Gezellig dat je even bij me langs komt. Op deze plaats deel ik het een en ander over mijn hobby, Patchwork en Quilten, en ook iets over familie, huis, tuin, hond en andere leuke dingen. Soms ook wat om over na te denken. Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat en als je klikt op de foto's worden ze een stukje groter.
Veel plezier!

Verdrietig ......

Deze vier bakken had ik vorige week in huis:


Boordevol brei- en haakgaren, breipennen, strengetjes DMC en meer. Allemaal van een ontzettend lieve vriendin die in korte tijd erg aan het dementeren is en daarom ook opgenomen in een speciale instelling. Ze gaat zó hard achteruit. Erg naar om te zien. Ze was zo'n flink en enig mens, gastvrij, vol humor. Je kon altijd bij haar en haar man binnenlopen. Ze woonden 45 jaar in Zuid Afrika en hebben daar veel meegemaakt. Het was heerlijk om naar hun verhalen te luisteren. Ze hadden ook een tijd de leiding van onze huiskring van de kerk.


Gré was altijd met haar handen bezig. Er zat veel onaf breiwerk in de bakken. Haar man wilde graag dat ik een plek voor al dat materiaal zocht en ik heb er 3 dames blij mee gemaakt. Ook met de bakken zelf.
Ondanks dat Gré al 30 jaar leeft zonder hypofyse, MS heeft en heel wat operaties achter de rug, was ze áltijd opgewekt, altijd hartelijk. Ik ging graag naar haar toe en dan zei ze:
"Baie dankie vir die kuier".
Een paar jaar terug heb ik haar, samen met andere dames van onze kerk, leren patchen en quilten. Een paar handen op de kopfoto van mijn blog zijn van haar!

Morgen ga ik haar weer bezoeken. Maar ze herkent me niet meer en zegt ook niets.

Déze middag begin ik met een cursus bij Aljona. Dat is natuurlijk ontzettend leuk. Zo heb je vaak totaal verschillende dingen naast elkaar. Het is een cursus appliceren. Natuurlijk heb ik wel eens geappliceerd, maar ik heb nooit de foefjes en verschillende technieken geleerd. En ik vind het gewoon leuk om weer eens een cursus te volgen. Aljona geeft samen met Jacqueline Neeft de lessen. Ben érg benieuwd!

Nou ja!

Stap ik gisterochtend in de trein naar Amsterdam
 en wie zitten daar???? Deze twee 'apen'!


Onze jongste én oudste kleindochter. Samen op weg naar Artis! Zomaar op vrijdag. Grote zus heeft op vrijdag geen college en dacht: "kom, ik neem mijn zusje (die nog niet naar school hoefde....) gezellig mee naar de aapjes. Voor haar de allereerste keer in een trein. Alle zussen zijn zó lief voor haar. Ze moet oefenen met haar armpje en dat is best heel pijnlijk.

Zij naar Artis, ik naar de quiltwinkels. Was de H&W toch dicht!!!! Snik! Stond niks op de deur, wel op hun site, had ik niet naar gekeken. Maar bij Birdblocks had ik meer geluk en ben ook goed geslaagd. Deze stofjes o.a. voor mijn geheime project. Word je toch vrolijk van.


Broodje op een bankje op de Dam, heerlijk in het zonnetje. En nog gauw een fotootje gemaakt door een kier van de afscheiding die voor het Centraal Station stond.


Ze waren bezig met iets leuks op te bouwen i.v.m het 175 jaar bestaan van ons Spoor. Vandaag precies 175 jaar geleden reed de 1e trein in Nederland. Je kan het lezen en zien op www.175jaarspoor.nl .

En nu ga ik eerst eens logjes lezen.
Fijn weekend allemaal.


Kleine armpjes

Soms heb je kleine armpjes nodig en vinden die armpjes dat maar al te leuk. Vooral als ze opa mogen helpen. De amandelen in ons boompje waren rijp om geplukt te worden. Opa plukte ze er uit met zo'n handige grijper die nog van mijn vader was en de armpjes vingen ze op in een bak.


