Het plaatje hierboven is gemaakt van een foto van maart 2006. Handen van vriendinnen van onze kerk die voor het eerst bezig waren met patchen en quilten. Deze foto gaf de naam "Quilts and Friends" aan mijn Blog. Ik vind het leuk om via dit Blog iets te delen over mijn quilt en andere -handwerkactiviteiten, maar ook te schrijven over mensen, familie en vrienden, en diverse zaken die je soms meemaakt. Je kan een opmerking achter laten als je dat leuk vindt en klikken op de foto's voor een vergroting.

Onze avonturen!

Het is vandaag al weer een week geleden, onze 50e trouwdag. Toen kwamen we voor in de middag met schoonzoon en 2 kleindochters hier op de camping aan. Om een uur of 5 deden we een ontdekking: ál onze kleren lagen nog thuis, 2 grote weekendtassen vol!! Inclusief onze 'galakleding' voor het échte dinertje 's avonds, haha!

Bijvoorbeeld dit, foto's genomen door 3e kleindochter Annoëlle (wat kan ze dat goed!) vóór het verrassingsfeest op de woensdag er voor:



Geen paniek, wij trokken iets van dochter en schoonzoon aan. Chago (had alleen een korte broek bij zich) in spijkerbroek, wat hij nóóit draagt en ik in een 'hansopje' met spaghettibandjes.

Diner was geweldig. Dank jullie wel, lieverds!



Zaterdagochtend was dochter al heel vroeg op weg om onze kleren te halen. Ik zal maar niet in detail vertellen hoe het haar uiteindelijk via buurvrouw A, dan via buurvrouw B, dan weer via ...... lukte met een sleutel in ons huis te komen......

En om half 8 kregen we het bericht dat de achterruit van onze auto 's nachts was ingeslagen.......


Zaterdag verliep dus 'een tikkeltje' anders dan gepland. Maar het kwam allemaal goed. Met aan het eind van de dag heel gezellig overheerlijke pannenkoeken.

Zondag naar Ouwehands Dierenpark. Mooie foto van mijn 5 meiden bij de ijsberen.


Dat was daar echt genieten. Zondagavond ging het jonge gezin Jones weer huiswaarts, trokken wij van trekkershut naar caravan en rustten maandag van alle escapades uit!

Die prachtige, warme zomerdagen, wat een cadeau!! Drie dagen achtereen zaten we 's morgens vroeg al op de fiets en maakten prachtige tochten. Door bossen langs de grens van de Utrechtse heuvelrug, naar het pondje bij Amerongen, de Oude Rijn over, koffie aan aan het water op het Eiland van Maurik en dan door het verrassende landschap van de Betuwe, waar de appels rood gekleurd zijn,


en de peren door veel handen geoogst worden. Treintjes met enorme kratten rijden af en aan.


Gisteren reden we over een binnendijkje aan de zuidkant van de Oude Rijn. Alléén voor fietsers, geen auto's, geen brommers en zelfs geen racefietsen toegestaan. Schitterend!!


We blijven hier nog een weekje genieten!


Dag met een Gouden randje!

Dit wordt een dag met een GOUDEN randje! Vanmorgen worden wij opgehaald door schoonzoon en de 2 jongste kleindochters. Met onze eigen auto, volgeladen en achterop onze fietsen, brengen ze ons naar de 'Trekkershut' die op een camping ergens in de Betuwe staat. We hebben wat te vieren!!


Ja, dit is 50 jaar geleden.

Dochter en de 2 oudste kleindochters komen tegen de avond. Wij blijven 2 nachten in de hut, de kinderen in de caravan van een familielid. Die avond worden wij getrakteerd op een dinertje! Wij plakken er nog een weekje vakantie aan vast in diezelfde caravan. Helemaal super.

Die 'trekkershut' vind ik een geweldige vinding. Ons hele leven samen was immers een trektocht, van plaats naar plaats, van de ene gebeurtenis naar de andere, berg op, berg af, zon, regen, wind en soms zelfs storm. We zijn nog stééds op weg en hopen dat nog heel lang te mogen doen. Desnoods met een stok of een paar rollators .....

