Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Een beetje afscheid

Lang heb ik er over nagedacht. Ik wil het wél, maar eigenlijk ook níet doen: afscheid nemen van het bloggen. Maar ik moet toch íets beslissen. Daarom ga ik er voor het grootste deel mee stoppen.

Daar zijn verschillende redenen voor.
1. De laatste twee jaar en vooral de laatste maanden zijn er veel ernstig zieken in onze familie en vriendenkring van wie ook veel zijn overleden. Deze week nog hadden wij wéér een afscheid. Het is natuurlijk niet uitzonderlijk dat we dit op onze leeftijd meer en meer gaan meemaken. Ik wil meer tijd investeren in bezoekjes aan die lieve mensen die dat zo goed kunnen gebruiken.
2. Chago wordt in december 80. In zijn gedachten is hij veel bezig met vroeger, vooral ook door het onderzoek van onze kleindochter naar zijn voorgeschiedenis en hun reis naar het Caribisch gebied (dat gaat 5 maart volgend jaar gebeuren). We praten daar samen veel over. Ik wil daarvoor de tijd hebben, rustig samen te zitten, te luisteren, herinneringen ophalen. Soms de atlas of ander boekwerk er bij en natuurlijk een bak koffie of thee.
3. Een ander punt gaat over mijzelf. Ik moet maar eerlijk zijn. Alles gaat me meer energie kosten. Jammer maar waar. Eigenlijk weet ik niet wat het is om echt helemaal uitgerust te zijn. Nooit gehad. Vaak was het meer: kiezen op elkaar en doorgaan. Als ik dan terugkijk, heb ik het aardig gered! Daar ben ik dankbaar voor.

Het bloggen kost veel tijd en inspanning. Vooral ook het volgen en lezen van berichtjes van anderen. Als ik zelf iets gepubliceerd heb, vind ik het leuk reacties te krijgen. Daarom heb ik altijd mijn best gedaan om zoveel mogelijk blogs van jullie te volgen en te reageren. Dat wordt me teveel ..... Dat is op Facebook ook zo, daar ga ik ook véél minder mee doen.
Ben ik nou depri of in een dip? Absoluut niet!! Ik geniet van elke dag, van wat ik wél kan, van ons samen en de kinderen.

Ik heb ontzettend genoten van het bloggen. Vond het leuk om foto's te maken, een verhaal er bij te schrijven, jullie verhalen te lezen. En ik heb er zoveel leuke en waardevolle contacten aan overgehouden. Die wil ik ook niet kwijt. Daarom zal ik ook best af en toe het een en ander bekijken en misschien ook nog wel eens wat publiceren. Hoe dan ook, ik hef mijn Blog niet op.

In dit logje wil ik nog wel even wat leuks laten zien. Afgelopen woensdag hadden we weer een heerlijke gezellig Bee met ons drietjes. Op tafel ligt waar we mee bezig waren:


Rechts de affe top van Ruth, zó mooi geworden. Over een paar weekjes gaan we hem dubbelen. Joke was bezig een Puzzelbal in elkaar te zetten. Ontzettend leuk! Én ze is bezig met het november maandquiltje. Ze ontwerpt het zelf. Kijk, dit wordt het ongeveer:


Een elf-november plaatje.

En zó is de bal geworden:


Ikzelf was en ben met veel plezier bezig met mijn nieuwe project.

Lieve mensen, heel erg bedankt voor al jullie lieve reacties en het plezier dat jullie mij gaven in de afgelopen jaren.
 En ik zeg toch wél:
TOT ZIENS


Een bijna Affo

Ik wilde altijd nog graag eens een quilt met een rand die doorgequilt is met een veerpatroon. En nu heb ik dat voor elkaar. Of liever gezegd, Aljona heeft dat voor mij voor elkaar gekregen. Ze heeft mijn Hexagonquilt machinaal gequilt. Ik zag het echt niet zitten om dat zelf met de hand te doen met al die naadjes aan de achterkant.
Ik heb hem maar even boven op ons bed gelegd, beetje slecht licht aan de ene kant, maar goed.


Maar aan de andere kant van het voeteneind is het beter.


Dan toch nog even op een ander bed.


Ik ben er blij mee.
Nu moet alleen de bies er nog omheen en dan is hij klaar!!

