Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Siggy-speciaal

Ik kan het niet laten om over deze siggy een speciaal logje te maken. Een paar weekjes terug kreeg ik een mailtje: 'do you want to swap a siggy with me?' Direct terug gemaild dat ik natuurlijk heel graag met haar wilde swappen. Vorige week gleed de envelop met haar siggy bij mij door de brievenbus. Uit Michigan, USA. Wat een beauty! Zo netjes genaaid en geborduurd. Een begeleidend briefje vertelde mij dat de maakster Helen Clark heet en 84 jaar is! Ik weet niet of dit die oudste deelneemster aan de siggy-lijst is, over wie Annelies het in een logje had. In een begeleidend briefje vertelt ze: "I am happy we are swapping siggies. I like to find one in my mailbox.......Het heeft zo erg gesneeuwd dat de scholen vandaag dicht zijn.....Ik heb veel quilts gemaakt, meestal als cadeau, waaronder 6 Dubbel Weddingring quilts voor op bed, 4 2-persoons en 2 kingsize. Vandaag maak ik cookies en muffins....heb 11 achterkleinkinderen...." Kijk, dat vind ik nou zo leuk, dat even contact. Ik heb haar meteen per mail bedankt en kreeg vrijwel direct een mailtje terug. Ze had problemen met de computer gehad, legde mij uit wat voor problemen, maar de computermeneer had het weer opgelost. Haar e-mail adres begint met 'oldhelen1', waarschijnlijk is er ook een oldhelen2 of een younghelen. Nou vraag ik je: hoe zo, oud? Als je 84 bent, ben je niet te oud om te swappen, te quilten, te bakken, te mailen. Geweldig toch!?
Ze had er ook nog een kerstkaart bij gedaan met een plaatje waar ik helemaal blij van word.

HIJ IS AF!!!


Ik ben zó blij! Hij is af!! Het heeft wel een jaar langer geduurd dan de bedoeling was. Ik ben er 2 jaar geleden al mee begonnen, maar door ziekte en andere zaken en natuurlijk ook door andere leuke projecten die ik onderweg tegenkwam heeft het een beetje vertraging opgelopen. De quilt is gemaakt volgens een patroon van Jacqueline de Jonge, met paperpiecing en is 162x162 cm. Er zitten veel restjes in verwerkt.
Ik heb hem de naam gegeven: 'Het leven in al zijn kleur'. Hij is voor mijn schoonzus en die is zondag jarig. Dus gelukkig ben ik toch nog op tijd klaar. Ik heb een foto van de quilt gemaakt, een beetje gemanipuleerd en toen op transfer papier geprint. Dat gestreken op een ecru stofje en, hupsakee, als etiket op de achterkant genaaid. Heerlijk, dit project kan ik weer lekker achter me laten.

Nieuwe siggy's



Kijk eens wat weer een leuke siggies. Sommigen maken er een heel kunstwerkje van, zoals Gyöngyi uit Hongarije. Het midden van haar siggie is een vouwwerkje. En wat vind je van het varkentje van Anita? Toch schattig. De man van Teresa uit Oregon is gepensioneerd brandweerman, dat kun je wel zien aan de tekening, maar ook aan de bijpassende stof. En dan de borduurwerkjes van Vera en Anita en het mooie stempel van Gerda. Ik vind ze allemaal super en ze gaan voorlopig in de mooie siggy-doos.

De Verhalenverteller

De verhalen-verteller zit op de terrakleurige lemen vloer. Het vuur verspreidt een aangename warmte en schept een sfeer van veiligheid. Het flakkerende licht zorgt voor levende schaduwen op de muren. De kinderen verzamelen zich rond de verteller. Knielen bij hem neer, zitten op zijn schoot, leunen over zijn schouder. Ademloos luisteren zij naar de verhalen. Elk woord drinken ze in. Niets willen ze vergeten....
*******************************
De ongeplaveide weg laat de high way achter zich en kronkelt door het steenachtige ruwe woenstijngebied.


Steenslag spat ons links en rechts om de oren. De weg voert langs bultige, gladde rotsformaties,


verdwijnt de diepte in door een droge rivierbedding, kruipt weer omhoog en tovert een vlakte waaruit plots een kolos van een rots als een kasteel hoog oprijst.