Bovenstaande was al voor publicatie gepland. Maar ja, eer-gisteren werden wij zó verrast, dat ik het niet kan laten om het te vertellen.


Een paar weken terug hoorden we dat de schoonmoeder van dochter Lucia ons als voorschot op een dinertje wilde trakteren. Omdat wij vandaag en komende weken niet thuis zijn. Het was gepland op afgelopen woensdagavond. Dus om half 7 waren we bij Lucia, René, schoonmoeder en jongste 2 kleindochters. Na 3 kwartiertjes gingen we op weg naar het restaurant in de binnen-stad van Alkmaar. Eerst zouden we de 2 oudste kleindochters oppikken bij het station. Wij reden achter het stel aan. Onderweg kwamen we langs ons kerkgebouw. Daar werd vaart geminderd …. waarom? ….. en dan zien we het! De inrit is met hoge hekken afgesloten wegens een opknapbeurt. Op een van die hekken zit een enorm laken gespannen met daarop: Chago en Chris, al 50 jaar bij elkaar! En achter die hekken bij de ingang staat een heel stel mensen en ze wuiven ook nog naar ons. Via een kleine omweg worden we daar naar toe geleid. Stappen uit en zijn helemaal overdonderd. Wel 50 mensen, familie, vrienden, kennissen, buurtjes staan te lachen en zingen ons toe. Allemaal stiekem uitgenodigd door familie Lucia. Niks dinertje, maar een SURPRISE PARTY!
“Kijk nou eens, daar heb je die …. en die …. en die ook nog!!!" We omhelzen iedereen. Hoe hebben ze het voor elkaar gekregen om zoveel mensen uit zulke verschillende facetten van ons leven bij elkaar te krijgen. Geweldig! Zelfs Aljona van de quiltwinkel uit Schagen en Marjan, ook een quiltvriendin, waren er.
In de foyer is alles kleurrijk versierd, tafeltjes klaar en een heleboel lekker eten en drinken. En kaarten en felicitaties. De 3 oudste meiden zingen, met gitaar, een lied over Liefde. En dat kúnnen ze! Lucia houdt een praatje, en dat kan ze ook, en leest een mooi stuk uit de bijbel voor! Alles door die Supermeiden georganiseerd en klaar gemaakt. Het is gewoon nog steeds een droom!

De achterkant van "1903-1933 ....."

Tja, de achterkant, daar moest ik óók over nadenken: hoe ga ik dat doen?! De blokken zijn genaaid en versierd met kaaslinnen als ondergrond. Maar de borders zijn zonder ondergrond aan het quiltje gezet. Er moest wel een lap aan de achterkant komen die een beetje stevig vastzit. Die lap maakte ik van 2 lakentjes uit de 'doos van moeder'. Met de kantjes er aan.


Is een beetje moeilijk te zien. Met onzichtbaar garen (aan de voorkant) de fotootjes in de ditch met de machine vastgenaaid en op dezelfde manier met een zigzaglijn de borders doorgestikt. Op 3 cruciale plekjes dorsetknoopjes genaaid. Zo! Dat zit goed vast. Twee tunneltjes mee genaaid met de bies.

En dan natuurlijk nog een etiket.


Ja, dat fotootje, dat ben ik. Gemaakt in mei 1944, in de oorlog dus. Ik was toen nog net geen 2 jaar.

Die oorlogsjaren. Ik denk dat het de moeilijkste jaren in het huwelijk van mijn ouders waren. Niet alleen door de spanningen van die oorlog  -mijn vader werd af en toe ook 'gezocht'-  maar ook door ziektes en operaties in het gezin. Een maand voordat ik op de foto ging, werd er nog een 4e kindje geboren, zusje. Ik had al een grote zus en een ouder broertje. Eén dag voor het maken van deze foto is zusje overleden. De foto ken ik al lang, maar dat die opname één dag na haar overlijden was, daar kwam ik pas vorige maand achter. Ik denk dat ze van ons drietjes foto's hebben laten maken. Vader werd regelmatig als reserveofficier opgeroepen en ik weet dat hij mijn foto altijd in zijn portefeuille bij zich had. Dat exemplaar heb ik ook nog, helemaal gekreukeld en beschadigd.

Zo, dit project is nu helemaal klaar. Met alles wat er aan te pas kwam en alle herinneringen.

