Op deze manier verdienen ze wat bij met het spaarzame bezoek van een toerist. De katholieke kerk heeft pas een nieuwe vloer. De oude vloer moest verwijderd worden, maar voordat dat gebeurde, werd eerst alle stof en gruis van de vloer bij elkaar geveegd en buiten op een hoop gegooid. Daarna werd de oude vloer er uit gebikt, de nieuwe gestort en gewacht totdat hij droog en hard was. Nu moest natuurlijk al het meubilair weer naar binnen. Maar eerst werd alle stof en gruis dat buiten lag te wachten, weer naar binnen gebracht en keurig netjes over het hele vloeroppervlak verdeeld. De voetstappen van de voorouders staan daar immers in! Wat een respect voor het voorgeslacht.


De samenleving van de Tacoma is gebaseerd op het matriarchaat. De jongste dochter erft huis, land en goederen. Want zij heeft de meeste kans van alle verhalen van de voorouders te leren. Broers moeten aan zussen toestemming voor zaken of opleiding vragen. Verhalen uit de geschiedenis, ervaringen, anekdotes, wijsheden worden van geslacht op geslacht doorgegeven. De verhalenverteller kan een ouder zijn, een grootouder, een oom of tante of zomaar een volwassene met veel ervaring. Een hele oude Tacoma vrouw vertelt over haar jeugd: als jong meisje kreeg ze de kans om naar school te gaan. Ze werd opgenomen in een niet-indiaans gezin dat goed voor haar zorgde. Ze kreeg nette kleren, schoolboeken, prachtige schone lakens op haar bed en zelfs een nachtjapon. Dingen die ze nooit gezien had. Maar wat miste ze een schoot en verhalen om naar te luisteren!



*******************************

Gisteren, na een avondje scrabbelen bij een vriendin, vond ik het beeldje van de Verhalenverteller bij haar op een kast. Toen moest ik weer denken aan al die verhalen die ik hoorde in Sky City en die een diepe indruk op mij maakten. Waar zijn onze verhalenvertellers en waar zijn de kinderen die er naar willen luisteren? Vandaar dit verhaal.

5 opmerkingen:

Marijna zei

Chris, wat een mooie foto's en mooi vehaal. Ben je zelf daar geweest? Dat lijk me een bijzondere ervaring! En dan dat aardewerk. Wat mooi..

marian'ne m zei

Mooi stukje cultuur !!
Prachtig beeldje .

Op die manier wordt er niet veel meer verteld hier denk ik.
Ik luisterde vroeger graag naar de verhalen van mijn grootmoeder uit haar jeugd. Zij was van 1901 dus een hele andere tijd.

Saskia zei

Jammer dat zulke culturen onder de voet worden gelopen door onze Westerse.
Mooi dat van die stof op de kerkvloer.
En dat de jongste dochter alles erft, vind ik een doordachte regel.
Mooi dat jij daar bent geweest. Zoiets vergeet je je leven niet meer.

Chris zei

Ja, Marijna, we waren daar 4 jaar geleden. We zijn toen 6 weken in Amerika geweest. Rondreis en familiebezoek. De reis van m'n leven! Zoveel moois gezien en gehoord. En volgende week gaan we weer.....

willy zei

Chris wat een boeiend verhaal. Jij bent ook een verhalenverteller. En wij genieten ervan.