Dit is het land van 'Enchantment', van betovering en verrukking. New Mexico. Na 20 km stopt de weg aan de voet van een andere kolos, een tafelberg met aan drie kanten torenhoge zijden, bewaakt door uit stenen gehouwen wachters. Er zijn 2 wegen naar de top. Een voetpad dat steil omhoog klautert en een, jawel, geasfalteerde weg die met een grote boog langzaam omhoog klimt. Een minibusje pendelt heen en weer naar Sky City, dat bovenop deze tafelberg ligt.


Eigen vervoer is verboden. Sky City, een toepasselijke naam, want het ligt hoog in de lucht, het is alleen geen stad, maar een dorp. Het heeft een paar straatjes, pleintjes en een kerk. De huizen zijn gebouwd in Adobe stijl. De foto waar zulke huisjes op staan, is niet hier gemaakt, want fotograferen is verboden. De mensen die hier wonen, zijn echte Amerikanen, maar ook echte Tacoma indianen. Ze zijn kleurrijk en kunstzinnig. Prachtig terracotta aardewerk met oude indiaanse versieringen staan te koop op tafels op de pleintjes. En typische lekkernijen. En kleine beeldjes van de Verhalenverteller.



Op deze manier verdienen ze wat bij met het spaarzame bezoek van een toerist. De katholieke kerk heeft pas een nieuwe vloer. De oude vloer moest verwijderd worden, maar voordat dat gebeurde, werd eerst alle stof en gruis van de vloer bij elkaar geveegd en buiten op een hoop gegooid. Daarna werd de oude vloer er uit gebikt, de nieuwe gestort en gewacht totdat hij droog en hard was. Nu moest natuurlijk al het meubilair weer naar binnen. Maar eerst werd alle stof en gruis dat buiten lag te wachten, weer naar binnen gebracht en keurig netjes over het hele vloeroppervlak verdeeld. De voetstappen van de voorouders staan daar immers in! Wat een respect voor het voorgeslacht.


De samenleving van de Tacoma is gebaseerd op het matriarchaat. De jongste dochter erft huis, land en goederen. Want zij heeft de meeste kans van alle verhalen van de voorouders te leren. Broers moeten aan zussen toestemming voor zaken of opleiding vragen. Verhalen uit de geschiedenis, ervaringen, anekdotes, wijsheden worden van geslacht op geslacht doorgegeven. De verhalenverteller kan een ouder zijn, een grootouder, een oom of tante of zomaar een volwassene met veel ervaring. Een hele oude Tacoma vrouw vertelt over haar jeugd: als jong meisje kreeg ze de kans om naar school te gaan. Ze werd opgenomen in een niet-indiaans gezin dat goed voor haar zorgde. Ze kreeg nette kleren, schoolboeken, prachtige schone lakens op haar bed en zelfs een nachtjapon. Dingen die ze nooit gezien had. Maar wat miste ze een schoot en verhalen om naar te luisteren!



*******************************

Gisteren, na een avondje scrabbelen bij een vriendin, vond ik het beeldje van de Verhalenverteller bij haar op een kast. Toen moest ik weer denken aan al die verhalen die ik hoorde in Sky City en die een diepe indruk op mij maakten. Waar zijn onze verhalenvertellers en waar zijn de kinderen die er naar willen luisteren? Vandaar dit verhaal.

Tijd en gezelligheid

De tijd gaat veel te snel. Het is al weer ruim een week geleden dat we met de vrouwen van het quiltgroepje hier uit HHW een gezellige ochtend hadden. We hadden elkaar maandenlang niet gezien omdat ik gestopt ben met les geven. Ik heb er van genoten. Het was zo goed om van ieder te horen hoe het allemaal gaat. Er is in de paar jaar dat we met elkaar aan het quilten waren heel veel gebeurd in onze levens.


Ingrijpende dingen. Ondanks dat staan we allemaal positief in het leven en kunnen we genieten van de dingen die we wél kunnen en ontvangen. Een van de vrouwen, Anne-Marie K., (rechts op foto) heeft het quilten helemaal te pakken.


Ze maakt prachtige dingen en gaat nu af en toe naar een workshop in Haarlem. Voor de vijftigste verjaardag van haar man maakte ze een enige Abraham. Naar aanleiding van de laatste cursus die we hadden, paperpiecing, fantaseerde ze dit kerstquiltje.

Patricia is rustig bezig de sampler van onze cursus af te maken. En hij wordt prachtig!


De andere dames hadden zo iets van: oh, als ik dat allemaal zie, krijg ik zin om ook weer aan de gang te gaan. Maar ja, soms moet je even een stapje terug doen. Dat hebben we allemaal.