Ik had een hele lieve moeder.
Een moeder om in te lijsten.
Dat heb ik dus gedaan
met dit quiltje.


Zó mooi en leuk!

Ik heb een fotoboek gemaakt. Je weet wel, met een speciaal programma dat je kunt downloaden. Dat heb ik wel vaker gedaan, maar dit programma was nieuw voor mij en als 'best getest' door Radar. En ik moet zeggen, het werkt fantastisch!

Ik wilde heel graag een keer de foto's van quilts die mij dierbaar zijn èn de verhalen er bij in één boek verzamelen.
Dus zocht ik de foto's van de quilts op in de diverse mapjes op mijn laptop en externe harde schijf. Gelijk daar ook wat orde in gebracht. Dat was ook hard nodig. Er was zóveel dubbel opgeslagen.

Het is natuurlijk best veel werk, maar zó de moeite waard en ik ben ontzettend blij met het resultaat.
De kleuren zijn goed, de foto's scherp en het is keurig afgewerkt.
Ik koos voor 8 quilts en 2 kussens. De quilt 'Rond het haardvuur' en de beide kussens zijn niet meer in mijn bezit. Die hebben een speciale bestemming gevonden.

Hieronder een paar bladzijden uit het boek.






De pagina's zijn op A4 formaat en de achtergrond van de pagina's kon ik van eigen foto's maken.

Ik vind het ook een fijn idee dat ik het te zijner tijd aan onze dochter kan doorgeven.


Vervolg 3 logje "1903-1933....."

Blok 3
De jaren gaan voorbij. Sinds het overlijden van haar moeder neemt mijn moeder het huishouden op zich, zorgt voor haar 2 jongere broers en voor haar vader.
Haar 'lief' moet zijn studie wis- en natuurkunde onderbreken voor de militaire dienst. Hij voelt zich daar wèl op zijn plek.
Maar dan, in 1928, na 5 moeilijke en soms pijnlijke jaren, mogen ze zich eindelijk verloven!


Deze foto stamt ongeveer uit die tijd.

Als haar vader hertrouwt, is het tijd voor haar om het huis uit te gaan. Ze gaat werken in gezinnen met kinderen waar de moeder tijdelijk niet voor haar kroost kan zorgen. Moeder is, wat je noemt, een 'ervaringsdeskundige'!

Weer gaan er jaren voorbij. Maar dan, als mijn vader zijn studie voltooid heeft en zijn plaats heeft gevonden op de scheepswerf  van zijn vader in Amsterdam, dán breekt de dag aan in maart 1933 waarop ze trouwen. Tien jaar na de eerste stiekeme brieven!


Een paar siersteken op het quiltje vond ik erg leuk om te maken.

Drie varianten van de Feather Stitch:




De Fern Stitch





De Wheatear Stitch



Allemaal even leuk en je kan er veel mee variëren.
Het was nog even puzzelen hoe ik het quiltje zou afwerken. Het werd een smal bordertje, waar ik nét genoeg stof voor had (stofje uit een toneelkostuum) en dan een bredere border uit een oud gordijn van een achterbuurvrouw! Helemaal naar mijn zin.



In het volgende, laatste logje vertel ik nog iets over de achterkant.


Vervolg 2 logje "1903-1933 ....."

Blok 6b


"Guusta van Meeckeren". Dat is de pseudoniem die mijn moeder koos als 'schrijfsters' naam. Waarom déze naam, dat weet ik niet.

Kijk ze hier eens heerlijk met een geconcentreerd gezichtje zitten schrijven:



Op het Noordwijkse strand waar de familie in de zomermaanden vaak verbleef. Op de achterkant van de foto schreef moeder: Tine, Noordwijk a/zee, 2 aug. '23. Ze was dus toen een jonge vrouw van 20.
Ze hield van schrijven. Als 15-jarige begon ze er al mee, vooral 'romans'. Deze schreef ze in een soort kasboekje. En als inleiding vertelt ze:

"Meisjesjaren. Nannie is een meisjesboek voor meisjes van 12 tot 16 jaar. 'k Ben hier Zondag 5 mei (1918) aan begonnen. Moeder had visite, en zat ik boven voor 't open raam op m'n slaapkamer. Heerlijk scheen de zon naar binnen......speelde op 't gele behang..... 'k Had wel 'n ander verhaal, een liefdesdrama, 'k vond 't leuk ook eens een meisjesboek te schrijven. 'k Hoop dat ik het maar heelemaal af maak, dat 'k er niet midden in blijf steken. De schrijfster"

Dat laatste gebeurde wel. Toen ze volwassen was, heeft ze inderdaad echte verhalen en feuilletons geschreven die in het weekblad "De Spiegel" gepubliceerd werden. Zó leuk.

