Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Bijzondere knoopjes

In al die jaren dat ik blog (vandaag precies 8 jaar geleden plaatste ik mijn eerste berichtje), heb ik nog nooit zó'n lange blogpauze gemaakt, bijna 3 maanden al! Maar ik moet zeggen dat het me goed doet. En ik wil het nog even zo houden.

Maar vandaag toch even wat schrijven, het is immers een soort kleine verjaardag.

Regelmatig ben ik bezig met het Crazy quiltje over mijn moeder. Wat heb ik daar een plezier aan! Ik keek nog eens in de doos met al haar mooie werkstukjes en kwam toen zulke aparte knoopjes tegen. Ze zaten op dit luierbroekje:



Ik heb lang zitten aarzelen, maar toen toch besloten om er een paar af te halen om op het quiltje te verwerken. Wat zaten die dingen stevig vast! Met ontzettend dun en ontzettend sterk garen.
Wat voor soort knoopjes dit zijn, hoe ze heten, dat wist ik allemaal niet. Had ze nooit gezien. Een oplossing om daar achter te komen, wist ik wèl! Marcella, die zou het wel weten! En ja hoor, ik kreeg al snel antwoord op mijn mailtje. Leuk! Ik stuurde een paar foto's mee. Kijk, zó zit er eentje op het quiltje:


Het zijn Dorset buttons. Ontstaan en geschiedenis kan je HIER lezen. Afbeeldingen van Dorset knoopjes met verschillende patroontjes zijn HIER te vinden. En hoe je ze kan maken, lees je op DEZE site.

Marcella schreef dat mijn moeder ze heel waarschijnlijk ook zelf gemaakt heeft. Toch ontzettend leuk dat ik nu een paar van die bijzondere knoopjes in mijn quiltje heb kunnen verwerken. Het luierbroekje is wel niet meer compleet en ligt weer netjes in de doos, maar straks, als het quiltje klaar is en in de kamer hangt, kan ik ze elke dag zien.


Voor nu even tot zover. Ik ga lekker door met dit handwerk en hoop ook dat we nog een paar weken van mooi en warm weer kunnen genieten.
Een lieve groet voor jullie allemaal.


Versnellingsbak ..... in de revisie ..... dus een stop .....

Nu gaat het ècht gebeuren. De tafel ligt weer vol. Vijf verschil-lende blokken voor het 'echte' Vintage Crazy Quiltje zijn getekend en op A3 vergroot tot blokken van 25x25 cm.


Foto's van mijn moeder uit haar jonge jaren zijn gescand en op zijde geprint. Zelfs de bak met stofjes staat klaar.


Uit een 2e set kopieën knip ik de onderdelen van Blok 1, zoek ik de stofjes er bij, knip de malletjes rondom uit speld ze voorlopig op de ondergrond.


Als alle deeltjes geknipt zijn en goed liggen, rijg ik alles vast. 


Het begint ergens op te lijken, maar misschien vind ik het rechtse bovenste stofje toch te donker. 
Kan ik altijd veranderen.




Maar hoe zit dat met die versnellingsbak?! Wel, ik vergelijk mezelf soms met een auto. Met een dieselmotor (Chago heeft nog steeds een benzinemotor). Moet de motor aan het werk, dan moet hij eerst 'voorgloeien'. Dan gaat hij in z'n één, de basis, daarna in z'n twee. Daar kan je de bocht mee om en lastige drempels mee nemen. Dan wil ik wat sneller .... naar z'n drie .... sputterdesputter .... bah! hij pakt die drie niet altijd meer. En de vier of de vijfde versnelling? Hoef ik niet eens te proberen! Heb ik een paar kilometer gereden, dan lijkt de diesel wel op ....
Jullie snappen het al, denk ik. Mijn versnellingsbakje (en wel meer, haha) is aan revisie toe. Mijn karretje moet gewoon eens naar de garage ......

Kortom, ik wil, nee, ik voel dat het móet, het is gewoon verstandig om het een en ander aan de kant te zetten, stil te leggen. In ieder geval voor tijdelijk. Dat geldt ook voor het Bloggen, hoeveel plezier ik er ook van heb. Het gaat gewoon even niet zoals ik het graag zou willen. Dus even geen logjes schrijven, logjes lezen, reageren. Maar ik vergeet jullie niet hoor! En ik weet vrijwel zeker:
Ik kom wél weer terug.

Alle goeds voor jullie allemaal en heel veel liefs van mij.


"Geroosterd"

Nee, geen kipjes of andere lekkernijen die geroosterd zijn, maar het middenstuk van de Applicatiequilt. Daar is een rooster of -hekwerk op getekend.


Gelijk maar aan het doorpitten begonnen. Het ging zó lekker dat dit deel helemaal klaar is.



Dus als ik zin en tijd heb, kan ik aan de randen beginnen. Eerst om de applicaties heen quilten en daarna bedenken hoe ik het verder ga doen.