Waar ik ook heel erg blij van word, is het nieuwe project waar ik mee bezig ben. Heerlijk met al die kleurtjes en lapjes uit de kast.


Er komen nog wel vier randen omheen, leuk!

En nu staat al wéér het weekend voor de deur. Zaterdag heb ik een reünie van de padvinderij. Onze afdeling, Caprera in Bloemendaal bestaat 80 jaar. Dat wordt groots gevierd met 'jongens' en 'meisjes'. Mijn lichting zit zo tussen de 70 en 80 jaar, altijd weer leuk om elkaar te ontmoeten.

Fijn weekend en liefs van mij.


Een Affo en wat nieuws

Hè hè, eindelijk zit ik weer eens achter mijn laptop om een berichtje te schrijven. Ik kwam er gewoon niet aan toe. Zóveel gebeurd in de laatste maanden. Maar af en toe wel tijd genomen voor wat handwerk met als resultaat een Affo! Kijk, hier ligt hij op een stoel, helemaal klaar, dacht ik ....


Maar opgehangen aan de muur zagen de randen er niet uit, snik. Die lubberden verschrikkelijk. Had ik eigenlijk ook wel kunnen verwachten, want de buitenste smalle border had ik niet doorgequilt. Dus....


De bies er weer afgepeuterd en die border doorgequilt. Ja! Toen hing hij goed.


Ik heb hem gemaakt voor onze dochter Lucia. Dus moest er een speciaal etiket op komen. Die maakte ik van deze foto:


En nu hangt hij voorlopig bij haar op kantoor en geniet ze er van.


Intussen ben ik met het quiltje uit de Quiltmania begonnen. Heerlijk tijdens storm en regenbuien in de caravan.


Chago maakt beslag voor pannenkoeken klaar. Super gezellig en lekker. We hebben die 10 dagen in de caravan genoten!

Nu eerst aan de lunch met jongste kleindochter (die eet hier altijd op maandag en vrijdag tussen de middag) en dan ga ik tijd nemen om jullie blogs weer eens te bekijken.

Fijn weekend allemaal en liefs van mij.


Irma

Woensdag 13/9
De caravan schudt heen en weer. De wind rukt met geweld aan de voortent. De regen klettert met vlagen op het dak, met veel lawaai. Door het dakraam zien we de donkere wolken voorbij gieren en de hoge bomen die achter ons staan, diep doorbuigen. Hier is het al erg, hoe zou het thuis, meer aan de kust, zijn? Spannend. Maar niets vergeleken met Irma!

Al jaren is Chago bezig gegevens te verzamelen over zijn voorouders en verlangt hij er naar een keer de kleine Bovenwindse eilanden in het Caribisch gebied te bezoeken. Antigua, St. Kits, Nevis, Engelse eilandjes. Daar zijn zijn ouders, groot- en overgrootouders opgegroeid.
En nu was het dan zover! Samen met oudste kleindochter Louis(anne) gaat hij op reis. Louis studeert culturele antropologie en als afstudeerproject mag ze een onderzoek doen naar de voorgeschiedenis van de familie. Geweldig. Thuiswerk in archieven, dan naar die kleine eilanden, daarna naar Aruba waar nog familie woont. De reis wordt gepland. Eerst rechtstreeks met vliegtuig naar St. Maarten, vandaaruit met kleiner vliegtuig naar Antigua. Op 3 oktober zullen ze vertrekken.......
Maar dan komt Irma. Met volle kracht bezoekt ze St. Maarten en laat het eiland verwoest achter. Ook de kleine eilanden Antigua en Barbados worden met kracht geraakt.