Dat was maandag. Woensdag moest deze super meid voor een kleine ingreep naar het ziekenhuis. Aan een van de armpjes die nog wat problemen had na een ongelukje voor de zomer-vakantie. Dat armpje had al een paar weken in het gips door-gebracht. Nu moest er nog wat gecorrigeerd, onder narcose. En kijk eens hoe ze ligt te wachten op de behandeling.


Gister was ze de hele dag bij ons en hielden die armpjes ons en haarzelf bezig. Wat wilde ze doen?
"Oma, ik vind die deken die u maakt zo mooi. Wilt u mij ook leren haken?"
Natuurlijk wilde oma dat en ik stond er verbaasd van hoe snel ze het eigenlijk doorhad. Zomaar een sliert van lossen, helemaal niet strak aangetrokken en dan ook nog een hele toer vasten. En daar had ze zowaar een dasje voor haar konijn. Hartstikke leuk.



Zo meteen wil ik even naar Amsterdam, ik heb lapjes nodig! Zin in! Lekker op mijn gemak struinen. En dan is deze week ook al weer bijna voorbij gevlogen.


Gigantisch!

Dat zullen ze 300 jaar geleden toch nooit gedroomd hebben. Nee, dat kónden ze gewoon niet, de Papenburgers. Eenvoudige veenboeren, turfstekers, bewoners van het hoogveen in Niedersachsen. Ze zwoegden en zweetten, staken ontelbare turfbroden, groeven kanalen en bouwden turfbootjes voor vervoer.

Foto van onze TV. Uitzending van NDR over een jaarlijkse toeristische attractie: een vloot van turfbootjes met gezinnen in klederdracht, onderweg naar Bremen.
Langs de kanalen ontstonden scheepswerfjes, wel 23 stuks. Zo ontstond de oudste en langste veenkolonie van Duitsland. Hoe hadden ze ook kunnen bedenken dat de turf, bootjes en werven zouden verdwijnen, maar dat één van die werven zou overleven en nu na 220 jaar in het landschap verschijnt als een reusachtige scheepswerf: de "Meyer Werft".

Twee weken geleden droomden Chago en ik ook niet dat wij op onze trouwdag op deze werf zouden rondlopen. De plek waar de grootste cruiseschepen ter wereld worden gebouwd.
We stappen uit de bus die ons voor een rondleiding naar de werf brengt. En daar staan we dan .....


..... minimensjes bij een minibus naast de gigantische boeg die voor ons oprijst en het gigantische bouwwerk dat daaraan vastzit. Als een enorm flatgebouw. We hebben geluk dat de "Quantum of the Seas" nog hier in het water ligt. Over ongeveer 2 weken vaart hij via de Ems, Dollart en Noordzee de oceaan over naar zijn bestemming.
Maar hij is niet in het water gebouwd. Nee, in een overdekte hal (in meters: 504l x 125b x 75h) in een droogdok. In delen. De grote kerk van Papenburg kan er makkelijk in staan. En dat niet 1 maal, maar 5 kerken achter elkaar!


We staan achter glas, ongeveer halverwege de hoogte van de hal. Je moet er zelf staan om de grootte te ervaren. Zie je al die 'hokjes'? Daar worden de hutten in geplaatst, prefab aange-leverd, alles er op en er aan: opgerolde vloerbedekking, meubels hangend aan de muren. Nadat de "doos" is gemonteerd, wordt de vloerbedekking uitgerold, de meubels losgemaakt en op hun plaats gezet en klaar is Kees!

De rondleiding is fantastisch, indrukwekkend, interessant en informatief. Een absolute aanrader.
Toch ..... een cruise maken ..... nee, dat trekt me helemaal niet aan. Oude boten, een brik, een driemaster en zo, die afgemeerd liggen in de oude kanaaltjes van Papenburg spreken me veel meer aan.


En kijk nou eens hoe de brug versierd is! Dat is toch ook een verrassing. Wild haak- en breiwerk. Eén van die versiersels doet wel erg aan de CALdeken denken.