Op woensdag 3 februari zag ik de eerste bloemen aan onze amandelboom. Vroeg dit jaar! Een week of 4 geleden maakte ik deze foto:


Heel langzaam zag je steeds meer roze knopjes en gingen de bloemen open. En weet je wat? Tot nu toe zitten er bloemen aan! Regen of wind, niets viel er af. Ze beginnen nu wel wat te tanen, maar dit hebben we nog nóóit meegemaakt.


Nu begint de pruim, een speciale sierkers en daarna komt het sierappeltje. Het blijft dus een feestje in de tuin.


Pieperrace

Als Chago en ik een vissersplaats, zoals Hoorn of Enkhuizen, bezoeken, staan we op de kade van de haven vaak weg te dromen bij het zien van die prachtige platbodems, tjalken, klippers. Hoe zou het voelen om met zo'n driemaster in volle zeilen de haven uit te varen?
Zaterdag ging de droom in vervulling!
Om 11 uur stapten we aan boord van de klipper "Anne Sophia" en deden we samen met nog 50 andere passagiers en ongeveer 60 boten mee met de Pieperrace. 


Pieperrace? Wat is dat?
Een jaarlijkse race van verschillende klassen platbodems vanuit de haven van Volendam. Als een herinnering aan een historisch feit. Hij wordt ook wel "De Patatten-expeditie" genoemd.
In de hongerwinter van 1944, vlak voor kerst, was een van de grootste ziekenhuizen van West-Europa, het O.L. Vrouwe-ziekenhuis in Amsterdam in grote nood: het voedsel raakte op! Onder leiding van de (vermomde) rector van het ziekenhuis wist de bemanning van 10 Volendamse vissersbootjes onder barre omstandigheden en met veel tegenslag 60 ton aardappels, piepers, vanuit Friesland naar Amsterdam te krijgen. Tot de bevrijding toe heeft het ziekenhuis daarvan met zuinigheid en beleid kunnen eten.

Een race was het niet echt, want het was af en toe behoorlijk windstil, rustgevend stil, dat wel. Met prachtige uitzichten en veel nieuwe ervaring.

Al bij de eerste blik op de haven was het genieten (even klikken om de foto's groot te zien, veel mooier):


Met een pendelbootje werden we naar de klipper gebracht. Toen kon het zeilen-hijsen beginnen. Prachtig gezicht:


Ook op ons schip was het aanpakken, bemanning èn passagiers.


Ik mocht lekker alleen maar toekijken en genieten:



Af en toe was er geen verschil tussen water en lucht te zien:


Of was het water zó glad, dat er een schilderachtige weerspiegeling was:



We hebben genoten! Ook van de verzorging en goede catering.


Spinnetje

Wie is er toch op het idee gekomen dat een spinnetje geluk brengt?! Ik dacht eigenlijk dat alleen klavertjes 4 dat deden ...... Maar gisteren kwam ik er achter dat op een Crazyquilt die je versiert eigenlijk een spinnetje niet mag ontbreken. Want die brengt geluk. Ook een spinnenweb hoort er bij. Hoe dan ook, kijk eens wie er op mijn oefenlap komt aangelopen .....


..... en een beetje dichterbij:


..... en nog een van boven:


Dat is toch duidelijk een 'geleedpotige'. Inclusief gewrichtjes in de poten. Hij is écht leuk, van kraaltjes. Dus ik heb weer wat geleerd.
Het was de laatste les en ging voornamelijk over het borduren met kraaltjes. Ongelooflijk wat er allemaal mogelijk is. Er zijn tal van boeken met uitleg en voorbeelden waar je bijna van gaat duizelen. Het mooist is als je een voorbeeld ziet dat echt gemaakt is, zoals dit van Aljona:


De kleuren kloppen niet helemaal, maar het idee is duidelijk. Geborduurd met kraaltjes, perlégaren en zijdelint. Ik vind het enig!

In ieder geval heb ik heel wat geleerd en ga dat ook toepassen op het quiltje dat ik uiteindelijk wil maken. 

PS. Ik krijg net, 12 uur, een leuke reactie van Rian:
Ik moet het spinnetje maar 's avonds op mijn quiltje maken, want:
"Een spin in de morgen, brengt kommer en zorgen", maar 
"een avondspin, brengt zegen in".

Weer een paar stapjes verder

Op onze Mini Bee deze week waren we alle 3 ijverig en heel divers bezig.

Ruth had alle blokken van haar quilt doorgepit en kon nu beginnen aan de rand.
 Driehoekjes tekenen, daarna doorquilten.


Na al het sokkengebrei had Joke de blokken met Jacobsladder patroon weer tevoorschijn gehaald.
 Het wordt een stoere quilt voor haar kleinzoon.
 De blokken zijn 50x50 cm met stofjes uit de spijkerbroeken en overhemden van de opa's.
 Hartstikke leuk:


Ik hield me bezig met de hexagonnetjes:


Ondertussen werd er natuurlijk ook gepraat en nagedacht over de ingrijpende gebeurtenissen van deze week.