(foto's van internet uiteraard)

De plannen moeten aangepast. Louisanne heeft zojuist alle geinteresseerden een mail gestuurd waarin ze heel mooi en duidelijk beschrijft wat zij en opa hebben besloten:

Zoals u weet zouden mijn opa en ik in oktober afreizen naar de Boven- en Benedenwindse Eilanden om daar de archieven in te gaan en onze familiegeschiedenis uit te zoeken. Gezien de huidige omstandigheden op Sint-Maarten, het basiseiland van waaruit we te werk wilden gaan, zijn we even nagegaan wat het verstandigst is. We voelden ons zwaar bedrukt bij het idee dat we de mensen aldaar lastig zouden vallen met vragen over onze familie, terwijl ze bezig zijn hun leven weer op de rails te krijgen.
Na contact met de archieven op Curaçao, de vliegtuig-maatschappij waar we onze tickets hebben geboekt en na gesprekken met mijn onderzoeksbegeleiders, zijn mijn opa en ik met spijt tot de conclusie gekomen dat we ons genoodzaakt zien om dit project te verplaatsen naar het eerste halfjaar van 2018. Dit betekent tevens dat ik in plaats van januari 2018, pas in juni 2018 zal gaan afstuderen. Mijn opa en ik zijn echter niet van plan de rest van dit jaar stil te zitten. We blijven doorgaan met vooronderzoek en gaan kijken hoeveel we hier in Nederland kunnen vinden.
Hoe jammer wij deze situatie zelf ook vinden, het is een minimaal probleem ten opzichte van wat de mensen op de Bovenwindse Eilanden nu doormaken. In gedachten zijn we bij hen en we hopen dat de situatie rond de tijd dat we wel gaan afreizen, verbeterd zal zijn.


Louisanne, je bent een geweldige en lieve meid. Wij vinden het ook ontzettend jammer voor jou, maar wie weet levert de extra tijd die je nu hebt ook extra informatie op.
We houden van je!


Vouwwerk en sterren

Eind juni schreef ik mijn laatste logje. Wat zijn de laatste maanden snel voorbij gegaan en wat is er ook veel gebeurd. Ziekte en overlijden in familie en vriendenkring, zelf door intensief onderzoek gegaan (alles goed hoor!), maar ook genieten van de tuin, bezoekjes en veel meer.
In Feedly (de site waar ik de nieuwe berichtjes van degenen die ik volg altijd kan zien) geeft aan dat ik zo'n 250 berichtjes gemist heb. Valt me nóg mee, ik denk dat meer mensen een blogpauze hadden.

Maar nu wil ik toch wat vertellen en laten zien. Gisteren was ik samen met Ruth naar de Quiltexpositie in Alkmaar. We hebben op ons gemak genoten van alles. Oók van leuke ontmoetingen, bijvoorbeeld met Ria van K. en ook Tineke met haar zus uit Zwitserland. Echt leuk!
Het is natuurlijk nu niet de bedoeling dat ik foto's van quilts laat zien, dat mag pas ná de tentoonstelling. Maar één quilt mag ik wél laten zien. Deze:


Een blikvanger, of liever een "Dreamcatcher", zo heet de quilt. Hangt in de winkel-kraam van Aljona en Jaqueline. Daar zit een verhaaltje aan vast. Eind maart schreef ik dat ik met een geheim projectje bezig was. Dat had met deze quilt te maken. Aljona vroeg mij indertijd of ik een paar van die Russische 'pannenkoeken', vouwwerk, wilde maken, maar dan een beetje anders. Dat betekende een tafel vol lapjes en puntjes en veel denkwerk.


Normaliter begin je in het midden met 6 puntjes met een hoek van 60 graden. Maar nu moest ik een motief uit een lap knippen en rondom in 8 delen werken. Best even lastig. (Aljona geeft daar a.s. zondag een workshop over tijdens de tentoonstelling) Al doende vond ik het wel steeds leuker.


Uiteindelijk had ik er 5, de laatste de grootste, ongeveer 30 cm. Deze gebruikte Aljona op een unieke manier bij het maken van de Dreamcatcher.


De 'sterren' zijn uit een lap geknipt en bijna onzichtbaar vastgenaaid.

Er hangt ook nog een ander quiltje dat ik wel mag laten zien:


Het quiltje over mijn moeder. Ze moest eens weten dat haar foto's daar in de kerk hangen!

Zo, dit was het voor nu. Volgende keer iets heel anders.
 Nu nog een paar dagen écht vakantie vieren.
Lieve groet van mij.