Helemaal rechts onderaan staan haar initialen. Die knipte ik van een van haar beetje mislukte werkstukjes. Moet je eens even kijken met wat een verschrik-kelijk kleine kruisjes dit geborduurd is!

Het was ongeveer in dezelfde tijd dat een knappe jongen van 18, bijna zwart krullend haar en héle mooie lichtblauwe ogen verliefd werd op dat lieve meisje uit de gereformeerde pastorie. Hij woonde om de hoek, maar 175 meter bij haar vandaan. Maar ach wat een verdriet! Zijn vader was absoluut faliekant tegen een vriendschap, laat staan een relatie, met dít meisje. Vanwege allerlei omstandigheden, waaronder ook de labiliteit van de moeder van dit meisje ..... Dus werd er stiekem gecorrespon-deerd, werd de verliefdheid sterker en heb ik nu stapels ontroerende brieven van hun beiden. Moeder borg de brieven goed op in een speciaal kistje dat ze kreeg van haar lievelings-tante Christien.
Uiteindelijk kwam het toch goed en konden ze heerlijk sámen op het strand zitten.

Blok 5


De blauwe regen bloeit uitbundig en een vlindertje van zijde zoekt haar weg. De zee ruist, de bloemen bloeien, de toekomst ziet er al wat beter uit.

Nog één blok te gaan.
Wordt vervolgd


Vervolg logje "1903-1933......."

Blok 2
Moeder was 8 toen het gezin van Vlaardingen naar Baarn verhuisde. Haar vader was daar benoemd als predikant en tot zijn dood in 1935 bleef hij daar zijn kerk dienen.

Inmiddels was er veel gebeurd. Drie jaar voor de verhuizing kreeg moeder er 2 broertjes bij, een tweeling. Maar omdat háár moeder, mijn oma dus, lichamelijk en geestelijk zwak was, bracht haar vader de baby's naar een zus van oma in Buitenpost. Zij heeft 7 jaar voor de jongetjes gezorgd. Oma werd regelmatig opgenomen. Tot aan haar dood in 1924. Ze was toen 48. Je snapt dat dit een grote impact op het gezinsleven had. En ook naar de omgeving toe.


Op dit fotootje is moeder 10 of 11 jaar. Hoedjes waren in de mode, ook voor kleine meisjes.
Op dit blok heb ik me uitgeleefd op een siersteek die ik tijdens de cursus leerde: de Bullion steek.


En voor het eerst ging ik aan de gang met kraaltjes. Allemaal dingen die ik nooit had gedaan.

Blok 1

Dit is een van mijn lievelingsfoto's. Gemaakt in Utrecht in februari 1920. Een 17-jarige leerlinge van de "Utrechtsche Industrieschool", een huishoudschool die ook opleidde tot lerares. Ze had natuurlijk helemaal geen vrije keus voor een school en dus ging ze als 14-jarig meisje een nieuw leven tegemoet. Met treintje van Baarn naar Utrecht. Gelukkig vaak samen met vriendinnen die net zoveel humor hadden als zij. Want dát had ze!

Links moeder

December van haar eerste schooljaar.

Huishoudelijk was ze wel aangelegd, maar onderwijzeres? Dat lag haar absoluut niet. Twee maal deed ze eind-examen ......... maar geen diploma. Ze hield niet echt van de opleiding.

Maar later, in haar eigen huishouding, had ze wèl heel veel plezier met verstellen. En ik heb de doos vol met haar waardevolle werkstukken.




Nog even een detail:


Geen Franse, maar koloniale knoopjes. Bevalt me beter dan de Franse.
Wordt vervolgd