Ik ben heel dankbaar dat ik deze vrouwen heb mogen leren kennen en van ze heb mogen leren.
Dank jullie wel voor de fijne ochtend en ik hoop dat ons contact blijft!

Weer een stapje verder

Ik ben weer lekker bezig geweest met de volgende rand van het Patchwork Project. Rand 8. Gelukkig eenvoudiger als de vorige. Zo schiet ik tenminste op, alleen..... Een van de stofjes, het donkerblauw van de 'bootjes' is op! Alle strookjes voor de rest van de blokken zijn al gesneden. Dus snel zoeken zoeken zoeken op het internet.
Niet in Nederland gevonden, wel in New Hamshire in Amerika. Tja, zal ik het eens doen? Ik heb nog meer van Kaffe Fassett nodig en deze winkel heeft wel erg veel. De bedoeling is dat ik de quilt voor ons bed maak als sprei, daarom wil ik de achterkant ook van zijn stoffen maken, maar dan in hele grote vierkanten.
Ik ben dus voor een keertje toch maar eens in het buitenland gaan shoppen en heb, schrik niet, totaal 10 meter besteld! En ik ben veeeeeel goedkoper uit. Omdat ik nu niet verder kan met deze quilt, heb ik me gestort op de quilt voor mijn schoonzus. Ik moest nog een groot gedeelte doorpitten en ik wil hem graag vóór 14 december klaar hebben. Dan is ze jarig. En, hoera, gister was het doorpitten klaar. Vandaag bezig geweest met de bies. Als hij helemaal af is, laat ik hem zien.

Een hart laten slingeren!!!

Een ontzettend leuk initiatief van de dames die bij De Sampler werken. Omdat Gré Koopman al een aantal maanden ziek is, krijgen alle cursisten en iedereen die dat wil een patroontje van een hart.


Je kan het maken zoals je zelf wil, met lintjes, stitchery of gewoon. Maakt niet uit. Je naait een paar lintjes mee, zet je naam er op en stuurt het op. Al die verschillende harten aan elkaar gestrikt met de lintjes vormen een vrolijke slinger om haar op te beuren. Ik vind het een enig idee om te onthouden.

Leuk, leuk, leuk

Wat is het leuk om een envelop van ik weet niet waar in je bus te vinden! Een leuk briefje er bij en af en toe een extra e-mail contact. Ik laat de laatsten maar even zien. Sommigen zullen jullie natuurlijk wel bekend voorkomen.











Threads of Yunnan

Dit is een serieus logje over een serieus en prachtig project. Maar eerst wil ik Marijke aan jullie voorstellen. Je ziet haar hier op de foto met een quiltje dat ze pas voor haar gastvrouw heeft gemaakt bij wie zij en haar man op dit moment tijdens hun verlof in Nederland een paar weken logeren.


Van haar heb ik in 1996, samen met 3 andere vrouwen, de eerste beginselen van het quilten geleerd. We hebben toen met elkaar een quilt voor onze kerk gemaakt. De foto is bij mij thuis genomen. Wat was dat een heerlijke tijd, met veel plezier, fijne gesprekken en zoveel geleerd.


De jaren daarna had ik met haar en nog iemand van het groepje een kleine Bee, 'de Vaste Prik'. Maar daar is begin vorig jaar een eind aan gekomen omdat Marijke en haar man gingen verhuizen. Naar China!! Ze hebben beiden een warm hart voor mensen en keken er al jaren naar uit om iets voor de mensen in China te mogen betekenen. Ze zijn nog druk bezig met de taalstudie maar hebben inmiddels al fijne contacten.


Een paar maanden geleden leerde Marijke een Deense vrouw kennen, Bitten Hogh. In 1996 richtte zij 'Danyun' op, een organisatie die als doel heeft de levensstandaard van de mensen die op het platte land van Yunnan wonen te verhogen. Yunnan is een multi- ethnische provincie in China. Er leven 26 ethnische minderheden, waaronder de Miao. Er is een rijkdom aan kleurige kostuums, cultuur en tradities. Veel van de mensen die op het platteland wonen, vooral vrouwen, zijn nooit naar school geweest. In 1999 startte Bitten met het project 'Threads of Yunnan' om vooral deze vrouwen de kans te geven handwerk te maken en te verkopen, zodat ze kunnen investeren in de toekomst van hun familie. Naast dit financiele voordeel, krijgen de mensen ook lessen in bijvoorbeeld hygiene, voeding en het omgaan met geld.