Gevallen

Ik ben gevallen. Drie keer! De 1e keer met een groot krat waarin 2 grote pannen (gelukkig leeg) met glazen deksel. Ik was moe na het sjouwen en uitpakken van dozen en spullen op hun plaats zetten i.v.m. de verhuizing van mijn vriendin. De pannen hadden we gebruikt voor een maaltje voor de hele familie plus helpers en gingen weer mee naar huis. Even een voet verkeerd gezet en 'pats' daar lag ik op mijn knieën, krat stevig in mijn handen. Een vrouw kwam gelijk toeschieten en hielp me op de been. Knie stuk, broek gelukkig nog heel.
De 2e keer óók met een pan in mijn hand. Gekookte aardappels. Ik liep de bijkeuken uit naar buiten, mooi weer, dus buiten eten. Weer voet even verkeerd en 'klaboem', daar lag ik weer. Nog meer blauwe plekken en pijnlijke borstkas, maar de aardappels zaten nog in de pan.
De 3e keer was het op een andere manier vallen. In de winkel van Primera. Ik moest helemaal achterin naar het postkan-toortje. Dan loop je langs de stellages met tijdschriften en natuurlijk moest ik even kijken of er nog iets van quiltbladen bij stonden. En jawel, de laatste QUILTmania. Met op de voorkant een quilt met het Georgetown blok, dat ik gebruikte voor de theemuts. Die is trouwens helemaal af:


Maar hoe zit het nou met dat vallen? Ik bladerde die QUILTmania door en zag deze:


Tja, en of ik het wilde of niet, ik viel er als een baksteen voor! Geen kapotte knieën, geen blauwe plekken. Wél droombeelden en fantasieën over mooie stofjes. Ik heb nog wel wat liggen.


Hij is ook niet zo groot en ik heb er zomaar weer zin in. Die zin was een tijdje weg.
Maar eerst moet de Applicatiequilt af. In ieder geval kan ik hier al vast over dromen.

Het wordt een beetje een lang logje, maar ik wil nog even wat kwijt.
Afgelopen week was natuurlijk wel een bijzondere week, met veel emoties. Het afscheid en begrafenis van mijn zwager. Maar het is goed geweest! Mijn zus moet nu alleen verder, daar op die prachtige plek in die grote boerderij. Er is veel liefde en zorg om haar heen gelukkig en ik ga gauw weer een paar dagen naar haar toe.

Maar ook zijn er de herinneringen aan mijn verjaardagsfeest, vorige week zondag. Ook dát is goed geweest. Echt heel fijn. Ik laat toch wat foto's zien.

Chago blaast met de compressor heel wat ballonnen op
De party tent wordt opgebouwd. Zoiets had ik  nog nooit in de tuin.
Annoëlle helpt geweldig mee.
Jerusa bouwt haar paardenstal op, haar grote hobby!
De laatste voorbereidingen voor het eten. Prachtmeiden!
Zóveel lekkers!
Ruth maakte een wortelcake, overheerlijk!
De tent is klaar, de gasten kunnen komen
Cadeautjes (quiltboek van Joke)
worden uitgepakt
Dochter Lucia doet nooit gek .... écht niet .....
En wie krijgen de meeste aandacht ......?


....precies, de jongste gasten!
En tot slot, wat ons opviel, deze twee zijn helemáál niet verliefd!


Zo, dit was het voorlopig. Ik neem even een blogpauze. Hoelang, dat weet ik nog niet.
Ik hoop van harte dat we een zonnige zomer tegemoet gaan.
Hele fijne weken en liefs van mij.
Chris


En tóch is er dankbaarheid

In dit logje wilde ik eigenlijk wat foto's laten zien van het feest afgelopen zondagmiddag in onze tuin, zo geweldig verzorgd door onze dochter, man en kleindochters. Maar soms gaat het anders dan verwacht.
Zondagochtend om een uur of half 11 kregen we het bericht dat de man van mijn zus die nacht was overleden. Ineens zó ontzettend snel gegaan. Natuurlijk had ik toen een dilemma. Maar in goed en fijn overleg hebben we tóch besloten het feest niet af te zeggen. Dat is goed geweest.
Zowel mijn zus als ik zijn dankbaar. Zij, omdat het gegaan is zoáls het gegaan is, ik voor het mooie gezin van onze dochter en alle lieve zorg en lekkernijen. Foto's komen nog wel eens.

Wel een paar foto's van vlinders (een logje zonder foto's vind ik altijd zo kaal). De laatste dagen wemelt het echt van vlinders in de tuin, heel opvallend.