Ik ben verhuisd. Voorgoed. Het werd tijd dat ik het huis uit ging. Mijn 'moeder' heeft er een tijdje mee geworsteld dat haar kind zou vertrekken, maar nu is het goed. Kijk, hier woon ik nu:
Een paar weken terug kwam ik, eigenlijk door een klein misverstand, in deze kamer terecht. In een prachtig oud pand uit 1890 met heel veel sfeer en antieke accenten. De bewoon-ster wilde mij direct in haar huis opnemen en ik moet eerlijk zeggen dat ik me gelijk thuis voelde. Maar ja, je weet hoe moeders zijn! Zij wilde de tijd hebben om mij en vooral zichzelf voor te bereiden.
Sinds gister woon ik nu hier. 'Moeder' heeft me zelf gebracht en zij en de bewoonster konden het goed met elkaar vinden. Eigenlijk is de manier waarop ik hier terecht ben gekomen een heel bijzonder verhaal, maar moeder wil liever niet dat ik dat vertel.
In mijn kamer, vlak boven mijn hoofd, wonen deze poppen. Dus ik heb heel leuk gezelschap.
'Moeder' gaf mij de naam:
"Rond het haardvuur", omdat mijn jasje is gemaakt van een heleboel gevarieerde Logcabin blokken. Je weet wel, dat patroon met een warm rood lapje in het midden, symbool van het warme haardvuur waar iedereen bij kan zitten en de kinderen kunnen luisteren naar de verhalen van de ouderen en daarvan kunnen leren. 'Moeder' moest daarbij altijd denken aan een Bijbeltekst, zoiets van
"Vergeet niet wat je allemaal hebt meegemaakt, wat God voor je gedaan heeft en wie Hij voor je wil zijn. Vertel dat door aan je kinderen en je kleinkinderen". Ze moest ook vaak denken aan wat ze hoorde bij de Tacoma indianen (
KLIK)
'Moeder' zal me wel missen, maar ze hoopt en heeft me aangemoedigd dat ik een zegen zal zijn voor de mensen in dit huis. Want elk huis heeft zijn eigen, soms heel verdrietige en moeilijke, verhaal.
Ik ben gelukkig, want ik heb mijn bestemming bereikt!