Honderden vrouwen zijn al bij dit project betrokken. Het leven in de dorpjes is erg mat en grauw. De enige kleur die het leven van de dorpelingen een beetje verlicht, wordt gevonden in hun kleding en hun borduurkunst. De dessins en de kleuren die de vrouwen gebruiken zijn traditioneel een deel van hun cultuur en een uiting van hun liefde voor schoonheid.
Marijke werkt nu 1 dag in de week voor dit project. Er was iemand nodig die kan helpen bij het ontwerpen en advies kan geven. En dat kan ze! Ik vind het geweldig. Haar man geeft adviezen bij het management. In het quiltje op de bovenste foto heeft Marijke machinaal borduurwerk, dat ze in China koopt op de markt, verwerkt. Toen ik haar vorige week zondag ontmoette, had ze een aantal tasjes bij zich, door de Miao gemaakt. De basisstof heet 'hemp', een soort fijne jute. Een van de tasjes hangt nu bij mij aan de stoel.



Nog een paar foto's van werkstukjes die deze vrouwen maken.


Op de collage foto's kan je duidelijk de voorkeur voor de felle kleurtjes van de draden zien.




In het afgelopen jaar is Danyun ook begonnen met het produceren en verkopen van thee, die door de boeren vanYunnan wordt verbouwd. Zo worden mannen en vrouwen geholpen hun levensstandaard te verbeteren.

Basje

Op weblogs en siggy's kom ik nogal eens huisdieren tegen. Vooral katten. Wij hadden vroeger ook katten, een volière, een papegaai, marmot en een geredde spreeuw. Maar vooral honden. Tot nu toe hebben we een hond. Vandaag vertel ik jullie over BASje.


Dit is BASje. Onze Duitse (of Deense) dog van 90 cm op de schoft. Daarboven uit zijn fiere nek en een prachtig hoofd als een aambeeld. Staande op zijn 4 poten kon hij makkelijk van de tafel mee eten en als ik op de bank zat en hij zijn gat liet zakken, zat hij comfortabel op mijn schoot! Hij hield er van zijn 2 tennisballen te verstoppen. Je zocht je een ongeluk en meneer had ze gewoon alletwee in zijn bek. Kon je niet zien. Hij was een geweldige goedzak die geen vlieg kwaad deed. Alleen door zijn enorme grootte gingen mensen soms een blokje om. Bij zijn eerste puppytraining werd hij overvallen door enthousiasme bij het zien van al die lieve kleine hondjes. Nog vóór de les begon, had hij zijn piksplinternieuwe riem kapot getrokken en mijn arm bijna uit de kom. Maar, hij heeft het geleerd en onze jongste van toen nog geen 5 jaar kon hem aan een slap hangende riem uitlaten.




Wij woonden vlak bij een gemeentebosje inclusief hertenkamp. Op een goede dag lieten onze 2 meidjes, die toen 9 jaar waren, Basje uit in het bosje. Honden mochten daar toen nog los. Hij was rustig aan het scharrelen, ruiken en plassen toen hij plots als versteend bleef staan. Wat was dat daar in de verte?! Dat zag er erg interessant uit. Daar stond de kapper. De kapper woonde vlak bij ons en had heel recent een dwergpoedelpup gekocht. Hij was er dol op. De kapper knipte niet alleen hoofden en baarden, maar deed ook in haarstukjes. Hij was erg lang en mager en had een sportief hemd aan met de bovenste knoopjes los, zodat iedereen de mannelijke krulhaartjes van zijn borsthaarstukje kon bewonderen. Aan zijn voeten scharrelde de pup, een niemendalletje. Begrijpelijk dat Basje dit van dichtbij wilde ruiken en zien. Bevangen door nieuwsgierigheid stortte hij zich in een galop en denderde op het tafereeltje af. De kapper ziet het geweld aan komen stormen, bukt, grijpt zijn schatje en tilt hem hoog in de lucht. Dàt had hij beter niet kunnen doen. Nog even....en daar is Basje, zijn ogen gefixeerd op het schatje in de lucht. Hij moet hem ruiken. Nog een seconde en Basje staat met al zijn kilo's gewicht rechtop tegen de kapper aan, poten links en rechts om zijn hals en......met het haarstukje in zijn bek!!!!! Jullie begrijpen dat dit verhaal een staartje had, maar een heel kleintje hoor. En nog vaak vertellen we dit aan iemand, net als nu, en moeten we er weer hard om lachen.