Donderdag had ik de gelegenheid om me heerlijk terug te trekken in de Idylle. Er moest gedubbeld worden.


Een tijdje terug zocht ik in Schagen een stofje uit voor de achterkant van de applicatiequilt. Ik moest het even laten bezinken, maar vind het nu verrassend leuk! De bolletjes met perlé garen nr. 8 kocht ik voor de Crazy Vintage. Ik had eerst nr. 5, maar vind dat veel te dik. Werkt niet lekker. De ronde, platte schijfjes zijn omwikkeld met dun katoen garen, vrij stevig. Die kreeg ik van iemand.

Chago maakte blokjes voor onder de poten van een tafeltje dat ik tegen mijn grote werktafel kon zetten. Op deze manier kon ik bijna de hele onderlap met tape vastzetten. 


Dat werkte prima en aan het eind van de middag was het dubbelen klaar.


Wat voelt het dan  toch lekker!! 's Avonds nog de stof van de achterkant over de rand van de quilt naar voren gevouwen en vast geregen. Ik denk niet dat het lang zal duren voordat ik de eerste quiltsteekjes zet.


En zo gaan we weer een weekend in, het Paasweekend. Ik wens jullie allemaal hele goede en gezellige dagen en dat naast al het goede de boodschap van Pasen door mag klinken:
Hij is waarlijk opgestaan, Hij leeft!



Weerzien

Zijn koffer stond al ingepakt en in zijn paspoort prijkte het visum voor Mexico. Hij ging op reis voor een training i.v.m. zijn werk voor een International Mission in Mali.
Toen gebeurde die vreselijke aanslag. Een aanslag door terroristen op een hotel in Bamako. Veel gewonden, veel doden.
De situatie was te dreigend. De reis werd gecanceld.
Maar er kwam een oplossing: hij kon wèl naar een training in Wenen, Oostenrijk.
Dat gaf hem ineens een geweldige extra kans:  een bezoek aan Nederland!
In den Haag woont een nicht en in Heerhugowaard wonen die mensen waar hij 15 jaar geleden met een collega logeerde!

En zo kregen wij 14 dagen geleden een mailtje van hem, van Timothée. En daar was hij weer, in ons huis, 15 jaar ouder. Toen een jonge man, nu een vader van 4 kinderen. We hebben de paar dagen dat hij bij ons was van hem genoten.


Gelukkig kon ik een aantal mensen die hij indertijd had ontmoet, bereiken en kwamen ze gezellig op bezoek.

Timothée is een Dogon, geboren aan de voet van de kliffen in het zuiden van Mali, op de grens met Burkina Faso. De Dogon leefden in heel veel kleine dorpjes in de kliffen. Een plaats waar ze veilig waren voor de slavenhandelaars indertijd. Na de kolo-nisatie door Frankrijk werd het veiliger en bouwden ze ook nederzettingen aan de voet van de klif, waar ze landbouw konden bedrijven. Het traditionele gedachtegoed en hun cultuur is rijk en waardevol. Je moet daar echt wel iets van weten om hun bijzondere en spectaculaire maskerdansen en feesten te kunnen begrijpen.


Deze keer hadden we de tijd om veel met elkaar te praten. Vooral te luisteren naar de verhalen over zijn familie-geschiedenis. De zegen dat hij een vader had die wilde dat zijn zoon naar school ging. Een uitzondering in die tijd. Zo kwam hij als 6-jarige bij een familie in een dorpje ver weg, waar de school was. Later studeerde hij Engels aan de universiteit in Bamako. In de loop der jaren zijn steeds meer Dogon-jongelui naar grotere steden getrokken. En er is leerplicht. We luisterden en leerden ook over de moeilijke, dreigende politieke situatie in Mali. Heel gecompliceerd.

Hoe kwam zo'n Dogon-jongeman nou bij ons, 15 jaar geleden? Tim komt uit een christelijke Dogon familie. Indertijd was er al een echtpaar bezig de Dogontaal te inventariseren om de bijbel in het Dogon te vertalen. Nu zijn er wel 70 Dogon-dialecten! Tim en een collega werden door de Wycliffe Bijbelvertalers uitgenodigd voor een bijeenkomst in Duitsland om te helpen bij het uitzoeken van het best bruikbare dialect voor de bijbelvertaling. Viavia kwamen ze toen uit Duitsland bij ons een week logeren.
En nu het mooiste: vorig jaar werd de bijbel in het Dogon gepresenteerd. En deze week kregen wij er een overhandigd voor onze kerk en een voor onszelf!


Onze schat aan herinneringen is opnieuw uitgebreid.


Een laatste zwaai als afscheid. Vandaag vliegt hij weer terug naar zijn gezin, zijn werk en naar de onzekere omstandigheden in zijn vaderland.

We wensen hem alle goeds en zegen toe!