Dat die oude boten mij meer doen, komt, denk ik, omdat ik een scheepsbouwersdochter ben. Ja heus. Mijn vader had samen met zijn broer een Scheepswerf voor vissersboten op Oosten-burg, niet ver van het Centraal Station in Amsterdam.

In mijn volgende logje gaan we met de voeten het sompige hoogveen in. Ook heel leerzaam.


Heerlijk!

Dat was ons onverwacht vakantieweekje! Dit was onze "Villa", inclusief was én afwasmachine, in Dwergte in Niedersachsen.


Prachtig weer, dus we konden heerlijk buiten zitten. Chago met zijn kalligrafeerwerk en ik, je ziet het al, had de CAL mee. Alle toeren gedaan, 2 meter lang. En een beginnetje met de afwerkrand.


Maar we hebben ook veel gefietst in de prachtige omgeving. Ons 1e tochtje was ongeveer 25 km lang en ging door of langs bossen, golvende akkers met maïs, bloeiend koolzaad, weides met paarden, groot vertakt stuwmeer, heide, een schaapskooi, paddenstoelen en nog veel meer. Zó mooi en afwisselend. En wat een rust en stilte!!!

Schaapskooi
Hoed van meer dan 20 cm
Ik heb in jaren niet zoveel gefietst als in deze week. Het was maar goed dat ik de afgelopen maanden weer geoefend had. En het ging prima! We hebben zelfs een heel stuk moeten crossen! Over smalle zandpaadjes, boomwortels, op en neer. Geweldig.
Bij het stuwmeer was een heel evenement voor jeugd om te leren klimmen en abseilen, ook over water.


We hebben nog heel wat meer gedaan en geleerd. Dat komt een volgende keer. Nu eerst maar weer het weekend.
 En de was .......!


Gaatjes

Meestal als je een gaatje ziet, ben je niet blij. Je moet het wegwerken of stoppen of verstoppen. Maar dit gaatje niet. Dit heb ik zelfs gemaakt, met een boor in die mooie Vriendschapsbeker.


Dat had natuurlijk een bedoeling. Die beker is zwaar, verschuift niet, dus ideaal voor een bolletje wol. Draadje door het gaatje.


En waar gaat dat draadje naar toe? Natuurlijk, naar het haakwerk. Heel comfortabel.


Ik maak nog een toer of 16, dan heb ik een deken van 2 meter. Lang genoeg, toch?!

Maar er is nóg een gaatje. Gelukkig hebben we dat gevonden: om toch een weekje ergens lekker te ontspannen, beetje vakantie vieren. In de buurt van zus, dat geeft ook een goed gevoel. Maar of ik daar een gaatje vind om te internetten, dat weet ik niet. Het wordt hier waarschijnlijk dus even stil.

Tot de volgende keer en liefs van mij.


Een last?

Er wordt wel eens gezegd dat je niet de last van de hele wereld op je schouders moet nemen. Dat is waar. Dat zou niet eens kunnen. Soms zeggen Chago en ik dat ook wel eens tegen elkaar, vooral de laatste tijd. Daarom moet ik vaak denken aan de volgende anekdote:

Abraham Lincoln, when President of the United States, used to tell how he once saw a small boy staggering up a hill, carrying an even smaller child in his arms.
"My boy," said Lincoln kindly, "don't you find that burden too much for you?"
"It's not a burden," protested the small boy indignantly. "It's my brother!"
(from: A NEW DAY, daily readings for our time)

Soms is dat broertje een zus of zwager, goede vriendin, je man, kind, een buur .... Soms moet je een paar keer achter elkaar die heuvel op om iemand naar boven te brengen totdat het gelukkige moment aanbreekt dat ze het weer op eigen kracht kunnen. En soms mag je ook zeggen dat het je te zwaar is.

Vanmorgen werd ik wakker met dit uitzicht vanuit ons slaapkamerraam:


Zon en schaduw. Dat slaat ook vaak op ons leven. En toch is het in het licht prachtig en bloeien er bloemen in de schaduw.
Een beetje een serieus logje vandaag, maar dat mag ook wel een keer.

Nothing is troublesome that we do willingly.
Thomas Jefferson, 1743-1826